W kolorach pór roku

- Mam coś dla pani, pani Asiu - powiedziała pewna kobieta, wchodząc do sklepu, gdy pomagałam Mamie.
Kobieta, która zawsze jest uśmiechnięta. Obładowana torbami ze wszystkich stron. Mimo, że w sklepie zaczęła robić się coraz większa kolejka, Mama poprosiła, bym zostawiła ją za ladą samą.
- A cóż to takiego? - zaśmiałam się, odbierając od niej torby i idąc z nią na magazyn.
- Pani Asiu, bo ja słyszałam, że pani się wyprowadza - odparła z uśmiechem. - Na pewno przydadzą się pani, proszę spojrzeć... 
Wyjęła z jednej z toreb duże, szklane kubki. Zwykłe, najzwyklejsze. Ale naprawdę ładne...
- ...bardzo lubiłam z nich pić kawę - kontynuowała. - Pamiętam, jak z mężem wprowadzaliśmy się na nasze pierwsze mieszkanie. Wtedy cieszyło się z każdej drobnej rzeczy, która była "nasza", a nie wszystko szło kupić. Pomyślałam o pani...
Coś mnie ścisnęło za gardło.
- Dziękuję, ale naprawdę... nie trzeba było...
- Wie pani, ja nie mam córki, a pani jest tak ciepłą osobą... jak takie słoneczko. Chciałabym, żeby miała pani ode mnie jakąś pamiątkę. O, proszę. A tutaj mam jeszcze taki ciepły, wełniany koc. Przyda się na takie chłodne dni, jak dzisiejszy... A te filiżanki może chociaż będą ozdobą, jeśli nie będzie pani z nich pić...
Po prostu ją przytuliłam.
- Pani jest kochana - powiedziałam. - Dziękuję raz jeszcze.

Porozmawiałyśmy jeszcze przez chwilę, nim wyszła. Ludzka życzliwość czasami naprawdę mnie zaskakuje. Takie drobiazgi, dane prosto z serca bywają najbardziej cenne. Obiecałam sobie, że nawet, jeśli z tych filiżanek nie będę pić, ustawię je sobie w widocznym miejscu. Lubię, kiedy przedmioty są pewnego rodzaju przypominajkami, sprawiającymi, że wracają wspomnienia o dobrych chwilach, czy życzliwych ludziach. Dlatego pisałam kiedyś już o kolekcjonowaniu książek na półkach, dlatego moja tablica korkowa jest pełna zdjęć, kartek z życzeniami, czy rysunków, dlatego mój regał jest tak zagracony różnymi pamiątkami. Uważam, że to najlepsze, co można zrobić dla ludzi, którzy okazali się dla mnie kiedyś życzliwi i sprawili, że się uśmiechnęłam. Pamiętać o nich i czasem się za nich pomodlić, tyle wystarczy.

Tymczasem trzeba było zanieść nowe "nabytki" na mieszkanie. Gdy otworzyłam drzwi i znów poczułam ten specyficzny zapach, uśmiechnęłam się. Zapach naszego mieszkania. Naszego pierwszego mieszkania.

Gdy pisałam o nim ostatni raz, jakoś na początku lipca, było jeszcze w totalnej rozsypce. Teraz jest już po remoncie. Dość spontanicznie wymyśliliśmy, że nasze mieszkanie będzie miało kolory pór roku. Łazienkę pozostawiliśmy w bieli, więc mimowolnie pozostała zimą. W sypialni zielony, spokojny kolor przypomina o wiośnie. Cytrynowa kuchnia już jest pełna słonecznego lata. A pokoik gościnny ma barwę jesieni.

I te barwy mnie tak cieszą, sprawiają, że śmieję się od ucha do ucha. Ostatnio pisałam Magdzie, że podobnie, jak Ona nie malowałam od roku. Ołówki, farby i kredki leżą na dnie szuflady z niedokończonymi rysunkami. Wczoraj patrząc na zieloną ścianę sypialni pomyślałam o wyjęciu farb i pasteli i stworzeniu paru obrazów, które przyozdobiłyby tę zieleń, sprawiając, że będzie jeszcze piękniejsza. Może czas odkurzyć sztalugę. Może czas znów przekonać się do kolorów. Może czas po prostu na nowo się przełamać. A może nawet dokończyć rysunki?

- Jak już będziemy mieli kanapę, to musisz nas odwiedzić! - powtarzałam ostatnio dość często.
Tak sobie myślałam ostatnio, że chciałabym, żeby moje mieszkanie było otwarte. W środku duży stół, na nim świeży chleb - jak było w jednej z moich ulubionych piosenek. Chciałabym, żeby to mieszkanie było otwarte dla wszystkich życzliwych ludzi. Dla tych ludzi, o których teraz przypominają mi listy schowane w pudełku, kartki przypięte na korkowej tablicy, czy pamiątki poustawiane na półkach. Dla nich zawsze znajdzie się kubek ciepłej herbaty.

Czasem, gdy patrzę na te ściany, wyobrażam sobie w nich naszą przyszłość. Nie wiem, jak długo dane będzie nam tam mieszkać. Nie wiem, jak długo będziemy mówić, że na początek wystarczy. Lecz widzę w nich naszą miłość, naszych przyjaciół, nasze radości i zmartwienia.

Przed nami jeszcze sporo wydatków i mnóstwo urządzania, które idzie zdecydowanie wolniej, niż na początku zamierzaliśmy. Chociażby w tym miesiącu po zapłaceniu czynszu wystarczy nam jedynie na lodówkę z odzysku. Lecz każda wniesiona tam nowa rzecz sprawia, że serce rośnie. Bo nasza, bo własna. Jak te pokoiki w kolorach pór roku.