Liebster Blog Award, czyli w końcu dopadło i mnie

I znów dopadła mnie nominacja do blogowej zabawy, a do Liebstera po raz pierwszy(!), za którą dziękuję pannie Anelise. Jako, że grzecznie wywiązuję się z takowych nominacji, to i tym razem ładnie i składnie odpowiem na pytania, tym bardziej, że w mej skromnej ocenie wydają się być nawet całkiem przyzwoite. No to do dzieła! 

1. Jakie wspomnienie nieodłącznie kojarzy ci się ze szkołą podstawową?

Jeśli mam być szczera, to okres podstawówki najchętniej wycięłabym ze swojego życia. Kojarzy mi się z nią przede wszystkim samotność. To był czas, w którym po raz pierwszy dostałam po dupie za zbyt dobre serce. Bycie Matką Teresą nie służy i boleśnie przekonuję się o tym po dzień dzisiejszy. Kwestia charakteru, albo jedna z moich "wadozalet", która zależy od punktu siedzenia. Dziś nie mam kontaktu prawie z żadną osobą z mojej klasy, chociaż wiele z nich nadal mijam na ulicy. Choć "kontakt" to za dużo powiedziane, kiedy większość z nich nie potrafi zdać się na zwykłe "cześć".

2. Każdy z nas ma takie piosenki, przy których skakał ze szczęścia, albo cichutko płakał ze wzruszenia. Podaj proszę kilka tytułów.

Nie ma sprawy! Muzyka to nieodłączny element mojego życia, który idzie też w zgodzie z moim nastrojem. Do szczęścia skaczę często, szczególnie przy:

Guns N'Roses - Paradise City

Aerosmith - Love in an elevator

The Doors - Break on trought (to the other side)

The Beatles - I saw her standing there

AC/DC - You shook me all night long

Led Zeppelin - Rock'n'roll 

A do poduszki łkam nieraz w duecie z:

Eddie Vedder - Society

Nosowska - Karatetyka

Anathema - Childhood dream

Mikromusic - Pociąg do domu

The Doors - The crystal ship

Pearl Jam - Future days

I więcej Wam nie podam, bo jeszcze wpadniecie w deprechę, a podobno taka pogoda jej sprzyja.

3. Twój dzień zaczyna się od..., a kończy na...?

Zaczyna się od wychodzenia z trybu zombie przy pomocy porannej kawy, a kończy się na wszelakie sposoby, począwszy od czytania książki, przez oglądanie serialu, przesiadywanie na blogu, piwo ze znajomymi, zakończywszy na pytaniu, "czy ja w ogóle dziś pójdę spać?" :)

4. Kiedy i jak poznałaś swoją pasję i ile czasu obecnie jej poświęcasz?

Rysuję od dziecka, a to, ile czasu temu poświęcam zależy od tego, ile go mam tak naprawdę. Bądź, co bądź rysunek jest dla mnie lekarstwem na stres i sposobem na wyciszenie - ale o tym większość z Was doskonale już wie. Do czasów studiów byłam samoukiem, później podszkoliłam się nieco na zajęciach z rysunku i malarstwa, ale nigdy nie traktowałam tych przedmiotów jako konieczność zaliczenia na piątkę. Moja pasja miała być dla mnie. Dlatego też zrezygnowałam z rysowania na zamówienie. 

A drugą moją pasją jest pisanie. Będąc w piątej klasie szkoły podstawowej napisałam opowiadanie liczące osiemnaście rozdziałów, a każdy z nich liczył jakieś pięć stron A4 zapisanych czcionką "jedenastką", więc nieźle, co? Dziś unikam zaglądania w te kartki w obawie przed uduszeniem się ze śmiechu, ale uważam to za taki dość fajny, przełomowy moment, jeśli chodzi właśnie o pisanie. Drugim takim momentem było stworzenie scenariusza do spektaklu w pierwszej klasie liceum, który co prawda zrealizowany nie został, ale leży sobie gdzieś na szkolnych półkach, a mój były wychowawca (polonista, którego bardzo sobie ceniłam i cenię nadal) powiedział, że kiedy pewnego dnia uda mi się coś wydać, to prosi o dedykację. Póki co jednak wyżywam się "pisarsko" jedynie na blogu i w moim zeszycie i traktuję tę pasję podobnie, jak rysowanie.

5. Proszę wymień dziesięć słów, które przychodzą ci na myśl, gdy wspominasz swój rodzinny dom.

Trudno wspominać, jeśli wciąż się w tym domu mieszka, ale spróbuję go w ten sposób opisać.

Kamienica, rynek, podwórko, mury, ciepło, przytulnie, Mama, Tata, Braciak, pies.

6. Będąc dziećmi często oszukiwaliśmy przeznaczenie. Czy pamiętasz jakąś sytuację, kiedy to byłaś o krok od nieszczęścia?

