Kfadratowa nominacja, czyli Liebster Blog Award po raz trzeci

Nauczże się w końcu odpoczywać, dziewczę - usłyszałam w głowie cichy, trochę drwiący wręcz głos, kiedy próbowałam skupić się na książce. Przeszkadzał mi jednak pulsujący ból głowy, zapewne przez niskie ciśnienie. Zbite kolano podczas sobotnich wariactw nad stawami też dawało się we znaki (wiecie, jak śpiewam idąc nocą przez las, to nie patrzę pod nogi, a później zapominam, że mam ręce - cóż, zdarza się). Snułam się więc po domu z kubkiem kawy w jednej dłoni i ostatnimi już przygodami Daimona Freya w drugiej.

- Co tam u Anji? Ciekawe, jak tam Ada... Musiałabym wysłać w końcu szefowi maila z godzinami... Pada, czy nie pada? Pada. Biedny Papuś, nie znosi dentysty tak, jak ja... Ciekawe, czy Aga już wróciła z tego Berlina... Miała dzwonić. A może jeszcze zobaczę się z Marth przed jej wylotem do Holandii? Ciekawe, gdzie się teraz rozbijemy na Woodzie... oj, dziewczę. Wybacz, Daimonie.

Mój przyzwyczajony do wysokich obrotów mózg nie chce dać mi za wygraną. Pomimo jego upartości mogę jednak śmiało powiedzieć, że ostatnio robię wszystko, by go odciążyć. Odpoczywam. Jak błogo jest odpoczywać... Obserwowanie skrawka nieba z okna mojego pokoju przy dźwiękach Nirvany wychodzi mi coraz lepiej, a przy okazji wymyślanie z Ibim przez komunikator różnych akcji Woodstockowych sprawia mi coraz więcej radości i odmóżdżyć w pewien sposób też się pozwala.

Serio, nie możemy się już doczekać.

Tymczasem, korzystając z tego, że mój mózg jeszcze w miarę sprawnie funkcjonuje, postaram się wypełnić zadanie od Kfardatowej, która zaszczyciła mnie nominacją do Liebster Blog Award. Pytania niebanalne, więc już biorę się do pracy, a pannie K. dziękuję za ten zaszczyt. No, to zaczynamy!

1. Kogo uważasz za swój autorytet?
Umm i już pod górkę. Szczerze? Trudno mi powiedzieć. Jest mnóstwo ludzi, których podziwiam, których cechy sprawiają, że chcę doskonalić swoje własne i stawać się lepsza. Może zatem najbardziej trafną odpowiedzią będzie: człowiek. Ot, zwykły, szary, przeciętny, acz dobry człowiek. Bliższy, lub dalszy. Taki, w którego sercu można odnaleźć coś, czym można zainspirować się w życiu, w miłości do świata i innych. Ot, mój autorytet.

2. Uważasz, że jakieś zdarzenie miało na Ciebie spory wpływ?
Jak na nadwrażliwca przystało, na mnie wpływ ma każdy dzień, każdy uśmiech i każda łza. I każdy człowiek (patrz wyżej). Tak naprawdę rzec można, że zmieniam się z każdym starciem naskórka, przy każdym "zrzucaniu skóry". Piękne chwile przeżywam podwójnie mocno, a smutnymi przejmuję się bardziej, niż być może powinnam. Mogłabym rzec, że wpływ miała na mnie śmierć mojego Dziadka, nieszczęśliwa miłość, czy obrona magistra, ale po co? Wtedy też przecież ścierał się naskórek...

