Ku wolności.

Wczesnoporanna kawa już zimna, niedopita. Serce gorące i szczęśliwe, bo ustabilizowało się w końcu kilka spraw, które wyrwały mnie na chwilę z blogowego świata i chciały porwać w nicość. Jeździliśmy wczoraj rowerami po naszym więziennym mieście, śmiejąc się tak, jak kiedyś, a kiedy zaczęłam klnąć głośno z przedokresowej złości, przytulił mnie mocno do siebie, tak abym zamknęła w koncu jadaczkę. Tak, jak robił kiedyś. 

Zrobiliśmy sobie przystanek na wronieckim dworcu. Rzuciliśmy rowery bez ładu i usiedliśmy na ławce. Powietrze było już nieco bardziej rześkie, nasze uśmiechy nieco bardziej prawdziwe, niż ostatnio. I piękne niebo, które już nieraz dało popis nad więziennym miastem. 

Pociąg osobowy z Poznania Głównego do Kostrzyna wjedzie na tor pierwszy przy peronie drugim.

- Hej, toż to pociąg na Woodstock! - zapiszczałam, odrzucając za plecy dwa, rude warkocze.

Pociąg wjechał, pozostawiając dzwonienie w uszach po pisku hamulcy, a ja dopiero po chwili zauważyłam dziewczynę, która obserwowała nas zza karimat, uśmiechając się pod nosem. Zupełnie tak, jakby któreś z nas znała, albo jakby po prostu zobaczyła, że w końcu jesteśmy szczęśliwi. Gdy szarpnęły wagony i skład ruszył, dziewczę pomachało do nas radośnie z szerokim uśmiechem. Odmachaliśmy, po czym wznieśliśmy dwa palce w górę, pokazując sobie znak pokoju. 

Jak ja kocham uśmiechy ludzi! Czy taki jest właśnie ten słynny klimat na Woodstocku? Do zobaczenia w czwartek, dziewczyno z pociągu!

Wróciłam do domu, z takim własnie uśmiechniętym nastrojem, który jednak szybko zamienił się w uczucie czegoś ciężkiego w brzuchu. Spotkały mnie wszak lodowate spojrzenia. No tak, zapomniałam. Przecież przestałam być dobrą córką, bo znów postanowiłam być sobą. I w końcu postawić na swoje.

Na (podobno) najpiękniejszy festiwal świata ruszam jutro. Ruszam pierwszy raz w życiu w miejsce, które od wielu lat było moim marzeniem. W miejsce, w które zakazano mi dawniej jeździć, bo w moim domu panują zupełnie inne zasady. Teraz mogę robić, co chcę, bo jestem dorosła, sama zarabiam i życie zamierzam ułożyć sobie z Patrykiem, a nie z Rodzicami.

Przez chwilę nie chciałam jechać, wydawało mi się, że z tego wyrosłam, że to już nie sprawi mi takiej frajdy, jaką sprawiłoby kiedyś, kiedy przeżywałam buntowniczy okres.

- Aśka, z czego ty wyrosłaś? Wyrosłaś z marzeń? W wieku dwudziestu czterech lat się zestarzałaś?!

Nawet nie chciałam dopuścić do mojego upartego łba, jak cholernie dużo racji miał Patryk w tym, co powiedział. Wydawało mi się, że jestem za stara, że z pewnych marzeń się wyrasta, że powinnam być, jak moje koleżanki, rówieśniczki - zaręczyć się, wyjść za mąż i urodzić dzieci. Tylko, że ja zawsze byłam od nich inna. 

W przeszłości zabroniono mi być zbuntowaną. Wszak pochodząc z religijnej rodziny, musiałam pokazać, że jestem normalna. Ważniejsze od mojego szczęścia było to, co powiedzą ludzie. Nieważne było to, że pewnego dnia chciałam po swojemu uruchomić myślenie, odwróciłam się od Boga nie dlatego, że tak nakazywał stereotyp, jak myśli większość rodziców. Odwróciłam się od Boga, bo widziałam wiele złego. Widziałam Mamę, jak płakała, widziałam sytuację z Bratem Mamy, widziałam, jak odchodzi Babcia. Gdyby Bóg był miłosierny, to by mnie wysłuchał i na to nie pozwolił. - myślałam. Gdy jednak pewnego dnia postanowiłam pójść do kościoła w środku tygodnia, uklęknąć przy ławce, spojrzeć na Jego twarz spoglądającą z ołtarza i zadać kilka pytań, prosto z serca, pewien ksiądz powiedział mi, przy bramie kościelnej, że jestem opętana i powinnam udać się do egzorcysty. Opętana tylko dlatego, że weszłam do kościoła w glanach i czerwonych włosach. 

Moi Rodzice - cudowni ludzie, których kocham ponad życie - nigdy nie pozwalali mi tak naprawdę być młodą. Łudzili się, że żeby zapalić trawkę, musiałabym jechać na "jakiś festiwal dla brudów." Choć dziś zapewniają mnie, że są ze mnie dumni, zawsze miałam takie poczucie, że wcale nie jestem ich wymarzoną córką. Nie chodziłam grzecznie do kościoła w niedzielę, nie nosiłam ładnych sukienek, nie słuchałam grzecznej muzyki, nie  wracałam do domu przed dwudziestą drugą. I zawsze byłam za to tępiona.

Mamo, czy tak robi przyjaciel, którym zawsze chciałaś dla mnie być? Naprawdę myślisz, że to studia sprawiły, że jestem dziś kłębkiem nerwów? Że nie wierzę w siebie? Że czasem patrzę w lustro i mam ochotę rozwalić je pięścią, bo widzę tam kogoś, kto do niczego się nie nadaje? Czy nasza więź jest tak bardzo silna tylko wtedy, gdy się z Tobą zgadzam, a gdy mam swoje zdanie pęka, jak pajęcza nić? I nagle staję się złym człowiekiem, którego stworzyłaś sobie w głowie. Bo przecież jutro znów nie ubiorę grzecznej sukienki i znów będę wyglądać jak "dziwka."

Kolejny z listów utknie na dnie szuflady. Jutro, kochani Rodzice, będziecie mierzyć mnie znów wzrokiem, gdy zrobię to, przed czym zawsze próbowaliście mnie uchronić. Gdy założę plecak, do którego przywiążę glany i karimatę, a pod pachę wezmę śpiwór. Dziś wiem, że się o mnie martwiliście. Ale nigdy nie zrozumiecie, że próbowaliście mnie uchronić też przed byciem sobą. I tego, że o mało mnie nie zabiliście. Wiecie, co kiedyś powiedział Jim Morrison?

"Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi, jakimi oni chcą, żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego, kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy."

A ja mimo wszystko będę szczęśliwa.

Bo już jest za późno na łzy.

Już zrozumiałam, że mnie nigdy nie zatolerujecie takiej, jaka jestem.

I zrobiłam coś, o co być może nigdy byście mnie nie podejrzewali:

Wybaczyłam Wam.

"Hej! Zamyślone glowy,

Nie chcę z wami walczyć!

Mówicie, że jestem winny,

Bo naruszam waszą przestrzeń...

(...)

Wolność będzie górą,

Przezwycięży strach.

W obawie przed nieznanym

Radość, radość będzie w nas!"

A może jeszcze nie jest za późno, by się zapytać: czy ktoś z blogowej społeczności wybiera się na tegoroczny Przystanek Woodstock i zechce się wyściskać z asikowym rudzielcem? :)