Tylko na chwilę zamykam oczy

Tak bardzo chciałabym Wam umieć opisać, te radosne uczucia, jakie towarzyszyły mi przez ostatnie kilkadziesiąt godzin, lecz po kolejnej próbie gapienia się w monitor i bezwiednie wiszących nad klawiaturą palcy postanowiłam, że chyba pozostawię to na inną okazję.

Za kilka godzin wyjadę, zapewne cholernie niewyspana, do mojej małej oazy nad nasz polski Bałtyk. Z Nim. I tylko z Nim. I niech ten wyjazd będzie lekarstwem. Lekarstwem na moje ostatnie wahania zdrowotne i lekarstwem na nasz związek. Bo tak bardzo różnie bywało ostatnio między nami, tyle było złości, niepotrzebnie wypowiedzianych słów, a później milczenia. Tak bardzo brakowało nam intymności i czasu tylko dla siebie. Gdzieś tam zaczęliśmy siebie gubić w tym codziennym pędzie, na pierwszym miejscu stawiając pracę, a dopiero później naszą miłość. A przecież w sobotę, dwunastego lipca stuknęły nam cztery lata. Czterdzieści osiem miesięcy naszego związku. Tak, tak, ja wciąż liczę, wszak jak bardzo "męskiego" mózgu bym nie miała, jestem tylko kobietą, czasem właśnie jedną z tych upierdliwych. 

Dlatego od jutra, wsłuchując się w szum fal, przez przymrużone powieki obserwując wschody i zachody słońca, wpatrując się w niezliczoną potęgę gwiazd będę szukała w tym wszystkim szczęścia. Szczęścia, które znów zainspiruje mnie do leczenia dusz, nie tylko tych zranionych, ale też tych (pozornie) całkiem szczęśliwych. Tymczasem żegnam się z Wami, Kochani moi. I choć zjawię się tu niebawem, bo już za tydzień i trochę, to ciężko będzie usiedzieć mi na czterech literach, niewiedząc, co dzieje się u Was. 

Ściskam Was mocno i obiecuję powrócić cała i zdrowa :)