Nie mogę odejść

Mama przyglądała mi się, kiedy siedziałam w kuchni i próbowałam dodzwonić się do mojej Rudej, by zapytać Jej się, czy mogę od niej pożyczyć nawigację na nasz poniedziałkowy wyjazd nad morze. Wszak na nią zawsze mogłam liczyć.

- Więc jednak jedziecie samochodem? - zapytała mama. - Dzieci, nie możecie jechać pociągiem? Przecież do Kołobrzegu macie bezpośredni.

- Ale autem jest przecież wygodniej - odpowiedziałam z uśmiechem, odkładając telefon. 

- A pociągiem jest bezpieczniej... Poza tym przy Czaplinku jest taka brzydka droga. Pamiętasz, jak byłaś mała i liczyłaś tam zakręty?

- Pamiętam. A Patryk jest dobrym kierowcą i jeździ powoli, Mamuś. - próbowałam Ją uspokoić, nie przestając się licytować. Moja Mama słynie z tego, że zawsze biedna na zapas się martwi, czasami aż za bardzo. Zresztą... wiem po kim mam tę moją wrażliwość. 

- Ale Asiu - nie poddawała się Mama - A po co wam ta nawigacja? Przecież to gada, przeszkadza... Weźcie sobie mapę, będzie wam łatwiej.

Oparłam założone ręce o stół. O tym, dlaczego mamy się tak martwią, przekonam się pewnie dopiero, gdy sama nią zostanę.

- Bo to jest ułatwienie, Mamuś. Za dużo się denerwujesz na zapas. My jesteśmy dorośli, poradzimy sobie. I tak nam dużo pomogłaś, że załatwiłaś nam ten nocleg. Poza tym, ja będę Patryka pilnować, by nie jechał szybko i to ja będę jego nawigacją. Wy z Tatą dojechaliście do Kołobrzegu w dwie i pół godziny, my możemy jechać dwa razy dłużej. Ale na pewno dotrzemy bezpiecznie na miejsce, zobaczysz. - próbowałam ją uspokoić.

- Ponoć podobnie brzmiały ostatnie słowa Izy, jakie wypowiedziała do cioci Ewy.

W tym momencie mnie zagięła tak, że nie mogłam powiedzieć nic.

Jako dzieciak jeździłam z Rodzicami do rodziny, do Czaplinka. Iza była moją kuzynką. Pamiętam ją jak przez mgłę. Czarnulka, w takiej króciutkiej fryzurze, zawsze uśmiechnięta. Nie pamiętam, czy nosiła okulary. Pamiętam tylko, że miała śliczny uśmiech, którego potwornie jej zazdrościłam, jako dziewczynka z aparatem na zębach. Właściwie jedyne wspomnienie, jakie z nią mam, to kiedy powiedziała mi "Rośniesz jak na drożdżach", gdy miałam jedenaście lat. Poznałam wtedy jej maleńką córeczkę, Marysię. 

Iza była starsza ode mnie o dekadę i dziś miałaby trzydzieści cztery lata. 

Zginęła w wypadku samochodowym.

Dokładnie dziesięć lat temu, mając dwadzieścia cztery lata - tyle, co ja teraz.

Izie łatwo w życiu nie było i długo nie mogła go sobie poukładać. Facet zostawił ją, gdy dowiedział się, że Iza jest w nieplanowanej ciąży. Jeden młodzieńczy wybryk sprawił, że na moment zawalił się jej świat. Myślała, podobnie jak wiele dziewcząt w podobnym położeniu, że jest w sytuacji bez wyjścia. Z depresji pomogła jej wyjść rodzina. Kilka miesięcy później urodziła śliczną Marysię, którą pamiętam, jako małą blondyneczkę. Maleństwo Iza wychowywała samotnie. Po jakichś trzech latach zakochała się ponownie. Pamiętam, jak ciocia mówiła: Izunia była taka szczęśliwa, tak promieniała... Chciała wyjechać z owym chłopakiem pod namiot, na parę dni. Zostawiła Marysię pod opieką cioci. On prowadził. Nie mieli żadnych szans, gdy na szosę wyskoczyła zwierzyna. Wylądowali w rowie. Iza zginęła na miejscu, jej chłopak kilka dni później, po ciężkiej walce o życie w szpitalu, a Marysia została czteroletnią sierotką.

