Leczymy dusze, czyli "Nominacja Dobrych Myśli" po raz trzeci

Spojrzałam na wirtualną kartkę i nie chciałam, by pozostała znów pusta.  
- Cóż ma się tu znaleźć, w tym ciągu literek? - mruknęłam do siebie, biorąc kolejny łyk wystygłej już herbaty.
- Niech znajdzie się to, co wychodzi ci najlepiej - usłyszałam w głowie cichy głosik.

Uśmiechnęłam się do siebie. W mojej głowie burza kolorów, dlaczego by tego nie wykorzystać? Nastrojona pozytywnie przed wyjazdem na Woodstock, śmiejąca się do zachodów słońca i gapiąca się beztrosko w armię obłoków na niebie pomyślałam sobie, że fajnie byłoby po raz kolejny pokolorować świat, by zaświecić, jak na Promyczka przystało, by wyleczyć kilka dusz, w tym swoją, bo przecież pozytywnych słów nigdy za dużo. By po raz kolejny zbudować wielką flotę zjednoczonych, pozytywnych sił. Ostatnio blogosfera wybuchła uśmiechem jeszcze przez łzy. Chcę, by dziś ten uśmiech był jeszcze szerszy.

Większość zasady zna dobrze, ale jeśli ktoś będzie miał okazję zabawić się w to pierwszy raz, to przypomnę: wystarczy sięgnąć w szufladkę pamięci i wyciągnąć z niej trzy, dobre wspomnienia i je opisać. Takie wspomnienia, które za każdym razem sprawiają, że czujecie się szczęśliwi, że na twarzy pojawia się uśmiech i nie jest w stanie tego zgasić nawet pochmurny, deszczowy poniedziałek o siódmej rano. Takie wspomnienia, dzięki którym cieszycie się, że żyjecie. Bo dla pewnych chwil warto przecież jest żyć, prawda?

To cóż, do dzieła! Rozpalam ognisko, otwieram butelkę wina i zaczynam swoją opowieść, by potem móc posłuchać Waszych. I się do nich pouśmiechać :)

1.
Siódmy lipca, tego roku. Wieczór. Odkładam notatki, zakładam buty i wychodzę z domu. Wędruję nad Wartę. Bogu dziękuję, że mieszkam jakieś sto metrów od doliny rzeki. Trochę się tam pozmieniało, trochę tam zabudowali, ale nadal jest mnóstwo miejsc, które są tam tylko moje. Siadam na brzegu. Czuję jak wali mi serce. Jutro obrona - ta myśl nie chciała opuścić. Mówili, że tylko formalność, ale trudno było się nie stresować. Och, czy da się w tym stresie znaleźć coś dobrego? - jęknęłam w duchu. Położyłam się na miękkiej, nieskoszonej, lekko wilgotnej trawie. Do oczu wezbrały łzy, ale mimowolnie zaczęłam się śmiać. Zaraz będzie po wszystkim, wszystko będzie dobrze! Jedno, czego się nauczyłam i za co jestem cholernie wdzięczna - nadzieja. Nadzieja nawet, kiedy jakoś nie radzę sobie z emocjami. Wyciągam ręce do nieba, zupełnie, jakbym chciała je złapać, przyciągnąć pojawiające się nieśmiało gwiazdy, ludzi, za którymi się tęskni, wspomnienia, które nosi się w sercu i nadzieję, której nie chce się porzucać. I przyciągam wszystkie te dobre chwile do siebie. Przytulam je do serca. I jestem szczęśliwa. I oddycham. I kocham świat i życie tak mocno, że nigdy nie chciałabym go opuszczać. I jestem wdzięczna. Wdzięczna za to, że potrafię tak żyć i tak kochać. Gdyby ktoś zapytał mnie, co wtedy czułam, odpowiedziałabym: szczęście. Coś, co trudno opisać nawet słowami, a przecież nosi to w sercu każdy z nas. Wdzięczność. Za życie, za miłość, za dar. I za niebo.

