"Chciałbym kiedyś móc zbudować wielki dom"

Od paru dni chowania emocji w kieszeni, w końcu zamknęłam się w swoich czterech ścianach i pozwoliłam się sobie rozpłakać. I czułam, jak to wszystko tak po prostu ze mnie uchodzi, spływa po policzkach razem ze łzami. Potrzebowałam tego. Bardzo tego potrzebowałam, bo chowanie lęku za maską szczerego uśmiechu jest potwornie trudne. Te spacery z dziewczynami nad Rusałkę, długie rozmowy i żarty bardzo mi pomagały, ale każdy dźwięk przychodzącego sms'a przyprawiał mnie o mocniejsze bicie serca, przywoływał strach i złe myśli, które próbowały zabić nadzieję szepcząc do ucha, że może właśnie stało się coś złego.

Niemądre myśli, złe demony, które próbowały zasiać zamęt. 

Nie wolno tracić nadziei. Nie wolno przestać wierzyć, że wszystko będzie dobrze.

Bo przecież będzie.

I kiedy tak pozwalałam łzom oczyszczać moją duszę ze wszystkich lęków, pomyślałam sobie o Was, kochani blogowi Przyjaciele. Bo cały ten strach, który się skumulował dotyczył jednego z nas - naszego Kordiana, który póki co jest strasznym śpiochem po operacji - kima już trzecią dobę. Ale obudzi się przecież, musi. Pomyślałam sobie, że nie pierwszy raz przekonuję się na własnej skórze, jak silne są te nasze blogowe więzi, tylko po raz pierwszy towarzyszy mi strach. Zazwyczaj zastępowała go tęsknota. W tej mojej blogowej wędrówce z wieloma osobami udało mi się spotkać i w większości przypadków nawiązały się naprawdę wspaniałe przyjaźnie, ciągnące się na kilkaset kilometrów nieraz. Trochę bolą znajomości, które gdzieś tam się rozpłynęły, ale ci ludzie, długie rozmowy z nimi pozostają w moim sercu cały czas.

- Bo widzisz, to zupełnie inne poznanie człowieka, niż w rzeczywistości - mówiłam do Agi, mojej dobrej koleżanki z roku, kiedy opowiadałam jej o blogowej społeczności. - Tutaj poznaje się kogoś od strony, której wielu z nas nie potrafi pokazać w realnym świecie. Tu poznaje się człowieka po duszy i jeśli nie wie się, jak ta osoba wygląda, to właśnie tę duszę sobie wyobrażasz.

Widzieć duszę drugiej istoty, nie niedoskonałości cielesne, na które zwraca się czasem mimowolnie uwagę w pierwszej kolejności podczas poznawania człowieka. Tutaj to się nie liczy. My oczyma wyobraźni widzimy swoje dusze, czy to nie piękne?

Myślałam sobie o Was, kiedy rozrywał mnie przez moment ten bezsilny, choć oczyszczający płacz. O Was wszystkich. Bo mi tak przyszło do głowy, że chciałabym tak po prostu móc Was wszystkich przytulić do serca, każdego z osobna.

I pomyślałam sobie o czymś, co być może nigdy się nie ziści, ale marzyć zawsze przecież wolno, prawda? Wyobraźcie sobie, jak pięknie by było, gdybyśmy mogli spotkać się w jednej czasoprzestrzeni. Gdyby każde z nas mogło się nawzajem przytulić. Większość z nas widziałaby się pierwszy raz na oczy, a tak naprawdę wiedziałaby o sobie tak wiele... Bo w oczach każdego z nas odbijałyby się nasze dusze, które przecież już tak dobrze znamy. Znamy lepiej, niż niejeden przyjaciel, którego mianem określamy osoby znajdujące się w naszym najbliższym otoczeniu.

I wyobraziłam sobie, jak wszyscy pijemy razem wino przy ognisku, jak większość mówi do siebie po blogowych pseudonimach, bo nie może przyzwyczaić się do imienia. Jak wymieniamy się opowieściami, które przecież każdy z nas ma na zapas w rękawie. Jak gramy na gitarach, śpiewamy i nie musimy wstydzić się swoich niedoskonałości i wad, bo przecież wciąż liczą się nasze dusze, które tak dobrze znamy.

Byłoby pięknie, prawda?
Dlatego czasem dobrze jest pogdybać. Dlatego czasem gdybanie maluje uśmiech na twarzy. Zupełnie tak, jak namalowało teraz, chociaż uśmiecham się wciąż przez łzy.

Powiem szczerze, że myślałam, że przez te osiem i pół roku, gdy pojawiam się w blogosferze, blog dał mi już wszystko, co miał do zaoferowania. Dziś wiem, że się myliłam. Kiedy wracałam po dłuższej przerwie, nie spodziewałam się, że spotkam tak wspaniałych ludzi, z którymi można dzielić radości i smutki.

Dziękuję, że jesteście.

Tak, zdecydowanie chciałabym Was wszystkich dziś przytulić.

Moi kochani, blogowi Przyjaciele.

"Chciałbym kiedyś moc zbudować wielki dom.
Tak ogromny, żeby miał jasnych okien sto,
W środku wielki stół, na nim świeży chleb,
Żeby moi przyjaciele chcieli mieszkać w nim.

Dobrze byłoby przy tym stole siąść,
Zamiast błąkać się po świecie, razem sobie żyć.
Chciałbym kiedyś moc zbudować wielki dom
I zaprosić was do siebie, razem z wami być..."