A w dworcowym kinie tylko jeden niemy film

Kiedy zaraz po powrocie z Łodzi, z koncertu Aerosmith w czerwcu Patryk powiedział mi, że kupił dwa bilety na listopadowy koncert Slasha w duecie z Mylesem Kennedy'm na strefę Golden Circle, a więc pod samą sceną, to przez pierwszą chwilę nie byłam z tego zadowolona.

Prawdę mówiąc, widząc cenę biletów myślałam, że go zatrzasnę.

Ale dziś jestem mu tak cholernie za to wdzięczna. Bo tak bardzo przyda mi się oderwanie, ucieczka z pustego pokoju, od walki z samą sobą nieraz i zajęcie myśli czymś nieco przyjemniejszym. Tym bardziej, że koncert jest w Krakowie. A Kraków ma dla mnie szczególne znaczenie.

 

Bo Kraków już raz uleczył rany. Jego magiczne uliczki, dźwięk hejnału, dzieci goniące gołębie na starym rynku. I ludzie. Wspaniali ludzie, których poznałam kilka lat temu. Przytulali, śmiali się do mnie, koili ból. Teraz też ukoją, choć popłaczę się przy nich. Popłaczę na pewno, gdy będziemy stać nad krakowskim zalewem i z butelką słodkiego wina wznosić toast za Tego, który odszedł za wcześnie. Popłaczę się, gdy zobaczę moją Anję po dwóch ponad latach rozłąki. Popłyną po policzkach łzy tęsknoty, tej cholernej tęsknoty która czasem aż za bardzo wżera się w serca. I być może popłaczę się, gdy będziemy siedziały w środowy wieczór nad kubkami tej pysznej herbaty, jaką tylko moja Anja zrobić potrafi, a ja przypomnę sobie, że wyszłabym na papierosa, ale że nie mogę. Że przecież na swój sposób obiecałam.

Pierwszy raz będę w Krakowie w listopadzie. Wcześniej bywałam tam tylko latem. Wcześniej były ogniska, moknięcie w lipcowym deszczu, bieganie po parku w słoneczne wieczory i oglądanie spadających gwiazd pod kocem. 

Tym razem pozwolę się owinąć tą listopadową mgłą, która może w innym miejscu będzie choć odrobinę przyjaźniejsza, niż tutaj. Może choć przez moment przypomni, że też potrafi tworzyć aurę ciepła, jakie można poczuć tylko w późnojesienne noce.

A w czwartek wieczorem pójdziemy na koncert. Podejdziemy pod samą scenę, by od dwudziestej oglądać wirtuoza gitary. By spełnić marzenie i zobaczyć tego, bez którego Guns'n'Roses  to nie to samo. By poskakać, poszaleć, by wykrzyczeć to, co na dnie serca jeszcze leży, co odbija się w tych tak bardzo smutnych ostatnio dniach.

I mam nadzieję, że krzyczeć będę mogła, bo stan mojego zdrowia póki co nie bardzo pozwala mi na mówienie. Ale przecież dusza nie potrzebuje zdrowia, by wyrzucać z siebie ból. 

Żeby mi tylko wystarczyło tego zdrowia, by spacerować nad owianą mgłą Wisłą wieczorem, by przytulić Tych, których do tej pory mogłam przytulać tylko mentalnie. Żeby tylko znów nie było przykrej niespodzianki, jak na koncercie Aerosmith, kiedy Dream on słuchałam już zza areny i nie mogąc zapanować nad drżącymi dłońmi błagać, by Patryk znalazł mi jakąś butelkę wody. Ale to było. Wtedy nie dbałam o siebie. Dziś jestem rozsądniejsza. 

A przynajmniej się staram.

Tak więc w środę o wpół dziesiątej szarpną wagony, a ja poczuję tę samą radość, jaką czułam za każdym razem ruszając w tamtym kierunku. Wrócę w sobotę wieczorem i zapewne wpadnę w wir projektów i ślęczenia nad pracą magisterską. Bo w końcu trzeba.

Ale jeszcze nie teraz.

Chłodny świt, czarnych ptaków krzyk,
Pisk pociągu zrywa plakat Małej Mi.
Znajomy głos każdy,
znajoma twarz zna mnie tylko z widzenia,
Jadę sam,
Może jeszcze za wcześnie
Na spotkanie z nią,
A w dworcowym kinie tylko jeden
Niemy film.

Będzie pięknie - myślę sobie. I będę miała komu opowiadać. Bo przecież mam Was. A Wy jesteście cudowni i udowodniliście to zasypując moją skrzynkę mailową listami, na które teraz, gdy wróciły mi uczelniane obowiązki nie nadążam odpisywać. I wiem, że parę osób chce się ze mną tego wina napić, ale jeśli jeszcze ktoś chciałby się przyłączyć, tak po prostu - to wiecie, gdzie mnie szukać.

In the distance, light years from tomorrow
Far beyond yesterday
She is watching, heart aching with sorrow
She is broken as she waits
Hoping when all is said and done we learn to love and be as one