O najważniejszym koncercie w moim życiu

Robiłam porządki na tablicy korkowej. W ręce wpadł mi nieoczekiwanie zupełnie tak, jak ponad dwa lata temu. Ten skrawek papieru, ukryty przez długi czas pod stertą moich "przypominajek" wzbudził w moim sercu momentalną burzę emocji. Zupełnie tak, jak wtedy.

Był kwiecień 2012 roku. Wracając z uczelni, wysiadłam z tramwaju na Moście Teatralnym i spiesząc się na pociąg próbowałam przebić się przez opanowane remontami miasto. Stojąc na światłach zupełnie przypadkiem zauważyłam plakat obwieszczający koncert Raya Manzarka w poznańskim Eskulapie. Serce momentalnie zabiło szybciej, jednak wzbudzone podniecenie szybko zmieszało się ze smutkiem. Bilety do tanich nie należą - pomyślałam. A przecież wieść o koncercie spadła na mnie, jak grom z jasnego nieba. Gdy jechałam już pociągiem, katowałam się się myślą, że muszę zapomnieć o koncercie. Ach, jakże lepiej byłoby nie wiedzieć...

Ray Manzarek urodził się w 1939 roku w Chicago. Był muzykiem i reżyserem (nota bene posiadającym polskie korzenie), inspirującym się przede wszystkim muzyką jazzową i bluesową, a sławę zyskał jako klawiszowiec mojej ukochanej grupy The Doors. Założę się, że nie ma wśród Was osoby, która nie znałaby jego fenomenalnego wstępu do utworu Light my fire. W 1965 roku, na plaży w Venice otworzył wraz z Jimem Morrisonem drzwi do percepcji, które z biegiem czasu stały się przepustką dla największych wpływów w muzyce nowoczesnej.

Kilka dni przed koncertem zamiast uczyć się do egzaminu, przeglądałam znów smutno biografię The Doors, wyłapując z niej moje ulubione fragmenty. W tle brzmiało cicho "The Crystal Ship" - moja ukochana piosenka. I wtedy Patryk napisał mi, że jest konkurs i że muszę koniecznie wziąć w nim udział. Na dobrze znanej mi już stronie Magazynu Gitarzysta zorganizowano konkurs, w którym do wygrania były bilety na koncert Raya w duecie z Royem Rogersem. Wystarczyło odpowiedzieć na jedno, proste pytanie: Jak nazywał się pierwszy album stworzony w ramach projektu Manzarek Rogers Band. Od razu wystukałam na klawiaturze "Ballads for the rain"  i wysłałam do redakcji, choć tak naprawdę nie wierzyłam, ze mogłoby się udać.

W dzień feralnego egzaminu - jednego z najcięższych tamtego semestru o szóstej nad ranem zadzwonił do mnie Patryk - Dzięki, miałam się dziś wyspać... Odebrałam, z nieukrywaną złością w głosie.

- Jedziemy! - wykrzyczał uszczęśliwiony.

- Nigdzie nie jadę, śpię... - wystękałam do słuchawki.

- Łosiu, wygrałaś! 

Nie ogarnęłam.

- Ale co?

- Matko... Wygrałaś bilety na koncert Manzarka! Pojutrze zobaczysz go na żywo! No i rzecz jasna ja jadę z tobą, przecież gdyby nie ja, to nie miałabyś pojęcia o bożym świecie!

Nie umiem Wam opisać, co wtedy poczułam. Wystrzeliłam z łóżka jak pocisk z procy. To było, jak wygrana w totka, jak spełnienie marzenia, które zawsze miało tylko marzeniem pozostać. Zawsze myślałam, że urodziłam się o jedno, może dwa pokolenia za późno, by usłyszeć choć jednego z nich na żywo. Byłam przekonana, że nie zdążę... Zdążyłam.

Nie wiedzieć dlaczego, przed samym koncertem czułam stres. Stres połączony z niedowierzaniem. Może po prostu bałam się, że to wszystko zaraz pęknie niczym bańka mydlana, że zbudzę się z tego muzycznego snu. Opierając się o barierkę pod Eskulapem odpaliłam papierosa. I wtedy ktoś szturchnął mnie, jakby przypadkiem i usłyszałam za sobą głos.

- Yeeeah, you're nice girl...

Odwróciłam się. To był Ray, który w towarzystwie ochroniarzy wyszedł właśnie na zewnątrz. Uśmiechał się do mnie szeroko. A moja mina musiała wyglądać tak samo głupio, jak miny pozostałych ludzi, którzy właśnie stali obok niego.

