"Po­ranek i wieczór, na­rodzi­ny i śmierć, początek i ko­niec - skraj­ności nie baczące, że łączy je coś pośrodku..."

W pewne sierpniowe popołudnie wybrałam się na spacer z Iwoną. Gdy machała mi z daleka na przywitanie, uśmiechnęłam się szeroko na widok jej niemałego już brzucha. W końcu zaczął jej się wtedy szósty miesiąc. Od dwóch miesięcy była już mężatką, a ja cieszyłam się, że ostatecznie jakoś jej się te życie poukładało. Bo przecież wiedziałam dobrze, że bywało różnie - razem przecież dorastałyśmy i przeżywałyśmy szkolne rozterki.

Siedziałyśmy naprzeciwko siebie w ulubionej knajpie. Ona z wiadomych względów popijała soczek, ja piwo. Kiedyś byłyśmy do siebie bardzo podobne, pamiętam nawet, jak w gimnazjum nosiłyśmy takie same sweterki i słuchałyśmy takich samych, smętnych piosenek o nieszczęśliwej miłości. Teraz jesteśmy skrajnymi przeciwieństwami pod wieloma względami. Łączy nas jednak wciąż jedno, od lat to samo. A jest tym śmiech. Kiedy zaczynamy się śmiać, nikt wokół nie musi wiedzieć o co chodzi, czasem nawet i my same nie mamy pojęcia, z czego się śmiejemy. Ale po prostu, będąc obok siebie zawsze ocieramy łzy ze śmiechu.

Gdy Iwona opowiadała o domu, mężu i swojej ciąży, cieszyłam się jej szczęściem, ale dobrze wiedziałam, że to wszystko dopiero przeze mną. Czasem trochę jej zazdrościłam, ale przecież doskonale zdawałam sobie sprawę, że i na mnie przyjdzie odpowiedni czas, że wcale nie ma sensu, bym się spieszyła, bo choć czuję się dostatecznie dojrzała psychicznie na te sprawy, to jednak dobrze wiem, że potrzebuję jeszcze czasu na te wszystkie moje szaleństwa. Na te wszystkie szaleństwa, na które nie pozwalałam sobie dawniej, zgrywając poukładaną i porządną nastolatkę. Długo będę jeszcze totalnym roztrzepańcem, o ile nawet nie pozostanę nim do końca. Próbowałam to w sobie stłumić, ale pewnego dnia uznałam to za swój atut i polubiłam to w sobie. Bo w tych moich szaleństwach, nawet nie o bunt już chodzi, nawet nie o robienie komuś na złość, udawanie kogoś innego, czy udowadnianie czegoś na siłę. Chodzi przede wszystkim o bycie sobą właśnie i pokazanie tej dziecięcej jeszcze tak bardzo czasem radości, w której tkwi jednak pewna dojrzałość wynikająca z mojego wieku. Bo piętnastu lat już przecież nie mam.

Kiedy z kolei ja opowiadałam Iwonie o ostatnich wyjazdach na koncerty i o świeżych jeszcze wtedy woodstockowych szaleństwach, o tym, że wracałam do obozu cała ubłocona, zmarnowana, potargana i szczęśliwa z tego, że zaniesiono mnie na fali pod samą scenę, ta krzywiła się pod nosem. Zawsze twierdziła, że słucham wariackiej muzyki. I że świr trochę jestem. No bo w sumie jestem.

- Aśka, jesteś roztrzepana, jak byłaś. Ale to jest właśnie chyba takie no... "twoje" - powiedziała mi wtedy.

I tak siedziałyśmy sobie wtedy, rozdrapując nawet czasem pewne rany i wspomnienia, o których wiemy tylko my. Blizny, o których nigdy nikomu nie powiedziałyśmy. Kiedy zrobiło się dość ponuro, zapytałam ją w końcu:

- To kiedy ty właściwie masz termin? 22, czy 23 listopada?

- Aleś wybiegła, dziewczyno! - zaśmiała się. - 13 listopada... Ale uważaj, jak mi wywróżyłaś i mi się opóźni!

