Czas na spowiedź, czyli Versatile Blogger Award

Jako, że zostałam nominowana przez Anelise do opisania siedmiu faktów dotyczących mej skromnej osoby i mego skromnego życia, należycie spróbuję się z tego zadania wywiązać. Ponadto śmiem rzec, że jako mój nastrój poprawił się - tak, wbrew deszczowemu, wrześniowemu już poniedziałkowi - do stanu wręcz głupawki, stawiam sobie za cel i  Państwu humor poprawić. No to lecim!

1. Na początek fakt prosty i nieszkodliwy, o którym część z Was doskonale już wie, a część pojęcia nie ma. Asik jest rudzielcem. Ale nie naturalnym, nie, nie! Otóż Asik farbuje włosy swe (na głowie rzecz jasna) od ponad pięciu lat. Na zmianę jest na asikowej głowie rudo i czerwono. Pierwszy raz pofarbowała mnie Anja, gdy wybrałam się w okolice Krakowa, a nasze blogowa przyjaźń po raz pierwszy przeszła do realnego świata. Gdy wysiadłam we Wronkach z powrotnego pociągu Matka powiedziała, że wyglądam jak zło wcielone i że się do mnie nie będzie przyznawała na ulicy. E tam Mamo, zła wcielonego nie widziałaś! W końcu wścieklizna Mamie mej przeszła i dziś sama farbuje mnie na moje rudości i czerwienie. I jest w tym mistrzynią. Kocham moją Mamę :) A najbardziej intensywny i najładniejszy odcień, jaki udało mi się uzyskać, wyglądał tak:

I w najbliższym czasie mam zamiar właśnie do tego odcienia wrócić, bo teksty znajomych typu "Ruda, nie jesteś już ruda!", tudzież "Wstydź się, Asiu, wyglądasz jak blondynka!" (wszak Asik naturalnie ciemną blondynką jest - bez podtekstów proszę!) zaczynają być co najmniej irytujące i mam ochotę komuś przyłożyć... A co do przyłożenia...

2. Z Asikiem możecie czuć się bezpiecznie. Asik lubi stawać w obronie i bić się nie boi. Pierwszy raz przywaliłam koledze w zerówce. Wszystko dlatego, że pokazał fakersa i język mojemu najlepszemu kumplowi (zawsze wolałam trzymać z chłopakami, kto to widział bawić się lalkami?). Jakiś czas temu będąc z przyjaciółmi w domku nad jeziorem w pobliskim Chojnie (i w stanie wskazującym też), stanęłam w obronie Jima Morrisona. Facet wyśmiał mój gust muzyczny, dodając, że Morrisek gwałcił dzieci. Skończyło się tak, że ruszyłam na niego z pięściami, a moi chłopcy mieli co robić, żeby utrzymać mnie w miejscu. Dopiero później spędziłam godziny w Empiku, czytając książkę "Jim Morrison w intymnych wspomnieniach" Huddleston Judy i doszłam do wniosku (choć nie doczytałam, by gwałcił dzieci), że jednak był seksualnym potworem nieraz. Ale za to też go kocham i to drugi mężczyzna mojego życia, ot co. Obrażać go nie pozwolę!

No i prawdziwego mężczyznę mojego życia też już broniłam, a co! I to w te wakacje. Wracaliśmy z purtelamu mojej Iwonki. No i zahaczyło nas trzech kolesi rodem z imprezy techno disco bandżo z czego dwóch było gorylami, a jeden był mojego wzrostu. Patryk oczywiście z drogi nie zszedł (męska duma, wiecie), szturchnęli się barkami, no i zaczęło się. Matko boska, toż to trzech na jednego?! Nie mogłam na to pozwolić! Gdy już powoli stawali na palcach, by pokazać wyższość jednego nad drugim, wparowałam pomiędzy nich, odepchnęłam gościa mojego wzrostu (tamtych nie dałabym rady) i puściłam taką wiązankę, że cytować sobie jej nie pozwolę - uwiędłyby Wam oczy i uszy. Na koniec tylko dodałam, że jak są tacy mądrzy, by ruszać w trzech na jednego, to mogą przywalić dziewczynie, a dziewczyna pokaże, na co ją stać! Późniejszy dialog między nimi był mistrzostwem świata:

- Ej... biłeś kiedyś dziewczyne? Ej? - rzekł pierwszy do drugiego głupkowatym, przeżartym sterydami głosem.

- Ej... no nie. - powiedział drugi do pierwszego, tak samo tępym głosem.

