"I'm still alive...", czyli o spełnionym marzeniu

W moich głośnikach rozbrzmiewa po cichu "Just Brathe" w wersji live, a ja jeszcze mam w oczach łzy szczęścia nie dowierzając, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Zdarte i lekko podziębione gardło jeszcze lekko mnie drapie, ale wspomnienia z kilku ostatnich dni sprawiają, że nie mogę przestać się uśmiechać. Jestem totalnie zaczarowana. Zaparzcie sobie herbatę - może być owocowa, jak moja - i usiądźcie wygodnie, bo mam dla Was naprawdę obszerną relację z jednych z najszczęśliwszych dni w moim życiu. 

Wszystko zaczęło się od kilku godzin spędzonych w środę w pociągu relacji Poznań Główny - Gdańsk Główny w towarzystwie cholernie głośno rozmawiających dziewcząt i pewnej starszej pani, której poniekąd współczułam towarzystwa, choć może niepotrzebnie, bo kobiecina wznosiła z nami toast za udaną zabawę na Open'erze wodą mineralną, cały czas się do nas uśmiechając. Wiecie co? Świetnie jest przebywać w towarzystwie uśmiechniętych ludzi. Uśmiechajcie się jak najczęściej, uśmiechajcie się do ludzi, których mijacie, wierzcie mi, możecie okazać się lekarstwem na lepszy dzień. 

Planowo dotarliśmy do Gdańska po osiemnastej od razu wyhaczając na dworcu nasze kochane Łosie, u których mieliśmy nocować. Wiedziałam, że już ten wieczór będzie magiczny. I był. Był wieczorny spacer po Gdańsku, whisky z colą przy zachodzącym słońcu, kąpiel chłopaków w lodowatej wodzie... Wiecie, jak fajnie było się tam upić? Boże, jak ja dawno się nie upiłam... Pamiętam tylko bieg mój i Karoliny w stronę morza, ból brzucha ze śmiechu, kiedy trzymając się za ręce przyjęłyśmy glebę tuż przed samym morzem, chłopaków krzyczących "Gonić dziewczyny!" i mokre jeansy Karoliny, kiedy podcięła ją fala i chłopcy wyciągali nas za szmaty z lodowatej wody... A my tak po prostu nie mogłyśmy przestać się śmiać chlapiąc wodą i krzycząc do zdziwionych ludzi: "To już jutro! Jutro zaśpiewamy z Eddie'm! Jutro jedziemy na Pearl Jaaaaaam!" A później? Później pamiętam tylko powrót tramwajem na gapę i jak nie mogąc przestać się śmiać robiłam sobie jaja z chłopaków, strasząc ich powtarzanym w kółko "chyba będę rzygać", gdy zajęta była łazienka. Ich panika była bezcenna, mnie ze śmiechu bolał brzuch, a na drugi dzień wcale nie miałam kaca :) 

Już na miejscu, w oczekiwaniu na Pearl Jam. Koncert MGMT. 

Tak, ten kawałek czegoś rudego po lewej, przy barierce to ja. :)

Na Open'erze byłam po raz pierwszy, ale od strony organizacyjnej zaskoczył mnie mega pozytywnie. Ze strony organizatorów czuć było troskę o uczestników festiwalu. Gdy sprawdzono nam bilety, dostaliśmy opaski na nadgarstek, mapy festiwalu i Trójmiasta i małą butelkę wody (którą nota bene i tak musieliśmy zwrócić wchodząc na teren przy scenie głównej). Darmowe autobusy co pół minuty zawożące ludzi na lotnisko Gdynia-Kossakowo spod dworca głównego to był rewelacyjny pomysł. Podobnie było w drodze powrotnej. Nie zauważyłam, by ktoś się przepychał, organizatorzy zadbali o to w każdym calu. 

Pod sceną wylądowaliśmy po siedemnastej, a od ukochanego Pearl Jamu dzieliło nas jeszcze pięć godzin oczekiwania. Siedząc pod barierką zastanawiałam się, cóż zrobić z moją torbą - wszak ktoś musiał poświęcić się, by zabrać bluzy. Ochroniarz pozwolił położyć mi ją za barierką, mówiąc, że po wszystkim mi ją odda.

O dziewiętnastej rozpoczął się koncert MGMT. Byłam pewna, że nie znam kapeli, ale pomyliłam się. Całkiem przyjemne dla ucha riffy, indiańskie tańce z tamburynami wśród publiczności, zachodzące słońce w tle i coraz szybciej bijące serce z radości. Rozglądając się po ziewających ludziach od razu było widać, kto przyjechał po prostu koczować na koncert PJ. Ostatni kawałek "Kids" porwał jednak większość, a zza pleców dało się usłyszeć "Cholera, to ich kawałek? Ja to znam!"

