Jak za dawnych lat

Pewne kwietniowe, piątkowe popołudnie. 

- Jakie ty masz długie włosy! Wciąż ruda. I chudniesz w oczach, dziewczyno. Zmieniłaś się jak cholera... Tylko ta wariacka muzyka wciąż u ciebie w głośnikach.

Wyściskała mnie serdecznie. Moja Iwonka, szkolna przyjaźń, z którą przeżywałam szczeniackie obozy, szkolne biwaki, nastoletnie radości i smutki, pierwsze miłości, zwierzenia i nieodwzajemnienia. Kontakt mamy nieco słabszy, niż dawniej, ale kiedy wpadniemy na siebie, nagadać się nie możemy.

Zaśmiałam się pod nosem.

- Ano mam nadzieję, że już chudnąć przestałam. Te piętnaście kilo, które wyparowało ze mnie od początku studiów, zupełnie wystarczy. A to nie wariacka muzyka, tylko Pearl Jam!

Zaparzyłam nam herbatę i usiadłyśmy w moim pokoju, w którym nawet w miarę udało mi się posprzątać.

- Ja coś dla ciebie Asiu mam.

Wręczyła mi kopertę. Domyśliłam się, co jest w środku, choć nie do końca byłam pewna, czy zostanę zaproszona, wszak nasze drogi mocno się rozeszły. Wiedziałam, że się zaręczyła niedawno i że w czerwcu bierze ślub, choć znieść nie mogłam myśli, że dowiedziałam się o tym z portalu społecznościowego. 

- Dziękuję Kochana... tylko... dlaczego tak szybko?

- Ano... szósty tydzień.

No i się poryczałam.

- Chodź ty głupku!

Wyściskałam ją znów. Nie posiadałam się ze szczęścia. Moja Iwonka, ta, która ryczała na co drugiej imprezie, że starą panną zostanie i że żaden facet jej nie będzie chciał. Ta, z którą zawsze śmiałyśmy się na lekcjach chemii i tak naprawdę nikt nigdy nie wiedział, z czego rżymy. Ba, my same często nie wiedziałyśmy. Ta, do której nieraz biegłam w środku nocy, bo ją atak doła złapał. Głupia młodość, piękna, niezapomniana...

Miała wypić herbatę i jechać dalej rozwozić zaproszenia. Siedziała trzy godziny. Poczekają, mówiła. A my wspominałyśmy nasze szkolne lata.

- Asik, a pamiętasz, jak na biwaku biegałaś po dworze owinięta kocem, wydając odgłosy Indianina i kiedy wychowawca zapytał cię, co ty właściwie robisz, to mu wyjebałaś, że jesteś babokiem?

Dżizas, pomyślałam, jakim ja byłam debilem. No tak. Nie na darmo na zakończenie liceum napisał mi wierszyk: 

"Nie spuszczajcie dzieci z oka, 

gdy gniew spadnie na baboka."

- Jasne, że pamiętam! A ty w tym samym czasie siedziałaś w domku i o ciemku czytałaś gazetę do góry nogami. Miałaś taką drzyzdę, że zastanawialiśmy się, jak cię otrzeźwić, coby nie mieć przypału na obchodzie! Na dodatek złamaliśmy wtedy klucz.

Łzy ciekły nam ze śmiechu.

- M. wtedy z nami urzędował, nie?

Cholera, musiała. Już mi przestało być wesoło.

- Ano tak, był. Zresztą, jak widać na zdjęciach. Ale poszukam zdjęć z osiemnastek...

Serio, chciałam zmienić temat.

- Asik, rozmawiacie?

- Nie. Nadal się nie znamy. Jesteśmy sobie obcy. 

Zauważyła, że nie chcę o tym rozmawiać, więc i temat pospiesznie zmieniłyśmy, ale ślad tej rozmowy we mnie pozostał. Siedziałam wieczorem na parapecie i myślałam, jakie to cholernie smutne, że człowiek, którego kiedyś nazywało się przyjacielem (jakież to fałszywe określenie), dziś jest obcym. Ocieramy się o siebie, przeciskając się przez tłum w pociągu. Wsiadamy do tego samego tramwaju. Wysiadamy na tym samym przystanku. Jak obcy ludzie. Ba... czasem obcy ludzie się lepiej traktują. Jak niewidzialni. Tak, niewidzialni to dobre określenie. 

Od tamtego piątku takich wspomnień pełno w mojej głowie. Wczoraj spotkałam się z dziewczynami, coby dogadać kwestię wieczoru panieńskiego, który Iwonce organizujemy. Poczułam, jak inaczej mi się z nimi rozmawia. Inaczej, niż kiedyś, choć tej inności nie umiem Wam opisać. Jestem inna. Inna, niż wtedy. Inna także od nich. Na swój sposób tęsknię za tamtymi czasami, choć nie czułam się wtedy szczęśliwa. Byłam zakompleksioną, nieszczęśliwie zakochującą się i mającą skłonności do depresji dziewczyną. Dziś nie jestem już krótkowłosym pulpetem z aparatem na zębach, tylko szczupłą, wysoką, rudą dwudziestoparolatką. Długo szukałam swojej drogi. Każda z nas szukała. Tylko moja przystań okazała się inna od ich przystani. I pomyśleć, jak kilka lat może zmienić człowieka. Największym szczęściem napawa mnie fakt, że nauczyłam się wybaczać. Wybaczyłam M., choć mówiłam sobie, że tego nie zrobię. To jednak temat na głębsze rozważania i opowiem Wam o tym innym razem. Najważniejsze, że nauczyłam się czuć ten spokój ducha, gdy go widzę, choć nierzadko w duecie ze smutkiem. 

Ale cóż tu się smucić, kiedy cieszyć się trzeba! Zostanę przybraną ciocią, od przyszłego tygodnia zaczynamy się bawić. Najpierw panieński w najbliższy piątek, tydzień później purtelam, a za trzy tygodnie ślub. Przygotowań wiele, także ze strony naszej - jej starych, dobrych kumpeli. Spotykamy się teraz tak często, jak dawniej, choć rozmawiamy o zupełnie innych sprawach, niż kiedyś. 

- Wiesz Asik? Iwonka już od nas odpadnie. - powiedziała mi wczoraj D. ze smutkiem - Pierwsza będzie mężata i dzieciata.

Jakich "nas", pomyślałam mimowolnie. Przecież "nas" już praktycznie nie ma, jesteśmy tylko, gdy musimy. Tamta paczka już nie istnieje.

I chcąc nie chcąc, dopadł mnie smutek. Zaczęłam zastanawiać się, czy to mogłoby się jeszcze powtórzyć. Może wizja najbliższych imprez, ponownie zbliży nas do siebie? Może nasi faceci będą pić ze sobą piwo? Może znów będziemy wychodzić na długie spacery, jak kiedyś, a dziewczyny będą próbowały mnie zaciągnąć do tego klubu, którego nie znoszę?

Chciałabym. Chciałabym jak cholera, bo w głębi duszy pamiętam, jakie to wszystko było na swój sposób magiczne.