- Dobra ej, to dziewczyny nie będziemy bić, nie? - rzekli oboje do swojego "szefa" mojego wzrostu.

Szef gangu zmierzył nas tylko wzrokiem, splunął na ziemię i wydał rozkaz "w drogę panowie", mówiąc kulturalnie rzecz jasna. 

Ha! Victory!

3. Nienawidzę zakupów! Jak mam chodzić po galeriach, sklepach, przeglądać ciuchy i kosmetyki, to dostaję - tym razem mniej kulturalnie - pierdolca. Gdy chcę koszulę w kratę, idę po koszulę w kratę. Gdy chcę eyelinier, idę po eyelinier. Gdy chcę nowe buty, to określam, czy chce trampki, botki, czy baleriny i idę z konkretnym zamiarem. Także kochani - mnie na zakupach nie odstresujecie, mnie na zakupach wkurzycie.

4. Mam psa ruchacza. Ale i tak go kocham. Kapsel - bo tak się wabi - jest w stanie przegrzmocić nogi wszystkich moich gości. Tak więc zapraszam do siebie :) Blogowi przyjaciele, którzy mieli okazję odwiedzić moje skromne progi, wiedzą do czego jest zdolny. Kapsel czasem lubi się też wytarzać w kocich, tudzież swoich odchodach, nie pytajcie dlaczego. Wiele razy ojcu puszczały nerwy i chciał go uśpić, twierdząc, że mamy psa psychopatę. Tym bardziej, że jest zdolny ugryźć swojego (obcego nigdy!). Asik jednak, jako osoba o miękkim sercu, obrońca zwierząt i ludzi nigdy się na to nie zgodziła, rycząc i wyjąc na cztery strony świata. Tym bardziej, że Kapsel właśnie kończy dziewięć lat i nie widzi już na jedno oczko. A ja go kocham. Bo jak jest ze mną, to jest grzeczny i kochany, o!

5. Jak się upiję, to śpiewam. Albo raczej drę papę w niebogłosy. Gdy moi chłopcy mieli jeszcze zespół, dwa razy zdarzyło mi się wparować na scenę i zaśpiewać "Knocking on heaven's door". I to mi nawet jeszcze jakoś wychodziło. Ale jak przyszło do wyciągania refrenu "Run to the hills" Maidenów, no to już robiłam z siebie pośmiewisko. Ale chyba zagłuszały mnie gitary, bo ludzie nie przestawali się bawić. Aż ktoś kiedyś powiedział, że chce ze mną zdjęcie i autograf. Co nie Gocha? 

6. Moim ukrytym talentem, który bardzo lubię, jest rysowanie. O czym wielu z Was wie. Rysuję ołówkiem i najczęściej portrety. Przestałam rysować na zamówienie i nie żałuję, bo najbardziej lubię to robić dla siebie, ewentualnie jako prezent. Nie biorę jednak już za to pieniędzy. Bardzo mnie to wycisza i relaksuje. Obiecałam od czasu do czasu wrzucać jakiś mój rysunek, więc może teraz jest dobra okazja. 

7. Uwielbiam się śmiać, a jak dostanę ataku śmiechu, to śmieją się wszyscy wokół. Może to dlatego, że spotkałam się już z określeniami, że mam śmiech, jak świnia kaszel, lub rozrusznik od jelcza. Zwał, jak zwał, ale jak zacznę kwiczeć, to nie można mnie nieraz długo uspokoić. A jak w pobliżu znajduje się Szka i też ataku śmiechu dostanie, no to już jest koniec. A rozbawić mnie może wszystko. Włącznie z pierdem i beknięciem. A najbardziej już rozwala mnie, kiedy ktoś się porządnie skasztani i się nie umie do tego przyznać. Wy kłamczuchy jedne!

No i to by było na tyle. Mam nadzieję, że zadanie wykonałam poprawnie i że na dostateczny zasłużyłam! No i że lubicie mnie jeszcze chociaż trochę. 

A osoby nominowane do zabawy to:

Anja

Szka

Anonimowa A.

Norrie

Gwiazdka
Kathy Leonia

Rzecz jasna udział w zabawie jest dobrowolny i za niewywiązanie się z nominacji nikogo nie pobiję, bo w gruncie rzeczy jestem potulna, jak baranek :) Nie jestem do końca pewna, czy któraś z dziewczyn już nominacji nie otrzymała, bo to ostatnio powszechna zabawa, ale najwyżej będziecie mieć dwie, o!

Miłego poniedziałku :)