- Mamuś, dlaczego przyszła ci Iza do głowy? - zapytałam, gdy w końcu mogłam z siebie wykrzusić z siebie słowo.

- Bo ja nie wiem, co ja bym bez ciebie zrobiła. 

Ścisnęło mnie w gardle.

- Zawsze mi pomagasz. - kontynuowała. - Jestem z ciebie taka dumna, nawet, gdy jestem na ciebie zła. Skończyłaś studia, jesteś mądrzejsza nawet od swoich głupich rodziców po zawodówce.

- Mamuś, przestań! - przerwałam, nie mogąc tego słuchać i czułam, ja w gardle stoi wielka gula.

- Nie przerywaj mi. 

Poddałam się i słuchałam dalej.

- Jesteś tak zaradna i inteligentna. Godzisz pracę z dojazdami i studiami dziennymi, nie mając nieraz się gdzie podziać w Poznaniu, bo twoje najlepsze koleżanki już nie studiują. Jestem z ciebie taka dumna, a jednocześnie tak bardzo jest mi cię żal. Tak bardzo chcesz być samodzielna i niezależna. I tak czuję, że cię powoli tracę. Chcemy wyremontować ci pokój, wiesz? I tak dziś sobie pomyślałam... po co, skoro za chwilę oboje z Młodym wyfruniecie z domu? I tak bardzo mi pomagasz z M.* Wstyd mi, że nieraz musisz znosić taki problem. 

- Przecież nie miałaś na to wpływu... - odważyłam się wtrącić po cichu.

- Nie miałam. Ale mając taki problem na głowie... gdybym nie miała ciebie, to ja też prędko bym zeszła z tego świata. Dlatego czasem boję się, że nagle cię stracę. Przepraszam za te głupie myśli...

- Nie przepraszaj, Mamuś...

- Ale wiem też, że jesteś uparta. Bo bez uporu nie zaszłabyś tak daleko. Jesteś tak uparta, że musiałaś nosić te cholerne glany, chociaż tak mi się w nich nie podobałaś. Jesteś tak uparta, że musialaś nosić czerwone włosy i czarne ciuchy i jeździć na te wszystkie koncerty. A ja się zawsze tak o ciebie bałam. I przez ten twój upór jestem pewna, że pojedziecie tym cholernym samochodem.

- Zgadłaś, jak zawsze...

Przytuliła mnie mocno, gdy jeszcze nie wiedziałam do końca, co mam powiedzieć. Zrobiło mi się wstyd, gdy przypomniałam sobie o moich myślach samobójczych, gdy byłam jeszcze nastolatką. Zrobiło mi się wstyd, gdy pomyślałam, jaką byłam potworną egoistką i jakim tchórzem, że nie mogłam udźwignąć takich błahostek. Przypomniało mi się, jak Mama zapytała mnie, dlaczego noszę opaski na rękach, gdy miałam szesnaście lat. Powiedziałam jej wtedy, że tak jest modnie, a w rzeczywistości skrywały one moją duszę, którą wórczas sama sobie raniłam. Dziś niejednokrotnie zmagam się z większymi problemami i daję sobie radę. Tak, to jest to, czego nauczyłam się od życia - dawać sobie radę.

- Mamuś, a wiesz, kiedy byśmy pojechali pociągiem?

- Gdyby przyśnił ci się Dziadek.  - odpowiedziała Mama. - Przecież on jest twoim Aniołem. Jeszcze nigdy nie zawiódł.

"Kto będzie cię ratował, kiedy odejdę?

I kto będzie nad tobą czuwał, kiedy odejdę?

I kiedy odejdę, kto przerwie twój upadek?

Kogo obwinisz?

Nie mogę odejść

I zostawić cię z tym wszystkim.

To więcej, niż mogę wziąć.

Kto zgładzi twój ból?

Zgładzi twój ból..."

*    *    *

* M. to niepełnosprawny brat mojej mamy - chory na porażenie mózgowe i chory umysłowo. Mieszka z nami pod jednym dachem i choć jest nieszkodliwy, to potrafi rozrabiać, dlatego ciągle trzeba mieć stale oko na niego - człowieka po pięćdziesiątce. Zajmowała się nim moja babcia, dopóki  żyła.