Hej ludzie, żoną będę!

Kiedy w sobotę rano odsłoniłam okno, nic nie zapowiadało jednego z najbardziej kolorowych dni w życiu. Mgliście, deszczowo i ponuro. Ale jakimś dziwnym trafem od początku dnia nie mogłam przestać się uśmiechać. To będzie fajny dzień - myślałam sobie, zupełnie, jakby podświadomość podsuwała mi dobry humor na tacy.

W końcu mieliśmy spędzić dzień tylko we dwoje, a tak mało czasu mieliśmy ostatnio dla siebie. Od paru dni dostawałam sms'y: Kochanie, żeby tylko była ładna pogoda w sobotę!

W ogóle się nie domyśliłam, co Wy.

No i jak za dotknięciem magicznej różdżki już od południa niebo stało się cudnie niebieskie, babie lato w powietrzu, piękny wrześniowy dzień, ach! Nic tylko uporać się jak najszybciej z obowiązkami i spędzić wspólnie popołudnie gdzieś na świeżym powietrzu.

I znów sms: Skarbie bądź gotowa o szesnastej, okej?

Pewnie, że będę gotowa! - pomyślałam sobie radośnie i coby się do umówionej szesnastej wyrobić, podwinęłam rękawy i zabrałam się za porządki, jak w każdą zresztą sobotę.

I - uprzedzając Wasze pytanie - wcale, a wcale się nie domyślałam, o co biega.

Walka z odkurzaniem skończona, kwiaty podlane, obiad skończony, brzuszek pełny, gary w zmywarce i łazienka wyszorowana. Bingo! Jestem mistrzem! - myślę sobie, po czym zerkam na zegar a tam - Chryste Panie! Piętnasta czterdzieści! A ja upocona i umarnowana jak ten prosiak. No to biegiem pod prysznic, szybki makijaż, taki, żeby choć na trochę ładniejszą wyglądać. Nowa koszula w kratę w sam raz na jesienny, sobotni spacer, a jakże! I przyznajcie, tempo mam całkiem niezłe.

No i szesnasta na zegarze, dzwonek do drzwi, Asik leci, jakbyśmy pierwszy raz na oczy mieli się zobaczyć.

- Jak ty ślicznie wyglądasz!

 Tak się ucieszyłam na taki miły komplement od samych drzwi. I - nie, wcale się nie domyśliłam, chociaż intrygowało mnie jedno: co On ostatnio taki miły? 

No ale zastanawiać za długo się nie chciałam, przecież było między nami raz źle, raz dobrze, ostatnio z naciskiem na to pierwsze. Wolałam nie rozmyślać zatem, a zamiast tego cieszyć się, że jest dla mnie taki kochany.

- To co? Idziemy?

Pewnie, że idziemy!

No to zaczęliśmy wędrować w nasze ulubione miejsce nad stawami. Po drodze z ciekawości ukradkiem powąchałam moje łapy, a te jeszcze rękawiczkami i płynem do mycia kibla waliły, no po prostu czad!

- Pijemy coś? Jakieś wino? W sumie to bym się napiła!

Serio, miałam straszną ochotę na wino.

- Wiesz, jak mnie mama podrzucała do miasta, to już wino kupiłem. Jak będziesz miała mało, to drugie wypijemy, kiedy będziemy oglądać mecz, o!

Taki układ jak najbardziej mi podpasował, tym bardziej, że musiałam zobaczyć półfinał przecież!

I wcale nie. Nadal nie wpadłam o co biega, a moje myśli zajęły się jakże ważnym dylematem: Ile wygramy z Niemcami? No bo przecież wygramy, tylko ja jeszcze nie wiem ile.

Zapytał mi się, czy pójdziemy okrężną drogą. Czemu nie! Taka piękna pogoda, to i żal ze spacerowania nie skorzystać. A okrężna droga okazała się serio... okrężna. Ale nam czas biegł bardzo przyjemnie. Tylko nie wiedziałam, komu się tak pocą ręce, czy Jemu, czy mi. A może mam takie łapska przez ten cholerny płyn do kibla... Boże.

I w końcu, po przedzieraniu się przez jakieś krzaki i chaszcze doprowadził mnie do miejsca nad stawem, w którym nie byliśmy jeszcze nigdy, a które było co najmniej magiczne. Nad nami parasol z olchy, a przed nami staw i las, cudowny jesienny las. I słońce. Kochane słońce, które wciąż tak cudnie grzało...

Patrzę, wyciąga bandamkę z kieszeni. Myślę sobie Jaki On kochany, pewnie pod dupkę mi podłoży, żeby mi się nowe spodnie nie ubrudziły.

Proszę bardzo, śmiejcie się dalej, bo ja się wcale nie domyśliłam!

A Jemu wcale się nie widziało podkładać czerwonej bandamki pod moją dupkę. Zamiast tego założył mi ją na oczy.

- Na pewno nic nie widzisz? Poczekaj sekundę! rzucił, a ja powoli wpadałam w panikę, że za chwilę wpadnę do stawu i uznałam, że najbezpieczniej będzie stać na baczność.

- Nic nie widzę! - wydarłam się, chyba trochę panicznie.