Sama nie wiem, dlaczego przyszła mi do głowy taka data. Może dlatego, że 22 listopada to dokładnie pół roku po moich urodzinach, a 23 to pół roku po imieninach Iwony. Ma je dokładnie dzień po moich urodzinach. I jakoś tak sentymentalnie mnie naszło, że może akurat wtedy. Czysty przypadek, nic więcej, a jednak uśmiechałam się pod nosem.

*   *   *

Im bliżej było 13 listopada, tym bardziej, mimo przykrych wydarzeń moje myśli wybiegały w stronę Iwony. Tym bardziej, że widziałam się z nią trzy dni przed terminem, kiedy już z "kwadratowym" brzuchem mimo wszystko śmiało kursowała na mieście. Mówiła wtedy, że zadzwoni, że da mi znać. 

Nie dzwoniła, a ja się martwiłam, bo nie chciałam jednak zawracać jej głowy. Nie miałam przecież pojęcia, czy to "już", czy jeszcze będzie trzeba trochę poczekać. Gdy po paru dniach zadzwoniłam do jej Bratowej dowiedziałam się tylko, że wciąż czekają, że się opóźnia faktycznie. A kiedy wracałam z Krakowa, Iwona napisała mi, że jakoś się trzyma, że czuje się dobrze, ale że próbują wywołać poród, bo przecież już czas najwyższy, a jeśli do wtorku nie urodzi, będzie miała cesarkę.

*   *   *

W niedzielny wieczór ogarniałam powoli sprawy na uczelnię. Nadszedł czas najwyższy, by na nią wrócić, by nadrobić zaległości i by w końcu spotkać się też z promotorką. Myślałam sobie, że przecież ostatecznie trzeba się pozbierać, że muszę żyć dalej, że mam po co i dla kogo przecież.

I wtedy do mojego pokoju wparowała Mama.

Rozmawiała przez telefon.

- Już, już daję Aśkę! Jezu, jak się cieszę, ale fajnie! No, ale Aśka, Aśka masz, telefon prosto ze szpitala!

Odebrałam od niej telefon. To była bratowa Iwony.

- Asiu, Iwonka urodziła! Dosłownie parę minut temu mały Franek przyszedł na świat, jest cały i zdrowy! - płakała mi do telefonu, z radości rzecz jasna. - Iwona mnie prosiła, jak się zaczęło, że mam cię poinformować jak będzie po wszystkim, że się martwiłaś przecież i cholera no... możemy się cieszyć! Aha i macie wpaść z Patrykiem na kawę, jak już będą z Franiem w domu!

No to jej wywróżyłam, 23 listopada!

Popłakałam się ze szczęścia, siedząc nad tymi cholernymi notatkami, z którymi sobie nie radziłam.

W tym smutnym listopadzie, którego końca tak bardzo wyczekuję, wyczekiwałam chyba jeszcze bardziej na tę jedną, dobrą nowinę. Szczęśliwą wiadomość, pośród tych wszystkich nieszczęść, jakie ostatnio się wydarzały. Czekałam na telefon z wiadomością o cudzych narodzinach, kilka dni po tym, jak dostałam telefon o cudzej śmierci, o cudzym umieraniu, o cudzej chorobie i o cudzych rozstaniach. I płakałam, płakałam ze szczęścia i nadmiaru emocji, odsuwając od siebie powoli notatki, wiedząc dobrze, że przecież już się na nich nie skupię.

Ale może o to właśnie chodziło.

Może właśnie chodziło o to, że w momencie, kiedy powiedziałam łzom stop, one popłynęły, ale z zupełnie innego powodu. Z powodu szczęśliwego. Może właśnie chodziło o to, by przestać czytać smutne cytaty w smutnych książkach, odstawić je na wysoką półkę i zamiast nich sięgnąć po te  radosne. Może właśnie chodziło o to, by przestać nucić smutne piosenki, a zacząć śpiewać wesołe. I może właśnie chodziło o to, by łzy spływały po podniesionych w uśmiechu policzkach, a nie tak drżących wciąż, przybierających grymas smutku.

Iwona napisała do mnie jeszcze przed północą.

- Asik, dzisiaj przed dziewiętnastą urodziłam. Mały jest śliczny :) 

- Wiem, Skarbie, już wszystko wiem (...) Powiedz mu do uszka, że ruda, roztrzepana ciocia Asia oszalała ze szczęścia.