Dziś chciałabym, żeby mnie ktoś przytulił

Chciałam Wam powiedzieć, że jesień wcale nie jest taka zła. Że wcale nie musi odbierać nadziei, nie musi budzić demonów schowanych w najciemniejszych zakamarkach duszy, nie musi przypominać o istnieniu lęku. Chciałam Wam przypomnieć, jakie cudne bywają czasem jesienne wieczory, pełne kolorowych liści i zapachu owocowej herbaty. Chciałam, byście nie czuli lęku...

Ale ten lęk poczułam także ja. Nagły, zimny wiatr, który pojawił się za oknem, deszczowe poranki i chłodne wieczory odbiły się także na mnie. Za szybko to wszystko się dzieje, za szybko.

Dziś chciałabym, żeby mnie ktoś przytulił.

Zaparzyłam sobie czarnego earl greya, żeby pomógł mi rozjaśnić myśli. Tak trudno mi ostatnio złożyć słowa w porządne zdania. Nie zaglądałam tu, bo gdy tylko wracałam z terenu, zmywałam makijaż, brałam prysznic i resztę dnia spędzałam w ciemnym pokoju, pod kocem, oglądając kolejne odcinki serialu. Czasem zapominałam nawet o odsłonięciu rolet, a w moim pokoju znów zapanował bałagan pomieszany z mrokiem. Dziwnym trafem nie przeszkadzało mi to. 

Czuję na siebie złość. Za dużo złości.

Pierwszego dnia czerwca rzuciłam palenie. Wytrzymałam sesję, najbardziej stresujące egzaminy i wyzwania. Wyzbyłam się przeklętych, śmierdzących dymem przyzwyczajeń. Na Woodstocku pewna dziewczyna poczęstowała mnie papierosem. Nie odmówiłam. Dopaliłam go do połowy i doszłam do wniosku, że moje płuca są już zbyt odzwyczajone, Że więcej spalić nie dam rady. Nie smakował mi. Był paskudny.

- Wiesz... Dziś mijają dwa miesiące, odkąd rzuciłam palenie. - powiedziałam jej, gapiąc się, jak ta trucizna sama się żarzy, bez pomocy moich płuc.

- A więc to było słabe, moja droga - odparła dziewczyna, wyrwała mi z ręki papierosa i wyrzuciła.

Woodstockowy wybryk wydawał się bardzo niewinny, ale obwiniałam się o niego. I obwiniam do tej pory, bo chociaż nie palę już na co dzień i nie kupuję papierosów, nie umiem odmówić ich "do piwa". Sięgam po nie też w stresowych sytuacjach. W mojej torebce jest paczka, którą zabrałam z lady, kiedy zastąpiłam Mamę na sklepie. Choć żadnego nie dopaliłam do końca, czuję się beznadziejnie. Jestem do niczego - powtarzam sobie leżąc w ciemnym pokoju pod kocem. Użalam się nad sobą, przez co czuję się jeszcze gorzej i koło się zamyka. Czemu we mnie tyle słabości? Skąd?

Jeszcze na studiach inżynierskich pożyczyłam mojej Rudej tubę, żeby schowała sobie do niej projekty, które miała zanieść do prowadzącego na konsultacje. Po co bidulka miała targać je w rękach... Jeszcze coś by im się stało i cała jej praca poszłaby na marne. 

- Oddasz mi ją po weekendzie, a ja będę miała jedną rzecz mniej do pilnowania w pociągu - powiedziałam jej z uśmiechem.

Tego samego dnia, wieczorem, zadzwoniła do mnie zapłakana.

- Asik, Asik, ja tak cię przepraszam... Jestem beznadziejna, przepraszam!

- Ale co się stało? Agata uspokój się...

- Zgubiłam twoją tubę... Jezu, nie wiem, jak to się stało, chyba zostawiłam ją w autobusie, sprawdziliśmy z Marcinem wszystkie 50-tki i nie ma jej. Dopiero na Górczynie zauważyłam... Przepraszam...

I chlipała biedna, a ja się roześmiałam.

- Głupku, tuba to rzecz do nabycia! Nie miałam w niej nic cennego, tylko ksero moich starych projektów. Nie przej-muj-się!

- O matko! Naprawdę? - znów długo pociągnęła nosem - Ale ja ci odkupię, naprawdę...

- Na spokojnie, serio. Na razie jej do niczego nie potrzebuję. Nie martw się! Powiedz lepiej, jak projekty? Zaliczone chociaż?

- Zaliczone. Zaliczone na czwórki.

Uśmiechnęłam się, powiedziałam jej jeszcze kilka ciepłych słów, żeby się nie przejmowała i rozłączyłam się. Następnego dnia okazało się, że ktoś uczciwy oddał tubę do MPK. Tuba wróciła do mnie cała i zdrowa razem ze skserowanymi projektami.

