A w Krakowie na Brackiej pada deszcz.

No i wróciłam. Jakąś dobę temu wróciłam do mojej codzienności z kilkudniowego, krakowskiego oderwania. Po ponad dziewięciogodzinnej podróży pociągiem przekroczyłam próg domu, a Mama jak zawsze wyściskała mnie tak mocno, że przez chwilę zapomniałam, że mam jeszcze płuca. Zawsze mnie tak przytula, gdy wracam. Nawet, kiedy robię coś nie po jej myśli.

Nie czułam smutku, że wróciłam. Czułam raczej szczęście, że dane było mi wyjechać i oderwać się. Gdy mimo zmęczenia, piłam wieczorem drinki z Mamą pomyślałam sobie, że przecież lubię tę moją rzeczywistość. Powroty z Krakowa były trudne kiedyś. Dziś po prostu są. Ale dobrze, że jest jak jest.

Dobrze, że jest jak jest, bo w końcu zapracowałam sobie na to, by było po prostu dobrze. Zrozumiałam, że nie ma sensu stać w miejscu i trzeba wziąć sprawy we własne ręce. Szczęście zazwyczaj samo nie przychodzi i samo nie odchodzi.

Jeśli chodzi jednak o powrót z koncertu, a nie z Krakowa, to był to zdecydowanie inny powrót, niż tegoroczne, letnie powroty z koncertów Pearl Jamu, Aerosmith, czy Woodstocku. Może dlatego, że był to powrót listopadowy, a czekanie na dworcu nie było tak przyjemne, jak wtedy, gdy w czerwcowe, niewyspane przedpołudnie siedziało się po turecku na peronie w Łodzi i popijało zimne piwo oczekując pociągu na Poznań. Zazwyczaj wracałam tak naładowana emocjami, że dało się to odczuć także tu, na blogu, kiedy zasypywałam Was długimi relacjami. Tym razem ani nie przeskakiwałam przez barierkę, ani nie wyprowadzali mnie półprzytomnej, ani nie nieśli na fali. Ale stałam kilka metrów od Slasha, Mylesa Kennedy'ego i całej reszty. Słyszałam na żywo Sweet child o' mine, Paradise City, Nightrain, czy Rocket Queen. I choć nie mogłam ani śpiewać, ani krzyczeć, bo przez ból gardła nie mogłam nawet mówić, to jednak to wszystko... znów jest takie moje. Bo nie ma czegoś lepszego, niż słyszeć ulubionego gitarzystę na żywo, gdy wszystkie riffy brzmią dokładnie tak samo, jak na zdartych płytach Guns'ów, w końcu przez nikogo nie coverowane.

(Źródło: onet.pl)

A wracając do Krakowa... Kraków był niesamowity jak zwykle. Zresztą nie ma chyba drugiego miasta w Polsce, które działałoby na mnie tak emocjonalnie. Już pierwszego dnia, jak zawsze ciepło zostaliśmy przyjęci przez rodzinę Anji. Jeśli mam wskazać jakiś dom, z którego człowiek nigdy nie wyjdzie głodny, czy niewyspany, a w którym ludzie są zawsze przyjaźnie nastawieni do gości i gotowi podstawić pod nos talerz gorącej zupy w zimny dzień, to właśnie to jest ten kawałek podłogi pod Krakowem. 

Choć byliśmy dość mocno zmęczeni podróżą, to gdy wszyscy zasnęli i nawet mój Patryk padł twarzą w poduchę, to razem z Anją wyśliznęłyśmy się po cichu do kuchni. Zamiast herbaty rozlałyśmy piwo na pół, a nasze rozmowy mogłyby trwać w nieskończoność. Choć dawniej takie rozmowy trwały o wiele dłużej, kiedy jeździłam do Anji na co najmniej tydzień, to teraz mogłam przesiedzieć w samotności z tą małą istotką o wielkim sercu tylko jedną noc. Ale w końcu mogłam jej tyle opowiedzieć i tyle słów z siebie wylać. Myślałam, że będę płakać, ale... nie płakałam. 

Czwartek upłynął nam pod znakiem koncertu. Wino wypite z rodzicami Anji na pożegnanie i słowa każdego z nich: Pamiętaj, że ten dom jest zawsze dla was otwarty i zawsze możecie tu przyjechać, sprawiły, że coś znowu drgnęło w sercu, ale ja... znów nie płakałam. Dopadła mnie raczej głupawka, bo pijąc wino przypomniałam sobie, że przecież rano brałam tabletki na kaszel...

