Zaraz będzie ciemno!

Przed obroną bardzo czekałam na ten wyjazd. To był pewien priorytet, bo właściwie będzie to jedyny wyjazd na jakiekolwiek wakacje w tym roku po tych wszystkich stresach i wygranych walkach. Jedyny, ale jakże wyjątkowy - bo w towarzystwie ludzi, których się kocha, którzy się o mnie troszczą i przy których nie znika mi uśmiech z buzi. W towarzystwie także tych, za którymi się tęskni przez bezlitosne kilometry.

Ruszam więc na Woodstock, jutro popołudniu. Jadę się wybawić, wyszaleć i wyśmiać za wszystkie ostatnie czasy. Choć... niewiele brakowało, a mogło mnie tam nie być - mówiłam już, że jestem człowiekiem-przypałem i gubię zęby na imprezach? Nie? W sumie niedziwne, zdarzyło mi się to po raz pierwszy. Hulając bowiem radośnie w sobotni wieczór z przyjaciółmi, poślizgnęłam się na mokrej trawie i uderzając nieszczęśliwie w ławkę wybiłam sobie pół zęba. Żeby było mało - jedynki. Górnej. Tak, możecie sobie wyobrazić, jak wyglądałam.

Byłam zatem przez moment szczerbatym Asikiem z paniką w oczach, a warto dodać, że mimo, iż z Asika dziewczę odważne, to dentysty boi się jak ognia. Dosłownie - dentofobia level hard.

Na szczęście od paru godzin szczerbata już nie jestem i siedzę z uśmiechem od ucha do ucha. Podczas dzisiejszej wizyty u dentysty (za którą biegałam od rana, bo przecież jutro wyjazd) ząbek okazał się zdrowy i Bogu dzięki - żaden nerw nie został naruszony. I można to uznać za istny cud, bo przydzwoniłam w tę ławkę tak, że aż mogłam gwiazdki liczyć nad głową. Pani doktor uzupełniła mi dziś jednak ubytek perfekcyjnie i bezboleśnie. Nawet nie widać, że coś tam się wydarzylo. Śmieję się z własnej... głupoty? Nie, raczej to głupota nie była. Bardziej nieszczęśliwy wypadek. Albo miałam w nim właśnie więcej szczęścia, niż można sobie wyobrazić. Mogłam skończyć dużo gorzej...

Tymczasem śmieję się, bo po tym wszystkim okazuje się, że jednak do Kostrzyna jechać mogę, mimo moich wcześniejszych obaw. A jest się z czego cieszyć. Przede mną mnóstwo koncertów, o których będę mogła Wam opowiadać, jak dawniej. Zobaczę na jednej scenie Dream Theater, Within Temptation, Black Label Society, Eluveitie, Voo Voo... a z Ibim zacieszamy nawet na Shaggy'ego, bo jak to powtarzamy - "śmiesznie będzie". I tak ma być.

Szykujcie się więc na długie, Asikowe relacje po powrocie.
Przyznam szczerze, że sama za nimi tęskniłam.
I obiecuję, że postaram się nie zgubić zęba, chociaż przekonałam się, że po sobie mogę spodziewać się wszystkiego. Módlcie się, cobym wróciła w jednym kawałku!
Tymczasem - do napisania! :)

PS: Muzycznie - pozostaję w klimacie woodstockowym i może Was trochę zarażę :) Tymczasem muszę Wam powiedzieć - i Martyna mi świadkiem - że w najgorszej panice i strachu przed pozostaniem szczerbatą doszłam do wniosku, że mam najcudowniejszego faceta pod słońcem. Znaczy - wiedziałam o tym już dawniej, ale tylko się w tym utwierdziłam. Mówcie, co chcecie, ale kiedy zaraz po "wypadku", mój P. klęczał przy mnie - szczerbatej, zasmarkanej i zaryczanej - i powiedział "ja bym cię kochał nawet bez nogi, ręki, czy zęba, bo jesteś moim kochanym Asikiem"... to było równie piękne, jak pytanie "wyjdziesz za mnie?" sprzed paru miesięcy.
Cóż, jak widać i w takiej panice można znaleźć coś optymistycznego :)