Wspólnie

Wina zawsze leży po obu stronach. Zawsze i bez wyjątku. Dziś wiem, że choć nigdy za świętą się nie uważałam, to jednak zbyt wiele zrzucałam tylko i wyłącznie na Jego barki. Mała Czarna napisała mi, bym "zagięła Go swoją miłością". Nie sądziłam, że takie proste gesty okażą się receptą na zło. W prawie czteroletnim związku wydają się one czymś tak oczywistym, że człowiek zaniedbuje je do tego stopnia, aż w końcu przegapia moment, kiedy gorące i szczęśliwe uczucie zaczyna powoli zmieniać się w bryłę lodu. Miałaś rację, Kochana. Wciąż uśmiecham się pod nosem, przypominając sobie jego zaskoczenie w piątkowy wieczór, kiedy niespodziewanie go pocałowałam. Powiedział mi, że ostatni raz poczuł coś takiego na początku naszego  związku. Dało mi to do myślenia. Uwierzycie, że ten jeden, niewinny buziak stopił lód między nami? Uwierzycie, że zaczęliśmy śmiać się i wydurniać, jak małe dzieci, a ja w końcu przestałam wiercić mu dziurę w brzuchu?

Kordian przypomniał mi o syndromie "jaskini". Od jakiegoś czasu wmawiałam sobie, że rozmowa jest najlepszym wyjściem. Bo jest. Tylko zapomniałam, że nie każdy jest na nią gotowy od razu. Czasem po prostu trzeba zamknąć się w czterech ścianach swoich myśli i pozwolić na to, by wędrując swobodnie, w końcu poukładały się w jedną całość. Nie zawsze jest łatwo, ale jedną z podstaw szczęśliwego związku jest kompromis. I tego się trzymamy. 

Dziękuję Wam za każde dobre słowo.