A później... później została już tylko godzinka czekania. Mimo upływu czasu nie czuliśmy zmęczenia. Przyglądając się, jak ekipa techniczna Pearl Jamu wnosi na scenę instrumenty, próbowaliśmy odgadnąć, co zagrają. Widziałam, jak montują wielkie lampy i zasłonę z grafiką z okładki najnowszej płyty Lighting Bolt. I wtedy jeden z technicznych powiedział ochroniarzowi, że musimy wziąć nasze torby zza barierek, ani że nie może być tam żadnych dziennikarzy. Później na własnej skórze przekonaliśmy się, dlaczego tak musiało się stać... Ale o tym za chwilę.

Pięć minut do koncertu. Podniecenie rosło, tłum ludzi też. Czułam już, że jestem wgnieciona w barierkę, ale dopóki mogłam oddychać i czułam Patryka za sobą, wiedziałam, że nic mi nie grozi. Scena przyciemniona, muzyka ucichła, serce biło coraz szybciej, a ludzie zaczęli skandować "Pearl Jam! Pearl Jam! Pearl Jam!" I po chwili... są! Wchodzą!

Pearl Jam - wejście na scenę :) 

I już rozbrzmiewało "Go". Tłum oszalał, a ja trochę spanikowałam, czując, jak niesie mnie fala, a jakąś dziewczynę ochroniarze już po pierwszych riffach ściągali nieprzytomną zza barierek. Zdzierając gardło spoglądałam co chwilę za siebie, czy jesteśmy wszyscy razem. I po chwili zrozumiałam, co techniczny miał na myśli, każąc nam zabrać torby i plecaki. Ochroniarze mieli ręce pełne roboty. Co chwilę wyciągali kogoś zza barierek, dlatego musieli mieć tam łatwy dostęp. Widok noszy i dziewcząt wynoszonych przez ramię mnie przerażał, więc trzymając się mocno barierki starałam się patrzeć tylko i wyłącznie na scenę. 

Trudno ubrać mi w słowa, jak świetny kontakt muzycy mieli z publiką. Eddie co chwilę przemawiał, cały czas się uśmiechał, lecz najbardziej w pamięć zapadł mi moment, gdy próbował mówić po polsku. Był dokładnie taki, jak go sobie wyobrażałam. Niesamowicie sympatyczny człowiek, od którego biło tak wiele ciepła, pozytywnej energii... i troski, gdy widząc, co wyprawia się przy barierkach powtarzał: "be careful!"

O, a tutaj właśnie Eddie próbuje mówić po polsku :)

Tak, "to jest piękna noc!" :)

Zdzierałam gardło śpiewając ukochane utwory. Usłyszałam na żywo "Corduroy", "Mind Your Manners" i "Getaway". Kark bolał mnie od trzepania rudą czupryną. Gdy zaczęli grać "Got Some", Karola powiedziała mi coś, co wydawało się być totalnym szaleństwem. 

- Musimy stąd jakoś wyjść! Niech ochroniarze nas wyciągną za barierkę, to pobiegniemy pod scenę! Przez chwilę będziemy jeszcze bliżej Eddiego, pomachamy mu, a wtedy... wtedy niech się dzieje co chce!

I chłopcy uznali to zadobry pomysł, twierdząc, że choć nie wyglądamy, jakbyśmy miały zasłabnąć, to jednak cały czas się o nas boją, bo w tym szalejącym tłumie w którym dziewczęta powoli się wykruszały, byłyśmy naprawdę drobniutkie. Poza tym to, co się tam wyprawiało, przestało być normalne. Wszystko było zrozumiałe, włącznie z totalnym szaleństwem, ale jednego, czego nie mogłam pojąć, to chamstwo. Kiedy poczułam rwący ból w okolicach żeber i wgnieciona w barierkę zaczęłam krzyczeć i rozpychać się łokciami w panice, że zaraz coś mi się tam stanie, Patryk krzyknął, że nie mamy już wyboru i że musimy spieprzać, nim dojdzie do tragedii. 

I stało się. Karola odwiązała nasze torby, pomachałyśmy do ochroniarzy. Pierwsza przefrunęła Karolina, później na, a później chłopcy. Wypuszczali nas pokolei. 

To był moment.

- Złap mnie za szyję, mocno! - usłyszałam od ochroniarza. 

I fruuuu, po chwili byłam już za barierką, a na wprost siedział Eddie. Ochroniarz kazał mi biec w kierunku sceny. Boże, serio?! - pomyślałam szczęśliwa i ruszyłam, podskakując i machając do Eddiego. Stojąc pod schodami na przód sceny rozglądałam się w lekkiej panice za Karoliną i nim rzuciło się na mnie kilku ochroniarzy, zobaczyłam, jak skręca w prawą stronę wciąż machając do Eddiego i wysyłając mu buziaki. Pobiegłam za nią, a ochroniarze przekazywali mnie sobie, jak piłkę na meczu i każdy pytał mnie, czy wszystko dobrze. Po chwili byłyśmy już obie w bezpiecznej strefie. Pozostało czekać na chłopaków. M. do nas dobiegł po paru sekundach. Ale nie było Patryka. Minęła dłuższa chwila i... nadal go nie widziałam.

Zaczęłam panikować. 