Pamiętam. Miałam wtedy czternaście lat, więc można powiedzieć, że byłam już bardziej nastolatką, niż dzieckiem, ale otarłam się wtedy o nieszczęście. Byłam na wakacyjnym obozie pod namiotami w Pszczewie. Wraz z całą grupą przygotowywaliśmy przedstawienie, które miało odbyć się w ramach obozowych zabaw. I kiedy gawędziłam sobie z moją Iwonką siedząc przed namiotem, zerwała się straszna wichura. Konary drzew zaczęły łamać się jak zapałki, od wiatru zaczęło kurzyć się tak, że oczy szczypały od piachu, nic nie było widać, a w powietrzu fruwały kamienie wielkości pięciozłotówek. I trzeba było nam uciekać do pobliskiej świetlicy, która oddalona była od obozu o jakieś trzysta metrów. Wtedy jednak wydawała się ona być potwornie daleko. Pewna kobieta, która przyjechała w odwiedziny do nas zdążyła wyjąć z samochodu swojego synka, zanim na jego dach spadła ogromna gałąź pozostawiając spore wgniecenie i pękniętą szybę. Co pamiętam? Krzyk, hałas, strach, płacz i próbę biegu "pod wiatr", trzymając się za ręce. I tę chęć powrotu do domu, kiedy dowiedziałyśmy się z Iwką, że jakieś dwa metry za naszym namiotem spadł konar drzewa, który spokojnie mógłby zrobić krzywdę którejś z nas, a nawet zabić.

7. Wyjście z domu bez makijażu to odwaga na którą stać tylko nieliczne kobiety, czy zupełnie normalna sprawa?

Zależy od... kobiety. Dla mnie to sprawa całkiem normalna, albo mówiąc dosadniej - naturalna. Przez długi czas miałam straszne problemy z samoakceptacją, właściwie nie ma chyba części ciała, do której bym się u siebie swego czasu nie doczepiła. Pamiętam nawet taki moment, kiedy nie lubiłam swoich powiek. To dopiero była masakra. I pewnego dnia uświadomiłam sobie, że postępując tak dalej, będę niewolnikiem samej siebie. Nauczyłam się więc siebie lubić i akceptować, a pewnego dnia słowa mojego faceta "Nie ubrudziłaś dziś oczu! Ślicznie wyglądasz!" dały mi naprawdę dużo do myślenia. Więc - owszem - malować się lubię, szczególnie oczy właśnie. Nie lubię się "tapetować", bo czuję się wtedy nienaturalnie. W ogóle ciężko znaleźć mi podkład dla siebie, bo jestem dość blada. Uwielbiam za to czerwoną szminkę, bo w połączeniu z moją bladością i czerwonymi włosami komponuje się całkiem nieźle. 

8. Najgorsza książka, jaką przeczytałaś w życiu i dlaczego Ci się nie spodobała.

Nie zmuszam się do czytania książek, które mi się nie podobają. Ale czymś, co mnie odrzuciło na sto kilometrów, było "Pięćdziesiąt twarzy Greya." Sięgnęłam po nią z ciekawości, bo wiele koleżanek polecało mi ją z wypiekami na policzkach. Doczytałam do połowy, bo - jak wspomniałam - nie zmuszam się i nie byłam w stanie zmuszać się dalej do czytania o bohaterce, która przeżywa pińćset pisiąt pińć orgazmów i pińćset pisiąc pińć razy rozpada się na kawałki. Także "Pisiąt twarzy Greja" zdecydowanie nie dla mnie.

Wybaczcie dziewczyny, ale wyjaśnijcie mi - co Was tak urzekło w tej książce?

9. Wymień proszę kilkanaście miejsc, które musisz zobaczyć jeszcze przed śmiercią.

Ha! Fajne pytanie! Muszę znaleźć się jeszcze raz za barierką podczas koncertu Pearl Jamu. Muszę odwiedzić Paryż i zobaczyć grób Jima Morrisona. Za parę lat muszę zakładać ogród na naszej działce, którą planujemy kupić i pić wino w domu, który chcielibyśmy wybudować. I muszę znaleźć się w Krakowie, u mojej Anji - a to już w listopadzie! Muszę pozwiedzać historyczne miasta-ogrody, o których nasłuchałam się na zajęciach. A właściwie, to ja nic nie muszę. Ja chcę!

10. Dziś czy jutro? Który dzień jest dla Ciebie ważniejszy? [ Nie mam na myśli konkretnej daty, a pojęcie ogólne.] 

Zdecydowanie dziś. Zdecydowanie tu i teraz. Tym bardziej, że staram się żyć chwilą i cieszyć każdym dniem. Jak miałabym to robić, zastanawiając się nad tym, co czeka mnie jutro?

11. Mój blog to dla mnie…?

...miejsce w którym poznałam i poznaję cudownych ludzi, którzy potrafią być przyjaciółmi nawet, jeśli nigdy nie widzieliśmy się na oczy. Moje swoiste katharsis. Miejsce, w którym mogę pisać o moich radościach i smutkach. Miejsce, w którym znalazłam akceptację i przyjaźń nawet w momencie, kiedy sama siebie nie akceptowałam.

Jeśli chodzi o nominowanie to chyba ciężko po ostatniej fali Liebstera wybrać kogoś, kto się jeszcze w to nie bawił. Dlatego nominuję wszystkich, którzy się jeszcze nie bawili, a chcieliby :)