Gdy winobluszcze powoli się czerwienią...

Wskazówki zegara zatrzymały się na godzinie o nazwie melancholia. Budzik zapiszczał, co sił mu było w płucach, wykrzykując głośno najbardziej znienawidzone przeze mnie słowa. Smutek, przybicie, szarość! Nie chciałam otwierać oczu, w końcu jednak siłą rzeczy zmusiłam się do wstania z łóżka nie lewą nogą i podeszłam do okna. Gdy je odsłoniłam, w moje zaspane i kurczące się momentalnie źrenice uderzyły promienie jesiennego słońca. Jaki smutek? Jakie przybicie? Jaka szarość? 

Przecież jest pięknie...

Spacerując po ogrodzie, pozwalałam chłodowi poranka muskać zbyt lekko okryte ciało. Czułam się tak po prostu dobrze. Trudno było mi to przyznać. Tak naprawdę nigdy Jej nie lubiłam. Nie znosiłam panny o imieniu Jesień. Dziś przyglądając się Jej zauważyłam, jak wiele nas łączy. Miała tak samo czerwone włosy jak ja, młode listki rumieniącego się wolno winobluszczu opadały na jej nagie, blade ramiona. Oczy zielone i prawie zawsze mokre od rosy. I muśnięte niedbale czerwoną szminką usta, wykrzywiające się w ciepłym uśmiechu, tak często przysłonięte przez chłód niespokojnego oddechu.

I tak trudno było jej nieraz dopasować się do towarzystwa. Była tak bardzo inna. Była odmieńcem, tak samo jak ja. Wiosnę kochają wszyscy, za nadzieję, którą przynosi i za życie, jakie rodzi. Za pachnące bzy i półnagie magnolie i wiśnie ubrane jedynie w kwiaty. O lecie cudnym nie wspominając, które rozgrzewa serca beztroskie i radosne szumem fal morskich i górskimi przygodami.

I nagle Ty, Bidulko, Odmieńcu jeden zastąpić masz to Lato, które tak trudno pożegnać, od którego tak trudno się odzwyczaić. Wcale się teraz nie dziwię, Kochana, że zalewasz się łzami w te listopadowe noce. Że dmuchasz wiatrem chłodnym, by w końcu ustąpić Zimie, która zasypie ulice białym puchem, uszczęśliwi dziecięce pragnienia w Wigilię i da znów nadzieję na nowy rok. Tak wiele zimna w Twym sercu jest przecież, tak wiele samotności. Tak, wiem, jak potworna jest samotność. Pamiętam.

Może się zrozumiemy? Może uda się nam zaprzyjaźnić i polubić nawzajem?

Ludzie tak kochają magnolie i wiśnie wiosenne, czy letnie szaleństwa, ale na drugi plan oddalają jesienne dary. Nie doceniają wieczornego zapachu palonych liści na działkach, jesiennych zachodów słońca, czy koszyków pełnych grzybów. Nie cieszy ich wilgoć stóp od rosy porannej, nie lubią jesiennego deszczu. Nie widzą, że zostawiasz po sobie piękniejszy ślad nieraz, aniżeli głośne i kłaniające się nisko pozostałe pory roku. Piękne wrzosy, czerwień winobluszczu, wybijające się coraz wyżej kwiaty astrów, jeżówek, czy dalii. Kasztany i żołędzie, sprawiające tyle radości dzieciom. I te różnokolorowe, egzotyczne nieraz wręcz, jak u sumaka liście, które powoli opadają i pozwalają się zasuszyć na pamiątkę cudownego lata.

Ja też tego nie doceniałam.

Ja się tego bałam. Wręcz panicznie czasem.

Tak często powtarzałam: Nie chcę jesieni, nie chcę!

 

Ale właśnie dzisiejszego ranka zrozumiałam, że w tym wszystkim też tkwi to piękno, którego na co dzień tak uparcie szukam.

Zrozumiałam, że po raz kolejny dostaję od świata dar. Tym darem jest kosz pełen sił, motywacji i pozytywnych myśli, które będą mi w najbliższych miesiącach bardzo potrzebne. I tylko ode mnie zależy, czy ten prezent przyjmę.

"Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości 

siebie odnaleźć,
Tęskność zawrotna przybliża nas.
Zbiegną się wreszcie 

tory sieroce naszych dwóch planet,
Cudnie spokrewnią się ciała nam.
  (...)

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić,
Siebie zachwycić i wszystko w krąg.
Wojna to będzie straszna, 

bo czas nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda zachwycić go.

Jest już za poźno?

Nie jest za późno..."