Od przyjemności do przymusu

Trudno jest mi znaleźć chwilę na samotną kawę, chociaż święta mijają raczej leniwie, jak zwykle. Większość czasu spędzam z Rodzicami, lub z moim P. i Przyjaciółmi, a teraz, kiedy sobie (w końcu) w spokoju usiadłam, chcąc Wam przypomnieć o moim istnieniu, przypomniała mi się niecna rzecz.

Cholera jasna, przecież on chciał rysunek... !

Si, si, już wyjaśniam... Część z Was, Kochani moi, wie, że od paru lat zajmuję się rysunkiem fotorealistycznym. Jakiś czas temu znajomy mojej Mamy zrobił dla niej kilka przysług, a przy okazji zapytał się, czy mogłabym zrobić dla niego dwa portrety jego wnuków. Rodzicielka moja entuzjastycznie odpowiedziała mu, że przecież nie ma problemu i ja nic za to nie chcę, bo przecież i tak wisimy mu niejedną przysługę! Jasne, spoko, i tak bym od niego nic nie wzięła (choć za takowe portrety kasuję), bo człek poczciwy z niego i taki dobry wujek, na którego zawsze można liczyć. Ale cholera szlag mnie trafia, kiedy Rodzicielka decyduje za mnie. Wszak to mój stracony czas, bez radości, jaką zazwyczaj czerpię z rysowania. 

I wiecie co? Przypomniało mi się, że on ten portret chciał... na 22 kwietnia. A więc na jutro. Rzeczywiście, cholera, przecież jeszcze w piątek mówiłam mu, że dostanie go we wtorek na rano. Chyba spodziewałam się, że będę miała więcej czasu w święta. Jak już wspominałam, człek z niego dobry i poczciwy, mówił mi, że nie mam się spieszyć i że jak nie dam rady na wtorek, to nic się nie stanie. Jednak jak Rodzicielka sobie przypomni, to będzie mi suszyć głowę.

A mi rysowanie na zamówienie nie sprawia już tyle radości. Wręcz przeciwnie - męczy mnie. Jak wspomniałam - to dla mnie stracony czas. Te wszystkie terminy, konieczność niemalże perfekcyjnego wykonania rysunku... strasznie mnie to stresuje. I obiecałam sobie, że to ostatni raz. Może zrobię dla kogoś kiedyś prezent, ale sama, od siebie, bez pośpiechu. Dawniej, zawsze kiedy zaczynałam rysunek, to go kończyłam. Dziś w mojej szufladzie leży kilkanaście niedokończonych prac. Najczęściej są to kadry z ulubionych filmów, więc wymagające trochę więcej skupienia i dopracowania. 

Rysowanie zawsze było dla mnie lekarstwem na stres i złe samopoczucie i nie chcę dopuścić do tego, by stało się przykrym obowiązkiem. Spróbuję więc zmusić się ten ostatni raz i "urodzić" coś w miarę przyzwoitego, bo tęsknię za godzinami spędzonymi ze słuchawkami w uszach, nad portretami ulubionych muzyków, aktorów, czy postaci z filmów i seriali, w momencie, kiedy było to prawdziwą przyjemnością. 

A Was Kochani moi zostawiam z kojącymi dźwiękami gitary Jimmy'ego Page'a i życzę udanej reszty świąt. Korzystajcie, wypocznijcie i nie przejadajcie się za bardzo, bo brzuchy pewnie już pełne! :)