- Ty durniu, czemu nie zrobiłaś sobie z nim zdjęcia, nie wyściskałaś go, no?! -  kilka dni później łapał się za głowę Tomek, mój serdeczny kolega i równie wierny fan The Doors, który na koncert Raya niestety dotrzeć nie mógł, ale liczył na moją obszerną relację.

- Nie martw się, on jeszcze przyjedzie, pojedziemy wtedy na koncert razem i zrobimy sobie zdjęcie!

Nie wiedziałam wtedy, że Ray zmagał się już z bardzo ciężką chorobą. Jednak gdy stał tak blisko mnie dostrzegłam na jego twarzy zmęczenie, któremu jednak usilnie nie chciał ustąpić uśmiech Prawie nie znikał z jego twarzy...

Sam występ był... poezją. Odczuwałam mocno to, że oboje z Patrykiem jesteśmy na koncercie jednymi z najmłodszych widzów. Emocje, które unosiły się w powietrzu sprawiały, że moje oczy były cały czas zaszklone, a słuch nienasycony. 

Kulminacyjnym dla mnie momentem okazała się chwila, gdy przygasły światła, a Ray zaczął opowiadać o Jimie. Mówił, że cokolwiek usłyszelibyśmy i przeczytali w mediach musimy wiedzieć, że Jim był dobrym człowiekiem. Zazwyczaj uśmiechniętym, choć cholernie nieszczęśliwym i zagubionym. Coś ściskało mnie mocno za gardło, bo już dobrze wiedziałam, ze za chwilę usłyszę mój ukochany utwór, wzruszający za każdym razem tak samo mocno, tak samo uwrażliwiający na wspomnienia i na marzenia, które jednak się spełniają. 

Crystal ship przeleciało przez przepełnioną wzruszeniem salę tak szybko, jakby ten dźwięk był ułamkiem sekundy. Jednak pamiętam każdą nutę, która uderzała w moje serce z prędkością światła, tak intensywnie, że w pewnym momencie nie wytrzymałam, a po policzkach popłynęły łzy. Nawet nie ocierałam ich, przestałam się ich wstydzić, gdy rozejrzałam się po sali, a za dłoń chwycił mnie niewidomy, starszy już mężczyzna, który płakał tak samo, jak ja. Koncert zakończył się słynnym Riders on the storm i był to drugi i ostatni utwór The Doors, jaki zabrzmiał w tamtym miejscu i czasie. Gdy ludzie wykrzykiwali tytuły piosenek znanych z najstarszych albumów, Ray odpowiadał, że teraz jesteśmy na koncercie zupełnie innej kapeli. Miał rację.

Ray odszedł z tego świata prawie dokładnie rok po tym wydarzeniu. Odszedł dzień przed moimi dwudziestymi trzecimi urodzinami. Pamiętam, jak dziś sms'a od Szki, którego dostałam w środku nocy: Dziś Jim poszedł otworzyć drzwi Rayowi... I wiem, że w Zaświatach trwa najpiękniejszy koncert, a ja nigdy już na tym świecie nie zrobię sobie z Rayem zdjęcia.

"Jasne są dni i wypełnione bólem,

Utul mnie w delikatnych kroplach deszczu.

Twoje życie było zbyt szalone,

Znów się spotkamy, znów...

Powiedz mi, gdzie wolność twoja?

Ulice przypominają nieśmiertelne pola.

Uchowaj mnie od szukania przyczyn,

Dla których ty zapłaczesz, a ja raczej odfrunę.

Kryształowy statek napełnia się

Tysiącem dziewcząt, tysiącem wzruszeń,

Milionem sposobów na spędzenie czasu.

Kiedy wrócimy - dam znać..."

I zostawiam Was z tym moim kryształowym statkiem na dobranoc. Zostawiam Was z muzyką, która w te wczesnojesienne wieczory okazuje się być idealnym lekarstwem. Zostawiam Was z jednym z moich najpiękniejszych wspomnień. Z całej sterty koncertów, o której mogłabym Wam opowiedzieć - tak, to był najważniejszy koncert w moim życiu.

A ten skrawek papieru, szczęśliwie wygrany bilet przyczepiłam w dużo wyraźniejszym miejscu. Tuż obok zdjęć z najpiękniejszych chwil, z najwspanialszymi ludźmi.

Bo o pięknych momentach, dających siłę i przypominających, jak wiele jest w nas dobrych emocji, których na co dzień się wstydzimy po prostu warto jest pamiętać.