Najpiękniejszy festiwal świata

Jest na świecie takie miejsce, gdzie podchodzisz do człowieka, mówisz mu: Cześć, siema, przybij piątkę! ... a on? On, cholera, nic do ciebie nie ma. Przybija ci tę piątkę, śmieje się do ciebie, życzy ci miłego dnia i mówi, że ma nadzieję, że jeszcze cię spotka. Jest na świecie takie miejsce, gdzie nagle ktoś znienacka zaczepi Cię w upalny dzień, mówiąc: You look awesome!, po czym przytuli cię serdecznie. Jest na świecie takie miejsce, gdzie raz do roku spotykają się ludzie nastawieni pokojowo do świata, posiadający to, czego brakuje w tej szarej codzienności: dystans. Dystans do świata, ludzi i do siebie samego. Bez złosci, agresji, czy chamstwa. I ja byłam w tym miejscu pierwszy raz.

Tylko ci, co odwiedzili kiedykolwiek Przystanek Woodstock zrozumieją, jak cudownie jest spotykać ludzi i być dla nich serdecznym. I jak pięknie jest tę serdeczność otrzymywać wzamian wraz z gorącym uśmiechem. Ktoś, kto tam nie był, nie zrozumie, jak to jest przytulać ludzi innej rasy, słysząc Thank you i widząc czasem łzy w ich oczach. Jakże nam brakuje tego słowa w codzienności, prawda? Jak pięknie jest tańczyć z Hindusami w wiosce Kryszny i rysować sobie markerem na ramionach serca i pacyfki. Ktoś, kto nie odwiedził Przystanku Woodstock nie poczuje, jak to jest być niesionym podczas koncertu przez tłum pod samą scenę, gapiąc się w niebo, gdy w tle leci ukochana muzyka wprost ze skrzypiec Jelonka, a ty zastanawiasz się, czy po policzkach spływają ci łzy, czy krople deszczu, który nagle okazał się jak zbawienie w upalny dzień. Lądujesz na ziemi, upadek amortyzują ręce ludzi, którzy momentalnie wznoszą cię do góry i pytają, czy nic ci się nie stało. Ludzie, jak to możliwe, że tyle troski jest w was? Przecież nawet mnie nie znacie, Jezu... - myślę sobie po cichu, po czym dopowiadam: "Jasne, jestem cała!" i wykonuję piękny, niski ukłon, po którym zgromadzone wokół mnie kółeczko zaczyna bić mi brawo i każdy pokolei przytula mnie do piersi skandując "ruuudy warkoczyk!". Magia. A może wcale nie magia? Może po prostu to, co każdy z nas ma w sobie - dobre serce, które tam okazuje się trochę silniej.

A Rodzice? Moi Kochani Rodzice zostali fanami Woodstocku. 

- Pokaż mi filmiki, pokaż mi zdjęcia! Ja tam od początku wiedziałam, że to wcale nie jest takie złe miejsce! - powtarza moja Mama, a ja śmieję się pod nosem, bo jeszcze przed chwilą patrzyła na mnie spod byka, gdy pakowałam plecak. Dobro czyni cuda, tak samo, jak wybaczenie, o którym wspomniałam w poprzednim poście. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i wszyscy mamy prawo się mylić.

Tylko tak trudno wrócić teraz do szarej codzienności. Do codzienności, w której obcy człowiek widząc twój uśmiech mierzy cię wzrokiem, w której nikt bezinteresownie cię nie przytuli znienacka, w której brakuje wolności i jakiejś takiej wszechobecnej miłości. Trudno mi się po tym wszystkim otrząsnąć i żyć w tym szarym, ponurym świecie. Trzeba po prostu odnaleźć w sercu siłę zawartą w tych wszystkich cudownych wspomnieniach i potraktować każdy dzień jako misję polegającą na kolorowaniu świata dobrem. Wszak ktoś musi wykonywać tę "brudną" robotę. Ja biorę to na siebie.

Na Woodstock jedzie się tylko raz.

Potem się już tylko na niego wraca.