O szczęściu, które przyspiesza kroku

Wszystko nabiera kolorów zupełnie, jak liście na drzewach. Wszystko się układa w piękne kształty sprawiając, że nie mogę przestać się uśmiechać, mimo uciążliwego bólu brzucha przez kobiece dni.

Wiem, że to dopiero początki przedślubnej bieganiny, ale już teraz wizja tego, co zbliża się wielkimi krokami uszczęśliwia mnie ogromnie, jednocześnie budząc senne ostatnimi czasy motyle w brzuchu. Motyle, tym razem trochę jakby poddenerwowane, ale tak samo kolorowe, jak dawniej.

Już odliczam, choć jeszcze zostało trochę czasu.

Szesnastego o szesnastej zatem. W miesiącu, który zawsze przynosił najwięcej szczęścia - w lipcu. Termin w kościele zaklepany. W lokalu też. Kapela wybrana. Fotograf także. I to ostatnie przyniosło mi dzisiaj ogrom radochy. Wszystko staje się jakieś takie bardziej przejrzyste, widoczne nawet w przykładowych kadrach. I jego uśmiech i słowa, że może wcale nie będzie tak strasznie. Coraz więcej znajomych ludzi się do mnie uśmiecha, pytając: "jak przygotowania?" Rozmowy o gościach, o świadkach, o drużbach. Przeglądanie zaproszeń w hurtowni. Sukienka ślubna, której projekt wyostrza mi się gdzieś w głowie, pewność, że "to będzie to". Rozmowy z Mamą, kiedy wybierzemy się do salonu, by wykonać pierwsze przymiarki. Nucenie z nim piosenek. Słuchanie, pod drzwiami, kiedy gra w samotności w moim pokoju na gitarze. Częstsze "przepraszam" po kłótni. Częstsze "kocham" bez okazji. Przekomarzanie się z nim, że właśnie ta, a nie inna piosenka nadaje się na pierwszy taniec.

I obietnica, że w naszym ślubnym albumie widniały będą zdjęcia ogniście rudej panny młodej w białej sukni, skórzanej kurtce i glanach. Przy panu młodym, gitarzyście, który zdąży do tego czasu zapuścić włosy, bo w długich podobał jej się przecież najbardziej. Z butelką Jacka Danielsa w tle, paczką Marlboro Gold'ów i trochę zakurzonym piecem od gitary.

Dokładnie tak, jak chciałam.

Przypomniałam sobie, że dawniej wcale się tego wszystkiego nie bałam. Ja przecież o tym marzyłam. A nauczyłam się, że marzeń nie wolno się bać.

Ta jesień to czas dobrych zmian. Pora się zatem na nie otworzyć. Jak na szczęście, które obejmuje mnie dziś niczym dobry anioł swoimi skrzydłami. Uspokoiłam się, wyciszyłam. Wszystko będzie dobrze. Wystarczy się tylko oddać dobremu Losowi. I niczego, niczego się już nie bać.

Bo ja już teraz jestem szczęśliwa.

"Dzisiaj mój świat się uśmiecha
Twoja dłoń w mojej, idziemy całe mile.
Dzięki tobie to się dokona
Bo ty jesteś dla mnie jedynym.

Szczęście nie ma już smutku,
Szczęście... jestem zadowolona.
Nawet jeśli słońce przestanie świecić,
Nadal będę cię kochać.
Kiedy góry zwalą się do morza,
Nadal będziemy ty i ja."