O małym, listopadowym cudzie trzymanym w ramionach i jego wielkich, niebieskich oczach

- Asik, dasz radę zrobić rysunek dla mnie? Wiesz, na roczek Marcelinki, chciałam jej portret - usłyszałam w słuchawce głos Iwonki.
- Dla ciebie wszystko Słońce - odparłam, krocząc w pośpiechu do domu.
- Ale na pewno dasz radę? Nie chciałabym robić ci kłopotu... 
- Dam radę, dam. Spokojnie.
 
Nie byłam pewna, czy dam. Owszem, próbowałam wrócić do rysowania i nawet nie sądziłam, że po roku czasu tak ciężko będzie mi "oderwać się" od kartki papieru. Zaczęłam od portretu Khaleesi, całkiem nowego, tamten już nieważny, ale chciałam jakoś się przełamać. Ale to był portret dla mnie, taki, który albo powiesiłabym na ścianie, albo schowała starannie do teczki, albo jak część moich niedokończonych rysunków - po prostu wylądowałby w koszu na śmieci. Gdybym tylko zechciała. Ale rysowanie dla kogoś, to coś innego, to zobowiązanie, obietnice, których - obiecałam sobie - nie powinnam już składać, by nie czuć zmuszania się do tego, co powinno sprawiać mi radość.

No to się wkopałam - jęknęłam w duchu. Ale Iwonce po prostu nie potrafiłam odmówić. Tym bardziej, że bez względu na to, czy nie widzimy się dwa dni, miesiąc, czy rok, zawsze mogę na nią liczyć. Wystarczy jeden telefon. I tak od jakichś piętnastu - olaboga! - lat, odkąd jeszcze chodziłyśmy do podstawówki.

Rysunek był jej potrzebny na jutro, na wtorek, w sobotnie popołudnie zabrałam się więc do pracy. Złapałam kontury, zrobiłam szkic i... tak zostawiłam do niedzieli. Nawet nie spodziewałam się wczoraj, że tak szybko się z nim uporam. Kolejny raz się przekonałam, że uwielbiam rysować maleńkie dzieci, ich duże, błyszczące oczka i delikatną skórę.

Gdy dokończyłam portret, przyglądałam mu się dłuższą chwilę zastanawiając się, czy powinnam coś jeszcze poprawić. I jakoś tak wtedy do oczu wezbrały mi łzy. Udało się. Przełamałam się. Dokończyłam rysunek. Pierwszy raz od roku, pierwszy raz od tamtego portretu, którego nie zdążyłam skończyć i komuś dać przez jego nagłą śmierć. Pierwszy raz od tamtego portretu, który najpierw stał na biurku przyklejony do sklejki i straszył mnie wyrzutami sumienia, a później wylądował najgłębiej w szufladzie. A teraz... zobaczyłam, że wciąż potrafię to robić. I, cholera, nawet nieźle mi to wychodzi.

Zrobiłam zdjęcie, wysłałam Iwonce mms-a, z pytaniem, czy mam coś jeszcze poprawić.
Oddzwoniła.
- Jej Asik! - zapiszczała mi do ucha. - Jak ty to zrobiłaś... to jest... świetne po prostu. W ogóle... ja ci zapłacę, matko, gdzie bym ja coś takiego dostała!
- Weź, nic nie chcę... Najważniejsze, że ci się podoba - odpowiedziałam, uśmiechając się do siebie. Naprawdę największą zapłatą było dla mnie to, że sprawiłam jej tak ogromną radość. I że wróciłam dzięki niej do tego, co kocham.
- Asik, tak nie może być, to naprawdę kawał dobrej roboty... powiedz tylko, ile...
- Jakąś czekoladę do kawy. Tyle starczy.

I dziś wpadła na kawę z wielką czekoladą i winem w podzięce dla mnie.
I z dziesięciomiesięcznym Frankiem.
- Hej, teraz to ci nie odpuszczę - śmiałam się. - Musimy te wino wypić we dwie!
- Wiesz Asik, ja wciąż karmię, ale obiecuję, że jak tylko przestanę, to będziesz pierwszą, z którą wina się napiję.  
- Ach, no tak... zapomniałam.
- Póki co macie z Patrykiem na weekend, wypijcie nasze zdrowie.
- To to zawsze! - uśmiechnęłam się i spojrzałam na Franka, który jest najgrzeczniejszym dzieckiem, jakie przyszło mi poznać.