- Gdzie on jest do cholery?! - wykrzyczałam do Karoli, mając przed oczami najgorsze scenariusze. 

Chciałam się cofnąć, wrocić tam, ale ochroniarze nie pozwolili mi już wejść pod scenę. I wtedy zagrali "Nothingman'a". Moją ukochaną piosenkę. Naszą piosenkę. Piosenkę, która grają tak rzadko na koncertach, piosenkę, o którą się modliłam, by usłyszeć na żywo i przy której tak bardzo chcieliśmy się do siebie przytulić. Rozpłakałam się. Nie wiedzialam, co robić, gdzie iść, gdzie go szukać, myślałam o tym, czy on na pewno zdążył stamtad wyjść...

Po kilku chwilach odchodzenia od zmysłów dostałam od niego sms'a, że ochroniarze pokierowali go na lewą stronę i przez to nas rozdzielili. Był za reżyserką.

I wtedy trzymając za ręce Karolę i M. zaczęliśmy się przebijać przez tłum. Po kilku minutach znalazłam go i zapłakana rzuciłam mu się w ramiona. 

- Teraz już nigdy cię nie wypuszczę! - mówił mi przytulając mnie mocno.

- Ale... Nothingman - powiedziałam umazana jak małe dziecko.

- Nothingman? To był właśnie znak, jak bardzo się kochany Skarbie...

Założył mi bluzę, przytulił mnie, pozwolił się wypłakać i uspokoić, a resztę koncertu oglądaliśmy już z bezpiecznej odległości. 

Jeszcze zapłakana uslyszałam ukochane "Sirens" z najnowszej płyty i pomyślałam o mojej arafatce, którą zapomniałam zabrać, a która była moją ukochaną arafatką, jeszcze z czasów liceum. 

- Pomyśl, że zginęła w słuszym celu! - powiedział mi Patryk, próbując mnie pocieszyć. - A ja kupię ci nową, taką samą, nie martw się.

Gdy trochę opadły ze mnie emocje, zaczęłam znów podskakiwać i śpiewać głośno, szczególnie, gdy pojawiały się utwory z mojego ukochanego krążka "Ten". Nie sądziłam, że zaśpiewają "Jeremy'ego", jeden z moich ulubionych utworów. Po "Rearviewmirror" zespół zszedł ze sceny, ale doskonale wiedziałam, że wrócą. No, panowie, ja czekam jeszcze na "Alive", "Porch" i "Better Man'a"!

Długo czekać nie musiałam. Po chwili Eddie wrócił z resztą zespołu i swoją butelką wina, rozpoczynając bis od "Elderly woman" - kolejnego utworu, który ubóstwiam. A później usłyszałam mojego "Better Mana", na którym znów się popłakałam, tym razem ze szczęścia. Ciarki miałam na całym ciele. Och Eddie, jak ty potrafisz wzruszać...

"Better Man"

Nie zabrakło też "Alive" i "Porch". A na zakończenie zagrali cover grupy The Who "Baba O'Riley", który w ich wykonaniu zabrzmiał po prostu przezajebiście, a gościnnie wystąpił na nim wokalista wspomnianego wcześniej MGMT. 

Gdy zgasły światła, nie dowierzałam jeszcze, że to już koniec, ale jednocześnie czułam szczęście tak ogromne, że nie potrafię tego ubrać w żadne słowa. Przeżyłam to, widziałam i słyszałam na żywo. Dzwoniło mi w uszach, a ja wiedziałam, że nie odpuszczę kolejnego koncertu. Nie zamieniłabym tych paru chwil na nic innego. 

- Ej a wiecie... - zaczęła Karola - bo jak ja machałam do Eddiego, to on mi odmachał. I rzucił mi kostkę! Ale przez tych cholernych ochroniarzy... nie mogłam się po nią schylić!

Gdy wracaliśmy do Gdańska, każdy z nas był zaczarowany. Bo to była magia. Niesamowita magia, chociaż mam nadzieję, że kolejnym razem posłucham ich na zwykłym koncercie, a nie na festiwalu. 

*   *   *

A nad morzem zostaliśmy o jedną dobę więcej, niż planowaliśmy. Cały kolejny dzień spędziliśmy na plaży. Znów śmiałam się, patrząc na moich wariatów, jak próbują wbiec do lodowatej wody. Poszliśmy na rybę, a później znów oglądaliśmy zachód słońca, słuchając Pearl Jamu z telefonu i popijając drinki z whisky z colą - choć tym razem się nie upiliśmy :) 

- Wiesz, co sobie pomyślałem? - powiedział mi Patryk, gdy na dworcu czekaliśmy na pociąg do Poznania. - To były tylko trzy dni, ale tego nie da się opisać. Chyba długo będziemy musieli czekać, by znów przeżyć tak zajebiste chwile.

Miał rację. Za tydzień jedziemy we dwoje do Kołobrzegu, ale już teraz wiem, że po tych chwilach będzie nam tam czegoś brakowało, choć pewnie i tak zrobimy wszystko, by ten czas spędzić jak najlepiej :)