W oczekiwaniu na czerwone winobluszcze

Hej, na co czekasz? Tak ty, rudy zasmarkańcu. Wstań i idź. Wyprowadź siebie na spacer. Na spacer do parku. Do tego samego parku, w którym zeszłorocznej jesieni dzielnie mierzyłaś drzewa do magisterki. Tam, gdzie śmiałaś się, kiedy pomagający ci brat wpadał w pajęczyny, tam, gdzie siadałaś nieraz zamyślona na starych ławkach amfiteatru i patrzyłaś na miasto po drugiej strony Warty. Tam, gdzie ostatnio podniosłaś ze środka ścieżki krucze pióro.

Nie bój się, idź. Jeśli chcesz, to biegnij. I tylko się nie zatrzymuj.

Nie zatrzymuj się, bo ta jesień też może być piękna. I piękna będzie. I winobluszcze znów się zaczerwienią. Przecież tak bardzo je kochasz o tej porze roku. Czekasz na to jak nikt. Na tę czerwień właśnie. Taką samą czerwień jak ta na twoim roztrzepanym łbie.

Tylko musisz w to wszystko uwierzyć.

Możesz śmiać się tak, jak zeszłorocznej jesieni. Wyjątkowej jesieni, w której odnowiłaś swoją duszę, zrozumiałaś jeszcze bardziej kim jesteś i jakie jest twoje przeznaczenie. Jesieni, w której nadzieja zapłonęła w twoim sercu bardziej, niż kiedykolwiek. Nie sądziłaś, że umiesz się tak szczerze modlić, tak z całego serca prawda? Nie sądziłaś, że masz w sobie tyle ciepła, które tak łatwo przelewasz na innych, czyż nie? I nie sądziłaś, że masz aż tak delikatne serce, które łatwo pokruszyć na małe kawałeczki.

Jeśli chcesz płakać, płacz. Łzy oczyszczają przecież. Tylko nie zapominaj, że zawsze przychodzi ten moment, kiedy trzeba wytrzeć nos, jak sama mawiałaś. Jak mawiasz nadal. Bo to przecież twoje ulubione powiedzenie, zawsze powtarzasz to "tym zasmarkanym", zawsze powtarzasz to sobie, kiedy sięgając po chusteczkę nagle zaczynasz się śmiać.

Bo ty poryczysz, poryczysz, a potem znów wskakujesz na wysokiego konia i zasuwasz dalej. I o to właśnie chodzi. 

Ta jesień będzie piękna. Przyniesie ukochaną czerwień winobluszczy. Przyniesie kasztany, które tym razem będą szczęśliwsze, niż te, które uzbierałaś rok temu dla kogoś, a później nagle okazało się, że nie ma już komu ich dać. Przyniesie kolorowe liście, które znów sobie ususzysz na pamiątkę. Przyniesie wspomnienie zaręczyn nad stawami, które będziecie świętować po swojemu. Przyniesie błogie spacery po lesie, słynne wyprawy na grzyby z rodziną, kiedy oni wchodzą w las, a ty wędrujesz środkiem ścieżki wymachując kijem, bo przecież tak bardzo boisz się pająków. Nawet nie wyobrażasz sobie, jak zabawnie wtedy wyglądasz. A może właśnie sobie wyobrażasz, bo przecież wyobraźnię masz bujną.

Przyniesie też twoje rysunki. Przyznaj, kiedy ostatnio rysowałaś? Pod koniec października? Czy na początku listopada? I wszystko, cały twój talent, zapał, leży w szufladzie nietknięty od tamtego czasu. Cała twoja miłość. Bo przecież kochałaś to robić. To był twój sposób na lęki, na smutki. A cóż cię właśnie teraz dopadło, jak nie one?

Wstań i idź. Weź kartki ze sobą. Tylko weź kredki, zamiast ołówków. Wiem, że kochasz portrety, wiem, że kochasz je w szarości, w tej precyzji, którą tak bardzo chciałaś w sobie doskonalić. Ale tym razem weź kredki. Usiądź na starej ławce i narysuj świat. A wtedy zobaczysz, jak jest pięknie.

I nic się nie bój. Nic a nic. Nie bój się wspomnień. Nie bój się dat. To przecież tylko liczby. Ot są i nagle ich nie ma. Czas płynie dalej. Życie się toczy. A ty żyjesz. Więc żyj.

Ta jesień będzie piękna. Zobaczysz. I tym razem skończy się dobrze. Sprawi, że zakreślisz bolesne daty innymi, dobrymi wydarzeniami. Może nie przestaniesz tęsknić, ale nauczysz się na nowo spoglądać w gwiazdy, nawet na te spadające.

I będziesz się śmiać nawet, jeśli będzie to uśmiech przez łzy.

Tylko już się nie bój.
Nie bój się snów, bo to są zawsze dobre sny. Sny, w których jest uśmiech. A jego nie trzeba się przecież bać.

Idź, biegnij, kochaj...
I żyj.