Marzę o tym...

Pewna Dobra Dusza nominowała mnie ostatnio do nowej, bardzo pozytywnej zabawy blogowej. Zadaniem zrzuconym przez Anelise na me barki jest opisanie swojego największego marzenia. Długo zastanawiałam się, o czym mogłabym Wam napisać, aż w końcu przyszła mi do głowy najprostsza z prostych myśli: Napisz prawdę - która może Was trochę zaskoczy i na swój sposób da trochę do myślenia. Więc... zaczynajmy :)

Nie będę pisała o pieniądzach, dalekich podróżach, wygranej w totka, czy otwieraniu własnej, potężnej działalności. Nie będę pisała o zdobywaniu tytułów, ślubie, czy własnym domu z wielkim, japońskim ogrodem, trójką dzieci i psem, bo choć są to jakieś tam moje marzenia to z pewnością nie są to te, o których myślę przed zaśnięciem i to nie one są dla mnie najważniejsze.

Wiesz, Indianer, przestałem marzyć.

Kiedy człowiek nie marzy, umiera...

Tak rzekł Rysiek Riedel w jednym z moich ulubionych filmów. I powiem Wam, że kiedy przypomniałam sobie o tych słowach, przestraszyłam się nieco. Umrzeć? Ale jak to umrzeć? A może ja po prostu jestem szczęśliwa? Może ja nie potrzebuję marzyć o wielkich rzeczach? Może ja po prostu już mam to, czego tak bardzo potrzebowałam? A może mam umrzeć będąc szczęśliwa?

Bo mam to, czego chciałam. Mam to, o czym kilka lat temu marzyłam do poduszki. Mam miłość, przyjaciół, tytuł inżyniera architekta krajobrazu i pracę w zawodzie. Marzymy o tym, co uczyni nas szczęśliwymi, a ja jestem szczęśliwa.

O czym więc myślę przed zaśnięciem? Czy w ogóle marzę?

Beata Pawlikowska

Marzę o tym, by dojść do wielkich marzeń łapiąc po drodze mniejsze marzenia. 

Marzę o tym, by otworzyć oczy i uszy na świat. 

Marzę o tym, by słysząc krople uderzające w parapet nad ranem, zwiastujące ponurą pogodę, szarość i wiatr, mieć siły na to, by iść do przodu z podniesioną głową mimo to. 

Marzę o tym, by słysząc śpiew ptaków nad ranem, traktujących o tym, że niebo jest dziś niebieskie, a słońce będzie łaskotać policzki, umieć się tym cieszyć. 

Marzę o tym, by nie szukać sobie problemów na siłę. 

Marzę o tym, by kochać świat i życie. 

Marzę o tym, by iść na każdy egzamin z nadzieją większą od strachu.

Marzę o tym, by biegając nad ranem wzdłuż Warty brać z natury jak najwięcej tego, co mi daje. 

Marzę o tym, by na drugi dzień obudzić się zdrowa, by móc wstać z łóżka.

Marzę o tym, by nie zesłabnąć na zajęciach, w tramwaju, w pociągu.

Marzę o tym, bym nigdy nie przestała się śmiać.

Marzę o tym, by nigdy nie zabrakło mi zdrowia i sił na realizowanie tych większych marzeń.

Marzę o tym, by za kilkadziesiąt lat móc powiedzieć sobie byłam (i jestem!) szczęśliwa.

I marzę o tym, by pewnego dnia, lecąc do Stanów, Japoni, czy Indii z mężem, trójką dzieci i psem, opuszczając na chwilę nasz wielki dom z pięknym japońskim ogrodem móc się nadal cieszyć każdą chwilą, żyć pełnią życia, nasycać zmysły każdą, nawet najmniejszą cząsteczką świata i natury, nigdy nie zatracić samej siebie, mieć więcej odwagi i żyć tak, aby nigdy nie pozostać w samotności. 

I marzę o tym, by nie przestać marzyć, choćby o tym, co najdrobniejsze, bo te najmniejsze marzenia są nie tylko najpiękniejsze, ale też najprostsze do spełnienia.