Czemu ci ludzie się tak przejmują, jak coś zgubią? Przecież wszystko można zrozumieć. - myślałam sobie.

W poprzednim poście pisałam Wam, że od kilku dni intensywnie zabrałam się za pomiary do mojej magisterki. Choć w ostatnich dniach humor mi raczej już nie dopisywał, to jednak kiedy wchodziłam między powyginane od wiatru i wilgoci rzeki olchy, czułam spokój. Czułam się dobrze, słysząc ich szum. Wiedziałam, że one mnie o nic nie obwinią, nie powiedzą nic złego, co najwyżej zanucą coś uspokajającego. 

W pomiarach pomaga mi Braciak, któremu przy okazji staram się pomóc, wyciągając go z domu - ale o tym innym razem. Notuje wszystko, co mu powiem, a sam od czasu do czasu otwiera się opowiadając o swoich problemach. Wczoraj po śniadaniu, gdy Braciak dopijał kawę, ja otworzyłam plecak, by sprawdzić, czy mamy wszystko, co potrzebne.

- Notes mamy, sprzęt jest, długopisy są... miara... Młody, gdzie jest miara?!

Spanikowałam. To miara taty Patryka, nie mogłam jej ot tak zgubić... I jak, i kiedy? Przecież pilnowałam jak oka w głowie! 

Pobiegłam do pokoju. Do mojego pokoju, w którym znów panuje bałagan. Wszystko fruwało w powietrzu. Nie ma jej, nie ma, matko, co teraz? Rozpłakałam się.

- A pamiętasz, jak wczoraj się pokłóciliśmy? - Braciak wszedł do pokoju.

Taa... dzień wcześniej przyklejałam numerki na młode jesiony, żeby je sobie oznaczyć i wtedy się pożarliśmy. Nawet nie wiem już o co, bo nie jestem pamiętliwa. Najwyraźniej o jakąś durnotę. Ale pamiętam, że byłam wściekła i rzucałam mięsem na prawo i lewo...

- Może wtedy ją zostawiłaś? Tam przy alejce? Bo my zaraz potem szliśmy do domu... - dodał Braciak.

No tak. Może w tej złości nie spakowałam jej, ale... nie, nie, nie... nadal nie wiem, jak to się stało. Chociaż rzeczywiście nie pamiętałam, żebym pakowała ją do plecaka. Pobiegliśmy do parku.

Rozdzieliliśmy się. Szukaliśmy we wszystkich miejscach, w których mierzyliśmy dzień wcześniej. I jej nie znaleźliśmy.

Znów się rozryczałam. Teraz to sobie o mnie dopiero teść pomyśli...

Nie zrobiliśmy tego dnia już wiele. Znów nie mogłam zebrać myśli i Braciak postanowił odprowadzić mnie do domu. 

- Odkupimy mu, nie martw się, zrozumie, przecież cię lubi. Poza tym takie rzeczy się zdarzają - powtarzał.

Po powrocie do domu postanowiłam zadzwonić do Patryka. Przyjął do wiadomości, nawet nie był zły. Jednak po chwili dodał:

- Asia... przed chwilą zgubiłaś podkład geodezyjny, teraz miarę ojca, co się z tobą dzieje do cholery? - powiedział, a ja, choć słyszałam, że się śmieje, miałam już łzy w oczach i wielką gulę w gardle. - Rozkojarzona jesteś jakaś ostatnio, może ty coś na pamięć weź, co? 

Przez resztę rozmowy z nim nie mogłam wydusić słowa. Sama nie wiem, co się ostatnio ze mną dzieje. Przedokresowa świnia, to na pewno. Płacz na wierzchu i wieczna złość. W dodatku tyle tęsknot się we mnie ostatnio budzi. Tyle lęków. Tyle demonów złych. Jesień? Czy to oby na pewno tylko jesień?

Znów zawijam się w koc, za oknem robi się ciemno, a ja jeszcze chwilkę chcę pozostać sama. Zawsze to ja przytulam wszystkich, ocieram łzy... Zawsze to ja muszę być silna. Dziś chciałabym, aby przytulono mnie. Nie potrzebuję nic więcej, nie potrzebuję ochrzanu, może tylko o te pieprzone fajki. 

Chciałabym tylko, żeby ktoś mnie dziś przytulił. 

Tak po prostu, do serca. 

Nie mówiąc nic, swoim ciepłem sprawił, że znów nabrałabym sił.

Bo przecież ja też jestem tylko człowiekiem.

"Wierzba dziś płacze,

Wietrzyk z dali wzywa twoje imię.

Rozpościeraj swe czarne skrzydła 

i czekaj na niego.

Przez horyzont przybywa,

By cię zmieść,

Przybywa, by cię zmieść..."