3. Co myślisz o aborcji?
I tu już naprawdę zaczęły się schody. To trudne pytanie, ale też nie takie, na które nie potrafiłabym odpowiedzieć. Bo na swój sposób potrafię. Tylko muszę to jakoś sensownie skleić w całość, a to może potrwać.
Bardzo nie lubię, kiedy odpowiedzi na tego typu pytania - cholernie trudne swoją drogą - sprowadzają się do ogółu. To według mnie podstawowy błąd społeczeństwa przesiąkniętego nagonką kościelną i polityczną. Żeby nie było, jestem osobą wierzącą - jednak nie wyzbyłam się umiejętności samodzielnego myślenia. Powiedzmy, że wierzę na swój sposób, o czym pisałam już kiedyś. W każdym razie nasze społeczeństwo uwielbia sprowadzać wszystko do jednego poziomu, czego nie znoszę. Mogę więc odpowiedzieć na to pytanie jednym słowem: zależy. Od czego? Ano od człowieka, od sytuacji, od wiary i od mnóstwa innych "rzeczy". Sama na to pytanie mogę odpowiedzieć w kilku kryteriach. Po pierwsze mogę powiedzieć, że sama nie byłabym w stanie tego zrobić, bez względu na sytuację. Nie byłabym w stanie usunąć ciąży i już teraz wiem, że nawet nie przeszłoby mi to przez myśl. Po drugie mogę powiedzieć, co czuję, widząc kobiety, które musiały usunąć ciążę, bo zagrażała ich życiu. Gdy widzę ich żal, rozpacz i wyrzuty sumienia, czuję złość na los i na te kobiety, które wyskrobują dzieci ze swoich organów rodnych nazywając je "zlepkiem komórek" i robią to tylko dlatego, by ich "podwozie" nie uszkodziło się przy porodzie i mogły sobie dalej bzykać na prawo i lewo, bez "żadnych" konsekwencji - wybaczcie, ale nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy myślę o takich przypadkach. Inną sprawą są kobiety zgwałcone, tu też kwestię aborcji można rozpatrywać przez pryzmat rozbicia emocjonalnego, urazu na psychice, czy przerażenia, jakie taką kobietę dotknęło. Dlatego trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć jestem "za", lub "przeciw". Po prostu się nie da. W skrócie: odpowiadam "zależy", ale zawsze warto pamiętać, że istnieje coś takiego, jak "Okno Życia", a z drugiej strony w trakcie ciąży może okazać się, że kobieta te dziecko jednak pokocha... Zatem cóż,  tyle punktów widzenia, ile punktów siedzenia i tyle zdań, ile charakterów. Mogłabym o tym pisać "kilometrami", a i tak napisałam już więcej, niż zamierzałam. Tak, jak mówię, to temat, na który trudno jest bezpośrednio odpowiedzieć. W każdym razie ja tu bezpośrednia być nie potrafię, bynajmniej. Umiem jedynie określić się do tego, co zrobiłabym w przypadku mojego brzucha - o cudzych decydować mi nie wolno, wypowiadam zatem jedynie moją opinię.

4. Uznajesz zasadę lepsza najgorsza prawda, niż słodkie kłamstwo?
Najgorsza prawda. I myślę, że nad tym pytaniem jakoś specjalnie nie ma sensu się też rozwodzić i że wiele osób się ze mną zgodzi. Chyba, że się mylę?

5. Czym jest dla Ciebie zdrada?
Najgorszą prawdą właśnie. Ponadto zdrada to dla mnie definitywny koniec związku. Nie wiem, czy potrafiłabym drugi raz zaufać osobie, która mnie zdradziła. Nie wiem, bo nigdy tej drugiej szansy dawać nie musiałam i wierzę, że nie będę miała nigdy takiego dylematu.

6. Jak wyobrażasz sobie siebie za dziesięć lat?
Jestem tak roztrzepaną osobą, że nie wyobrażam sobie siebie za dziesięć minut, a co dopiero za dziesięć lat ;)

7. Wzięłabyś ślub cywilny, czy kościelny?
W lipcu przyszłego roku bierzemy ślub kościelny, jako, że ja jestem osobą wierzącą, a mój Przyszły Mąż to szanuje, choć sam jest niewierzący (tudzież wątpiący).

8. Chciałabyś mieć tatuaż/e?
Jasne! I zamierzam je mieć. Wymyśliłam sobie właśnie, że dziarać zacznę się po ślubie. Ot tak, na rozpoczęcie nowego etapu w życiu. Mam nawet parę pomysłów na tatuaże, ale na razie zachowam to dla siebie. ;)

9. Za jaką osobę się uważasz?
Wolałabym zadać to pytanie Wam, bo nigdy nie lubiłam pisać o sobie. Jestem tylko rudym Asikiem, a co więcej... uważam się za roztrzepaną chyba. Tak... za roztrzepaną. I upartą, choć czasem wątpiącą w swoje możliwości. Ze skłonnościami do paniki. Zbyt dziecinną, jak na swój wiek. Nadwrażliwą. I więcej nie wiem, cholera.

10. Dlaczego czytasz A kfadrat?
Bo czytam to, co lubię.

11. Za jaką osobę mnie uważasz?
Masz ciepły uśmiech, a z niego można wyczytać, że jesteś naprawdę ciepłą osobą. I właśnie z taką ciepłą duszyczką mi się kojarzysz. I to by było chyba na tyle, bo cóż mogę powiedzieć więcej? :)

I to by było na tyle... co do nominacji, to nie nominuję nikogo. Chyba, że ktoś ma ochotę na powyższe pytania odpowiedzieć, to może, jak najbardziej. Tymczasem zostawiam Was z Nirvaną (swoją drogą zapomniałam, jak bardzo ich lubię), a sama idę czytać, bo Daimon mnie zabije, a z nim wolałabym nie zadzierać.