2.
Kwiecień, tego roku. Stoję w drzwiach pociągu, który za kilka sekund ma ruszyć i patrzę w oczy przepełnione ciepłem, które zaczynają tęsknić tak samo, jak moje. Widzę wzbierające do tych oczu łzy, w których odbija się dobro wymieszane z niedowierzaniem, że można drugiego człowieka w ciągu kilku godzin tak pokochać. Za kilka sekund z tą Osobą mają zacząć dzielić mnie kilometry. Najpierw będą ich dziesiątki, później setki, aż w końcu ponad tysiąc. Słyszę gwizdek konduktora, gdzieś w klatce piersiowej czuję okropne uderzenie gorąca, gulę w gardle, macham na pożegnanie ostatni raz. Drzwi się zamykają, wagony szarpią, znika mi z pola widzenia Istotka z burzą warkoczyków na głowie. Po moich policzkach płyną już uwolnione łzy. Łzy, których się nie wstydzę już pośród ludzi. To przecież tylko kawałki duszy kapiące na podłogę. A w mojej nie było wtedy cienia nienawiści, więc czegóż mogłam się wstydzić? Patrzyłam na odbicie w szybie pociągu i znów poczułam wdzięczność za to, że mimo cholernej tęsknoty, mimo pewnego bólu, potrafię się śmiać. W tęsknocie, w oczekiwaniu też jest ukryte pewne dobro. Wiecie jakie? A takie, że powitania są stokroć piękniejsze. I na nie się czeka. I to jest piękne. I pewne rzeczy docenia się bardziej, niż to wszystko, co ma się w zasięgu ręki. Wszystko staje się wyraźniejsze, bardziej przejrzyste. Czasem dobrze jest być "dalekowidzem".

3. 
Trzydziesty pierwszy lipca, zeszłego roku. Trochę niepewnie wędruję w kierunku kostrzyńskich pól. Nie byłam przekonana, czy powinnam tu przyjeżdżać. Kiedyś Przystanek Woodstock był dla mnie pewnym marzeniem, ale wydawało mi się, że to ten typ marzenia, które się z czasem wypala. Oj myliłam się, jak ja bardzo się myliłam. Wiecie, są takie marzenia, które czasami w nas usypiają. Ale to nie znaczy, że ich nie ma. Jakim pięknem jest poczuć, jak budzi się to, co uśpione. I jak się spełnia. Mijałam dziesiątki, setki, tysiące ludzi... Ludzi, którzy po prostu mieli ochotę się do mnie przytulić, przybijali piątki i uśmiechali się do mnie. Ludzi, za którymi tęskniłam cały, cholerny rok i których zobaczę w przyszłym tygodniu w tym samym miejscu. W miejscu, w którym nawiązywały się trzydniowe przyjaźnie, w którym uśmiech nie schodził mi z twarzy, w którym zaczęłam na nowo wierzyć w ludzi i w ich dobro. I koncerty... koncerty na których panuje niesamowity klimat. Pewna atmosfera, której opisać się nie da. Tego miejsca trzeba po prostu dotknąć. I już odliczam dni do przyszłego wtorku, gdy wysiądę w Kostrzynie z pociągu w towarzystwie całej naszej szalonej ferajny. Ale o tym postaram się opowiedzieć jeszcze przed wyjazdem.

Tymczasem przekazuję butelkę wina dalej. Ognisko płonie. Czas na Wasze opowieści. Do Nominacji Dobrych Myśli zapraszam:

O ironio

Fridę

RedCar

Martynę

Gemini

Iluvię

Kathy Leonię

teddy

Lusię

Anonimową A.

Lenę

Wierzę, że nie zawiedziecie i pomożecie rozsiać znów pozytywnego wirusa. Spójrzcie w swoje serca i przypomnijcie sobie co dobre. A później siejcie uśmiech razem ze mną i zaproście do zabawy kolejne osoby.
A ja żegnam się z uśmiechem, nucąc Wam jedną z moich ukochanych piosenek:

"I ja mam żal, niejeden raz
Że nie jest tak, jak byśmy chcieli
Czy nie wystarczy to, że tyle różni nas
Czy jeszcze musi dzielić.

Bo choć jedno nad nami niebo
Każdy co innego widzi w nim.
I z tylu chmur ponad głową
Czarną Ty, a ja różową
Wybrałbym."