I słyszę jakieś szmery, cuda niewidy. A w mojej głowie istna wojna doprawiona strachem przed wylądowaniem w stawie: Mówił, że Jego mama zrobiła dzisiaj burrito... A co, jeśli ukradł po kawałku dla nas i właśnie robi piknik? Kochany, wreszcie się postarał! Oho, słyszę jakieś szkło! Wziął szklaneczki do wina! Ja cię kręcę, ale czad!

Już nawet prawie nie słyszę, jak kwiczycie ze śmiechu. Serio - nadal się nie domyślałam.

- Gotowa? - zapytał.

- Pewnie, że tak! - zapiszczałam radośnie, bo już bardzo się niecierpliwiłam. No i miałam ochotę na wino. I na burrito.

Zdjął mi z oczu chustę. I co ukazało się mym oczom?

Koc, dwa kieliszki i moje ukochane, czerwone Cin Cin.

- Jeeej kochany jesteś! - ucieszyłam się.  

Tylko zaraz, zaraz... gdzie burrito? Nie ma burrito?

I wtedy spojrzałam na Niego.

Co Ty wyprawiasz... Ej, co robisz... Skarbie? Nie! No nie! Chrystusie amerykański... Bogowie wszystkich plemion, Matko Boska i Wszyscy Święci.

 O mój Boże, On klęka!

Zza koszuli wyjął małe, czerwone pudełeczko w kształcie serca.

- Oszalałeś... - nie pytajcie, dlaczego to mi się wyrwało, naprawdę nie wiem!

- Wyjdziesz za mnie? - zapytał. Głos Mu drżał, nerwowo przełykał ślinę. Zależało Mu! Wyczułam to. Tak cholernie Mu zależało, jak nigdy wcześniej! Poryczałam się jak głupia. Nie wierzyłam.

- Jasne, że wyjdę! Tak, tak, tak!

I jak para dzieciaków rzuciliśmy się w sobie w ramiona i się poryczeliśmy. Nawet nie zdążył założyć mi pierścionka.

- Hej, musisz założyć mi go...

- Jasne! Ej... a na który palec?

- Boże, nie wiem, na który palec zakłada się pierścionek zaręczynowy, nie mam pojęcia!

- Ja też... I co teraz?

- A załóż na ten, tak będzie dobrze!

I pierścionek wylądował na palcu serdecznym prawej dłoni - więc chyba dobrze. Zupełnie jak para dzieciaków, śmialiśmy się z siebie. Jaki jest? Troszeczkę za duży, ale ja przez moje kościste paluchy ostatnio wcale pierścionków nie nosiłam. Jest śliczny! Z białego złota, delikatny...  I musicie uwierzyć mi na słowo, bo nawet nie mam czym zrobić Wam zdjęcia.

Tak czy siak... zostałam narzeczoną!

 

Spędziliśmy wspaniałe popołudnie, opowiedział mi, jak się do tego przygotowywał. Okazało się, że cała jego rodzina Mu kibicowała, chociaż dobrze wiedzieli, że to tylko formalność. Moja Mama też wiedziała, że ma taki zamiar, chociaż nie wiedziała, że akurat w ten dzień. Pomagała Mu określić rozmiar pierścionka. Ach to dlatego mierzyła mi wszystkie pierścionki w domu sprzedając ściemę, że chce je dać do złotnika... a to cholera jedna!

Śmiejcie się dalej. Naprawdę nie potrafię się niczego domyślić. Ale może to dobrze? Może właśnie dlatego tak bardzo cieszą mnie wszelkie niespodzianki?

Wysłaliśmy sms'y do przyjaciół z wiadomością o zaręczynach. Wszyscy uradowani.

Pozostało tylko powiedzieć moim Rodzicom. 

Wróciliśmy więc do mnie, a po drodze żadnemu z nas nie pociły się już dłonie. Ach więc to Ty, pomyślałam sobie. Gdy weszliśmy do domu postawiliśmy flaszkę na stół i oznajmiliśmy jednogłośnie:

- Zaręczyliśmy się!

 Rodzice oszaleli ze szczęścia, a Mama przeskakując przez mojego głupkowato-kochanego psa, z ręcznikiem do naczyń w dłoni o mało nas nie udusiła. 

I zaczęliśmy planować. :) 

Na razie rozglądamy się za salą. I za domem! Wiemy już, w którym kościele chcemy się pobrać i kto prawdopodobnie zagra na weselu. Myślimy o sierpniu w przyszłym roku. :) I wiemy, jakiego chcemy mieć psa, o! I wiem też, że będę na moim ślubie ryczeć o jeden raz mniej, bo i Teściowie i Rodzice moi zabronili jednogłośnie grania Cudownych rodziców. 

Zamyśliłam się, wtedy, przy stole. A może wypiłam o jeden kieliszek za dużo. Spojrzałam na pierścionek. Pamiętam, jak Iwona mówiła mi, że to nieprawda, co mówią że zaręczyny to tylko symbol, tak samo, jak ślub. Że to naprawdę umacnia. Że wystarczy w to wierzyć. Tego było nam trzeba. kroku naprzód. To rozwiało wszystkie wątpliwości. Teraz musi być już dobrze.

- Czas się rozglądać za suknią. - powiedziała Mama przy stole wybijając mnie trochę z rytmu.

I wtedy do mnie dotarło, jak bardzo się denerwuję, jak bardzo mi na tym zależy i jak bardzo jestem szczęśliwa!

Tak więc oświadczam wszem i wobec iż: będę rock'n'rollową panną młodą!