No i spotkanie z Lusią. Tak, tak, naszą Lusią. I choć nasze spotkanie było dość krótkie, bo ograniczyło się zaledwie do posiedzenia chwile w KFC i krótkiego spaceru, bo zaraz musieliśmy uciekać na koncert, to przeogromnie cieszę się, że znalazła dla mnie chwilę. Uwielbiam spotykać ludzi poznanych na blogu, którzy okazują się być w realnym świecie dokładnie tacy, jak sobie ich wyobrażałam, tak samo przyjaźni i pogodni. A nasza Lusia to kobitka i do tańca i do różańca, jak mawiają. Można z nią pogadać poważnie, lub pośmiać się do łez. A ja osobiście takich ludzi z całego serca uwielbiam.

A piątek... choć zaczął się incydentem pt. "Asia to bitna dziewczyna", to w gruncie rzeczy miał nieco inną aurę. Piątek to było oddanie się magii Krakowa. Długie spacery po tych kochanych, stęsknionych ulicach, tym razem nieco chłodniejszych. Brama Floriańska, przy której znów nie mogłam napatrzeć się na dziesiątki kolorowych obrazów. Dźwięk hejnału, podczas którego zadzwoniłam do Mamy, by posłuchała.

- Widzisz tamte ławki i tamtą ścieżkę? - zapytała mnie Anja, gdy miałyśmy głupawkę, kiedy Patryk usiłował zrobić nam "normalne zdjęcie".

- Ano widzę, a co? Ach... Już wiem!

- Tak, to ta sama ścieżka po której biegałyśmy we czwórkę i...

Znów te ciepłe sercu wspomnienia. Ta sama ścieżka, po której biegałyśmy we czwórkę i śmiałyśmy się do łez. Cztery lata ponad minęły od tamtego czasu. I choć wszystko było teraz inne - zamiast lipcowego słońca dający się we znaki chłód i nieco inne emocje grające w sercu. Ale ławki wciąż te same. I tak samo rude włosy, przynajmniej u mnie.

I weszliśmy do Kościoła Mariackiego. Już parę dni temu powiedziałam sobie w duchu, że pogodziłam się z Bogiem. Po prostu pogodziłam się z Nim, tłumacząc sobie, że pewne sprawy widzę - podobnie jak inni ludzie - zbyt ludzko i przyziemnie. I nie ma w tym nic złego tak naprawdę, w końcu wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Z tym, że czasem dobrze jest spojrzeć sercem, spróbować się pogodzić i pomodlić się za to, żeby nadal można było szczęśliwie żyć. I o tym właśnie myślałam, kiedy zapalałyśmy tam w ciszy z Anją świeczkę. Maleńkie źródełko światła, pośród setek innych. A jednak tak bardzo moje, tak bardzo nasze. To było coś tak bardzo dla mnie symbolicznego i przywołało do głowy całkiem niedawne wspomnienie, gdy Indie napisał mi przed swoim świętem - Samhain, pięć dni przed swoją śmiercią: "Dziś zapalę za ciebie świeczkę i za ciebie się pomodlę." Teraz ja zapaliłam świeczkę za niego i za niego się pomodliłam. I tak samo ciepło pomyślałam o ludziach, których lubię i których kocham. I poprosiłam, by po prostu zawsze przy mnie byli.

I nie, nie płakałam. Tylko zaszkliły mi się oczy.

A później piliśmy czerwone wino nad zalewem. Półsłodkie, zamiast słodkiego, bo takie kupiła A.. Wznieśliśmy toast i za Indiego i za wielu innych cudnych ludzi i chwil.

Czas tam spędzony uważam za istne katharsis. Dziękuję losowi za to, że znów mogłam tam być. Dziękuję za Kraków. Dziękuję za koncert. Dziękuję za emocje. Dziękuję za Ludzi. Dziękuję za wino. Dziękuję za uśmiech i za każde dobre słowo. Dziękuję za przytulanie. Dziękuję za Niego. 

I dziękuję za to, że nie płakałam.

Jeśli będę dalej czekał, to czy światło znów zaświeci?
Pod tym połamanym dachem.. czuję tylko deszcz
Wyczekuję końca każdego dnia.

(...)