Rozłożyłam łóżko i koc, żeby Mały miał gdzie się bawić.
- Teraz to masz tu istny raj - zaśmiała się Iwona do synka. - Musisz ciotkę wyściskać, że tak cię rozpieszcza!
Nie mogłam się powstrzymać i wzięłam tę kruszynę na ręce. Nawet nie wiem, kiedy chwycił mnie obiema rączkami za twarz i obdarował najpiękniejszym, dziecięcym uśmiechem, jaki kiedykolwiek przyszło mi zobaczyć. Takim uśmiechem tylko dla mnie.
- Brrr brrr buuuuuu..... ammmammmmapuuu - oświadczył radośnie, klepiąc mnie po policzkach.
- Ja też cię kocham, a jakżeby inaczej! - odpowiedziałam mu, pewna, że rozumie.
Przytulił mnie mocno, oplatając się małymi ramionkami wokół mojej szyi.
Chyba zrozumiał.
- No czegoś takiego jeszcze nie widziałam! - zaśmiała się Iwona. - Prawdziwa miłość!
- Zobaczymy Franciszku drogi, czy pokochasz też tak wuja Patryka, jak ci zagra na gitarze i narobi hałasu, jak to na niego przystało - powiedziałam, usiłując się uśmiechnąć.
Tak naprawdę próbowałam się nie rozryczeć.

Mały Franek. Kochane Słoneczko. Jedyne Słońce minionego listopada, Promyczek, którego tak wyczekiwałam, modląc się każdego dnia za Iwonkę, by szczęśliwie urodziła. Za moją Iwonkę, tą, z którą siedziałam w ławce w gimnazjum i z którą planowałam, że zostaniemy albo starymi pannami, albo zakonnicami.

I ten maleńki Promyczek uśmiechał się do mnie przyglądając mi się tymi wielkimi, pięknymi, niebieskimi oczyskami. Czasem głaskał mnie po buzi, jakby wiedział, że się wzruszyłam. Czasem śmiał się z moich głupich min, jakby próbował mnie rozśmieszyć. Po prostu był. Taki kochany, malutki aniołek.

Zawsze w takich chwilach nie mogłam się nadziwić temu, że przyjaźń moja i Iwony jakoś tak przetrwała. Mimo tego, że w pewnym momencie zaczęłyśmy nadawać na zupełnie innych falach. Ona, spokojniejsza, częściej rozmarzona, gustująca w zupełnie innej muzyce, w innych imprezach, w innych ciuchach. Dziś żona i matka. Ja, roztrzepana, mimo pewnego "artyzmu" w mojej duszy, paradoksalnie większa realistka. Wciąż kochająca zabawy i przypałowe historie, koncerty, zamiast domowego zacisza. Dziś - narzeczona mojego ukochanego gitarzysty.

A jednak trzymając ten maleńki skarb na rękach poczułam, że i ja byłabym na to gotowa. Gotowa, by zwolnić. By oddać się temu, co gdzieś tam w duszy i sercu zapisane jest jako najważniejsze. By zostać żoną i matką. Ba... nawet jakoś chciałabym się już wyciszyć. Nawet, jeśli ktoś by mi powiedział, że się starzeję. Kiedyś trzeba dojrzeć, mimo dziecka pozostającego gdzieś w środku, mimo duszy wariatki, roztrzepańca i kogoś, kto uwielbia się głośno śmiać. Mimo wszystko. Byłabym gotowa, a nawet powiem więcej - poczułam, że chciałabym. Chciałabym tu i teraz. Mieć przy sobie zawsze ukochaną osobę i... i tego kogoś trzeciego, będącego naszym maleństwem. Bo poczułam, że to już czas, że byłabym gotowa. Tym razem już naprawdę, na sto procent. Mogłabym być matką, tak po prostu.

I wzruszenie ogromne ogarnęło moje serce, bo w takich chwilach człowiek zdaje sobie sprawę, że wciąż marzy. Czuje, jak budzą się w nim uśpione cele, plany i marzenia. Że wciąż ma po co i dla kogo żyć. I do czego dążyć.

Tak bardzo potrzebne było mi to teraz. Gdy w jednym aspekcie się przełamałam, gdy w drugim uderzała we mnie jesień, budząc jakiś taki niepokój i niepewność.

- Ze wszystkim sobie poradzicie Asik - powiedziała mi Iwonka w pewnym momencie. - Bo się kochacie. Bo macie plany i marzenia, a to... to chyba najważniejsze.

Musimy dać sobie radę. Po prostu musi się udać. Bo kiedy zaczyna się na nowo marzyć, żadna zła myśl nie przychodzi już do głowy.
Wystarczy tylko odrobina cierpliwości.

"Teraz dostrzegam
Twój nieskończony horyzont
W ciszy Ziemi
Chwianej tysiącami
wstrząsów
Wpuściłaś mnie
Do swojego schronienia
Szukałem nas
Wśród samotnych gwiazd"