Coś jest nie tak

Spacerowaliśmy późnym wieczorem przez spustoszałe i zmęczone miasto, a powietrze było tak ciężkie, jak atmosfera między nami. Coś jest nie tak, powtarzałam sobie w myślach, odpalając kolejnego papierosa i doszukując się błyskawic w czarnym niebie nad blokami. Coś ostatnio jest nie tak.

Próbowaliśmy rozmawiać. O wszystkim i o niczym. "Próbowaliśmy" - o tak, to odpowiednie słowo, choć niekoniecznie dobre. Częściej odpowiadała nam cisza. Cisza, której tak bardzo nienawidzę.Odwracałam głowę, kiedy chciał mnie pocałować. Odsuwałam się, kiedy próbował mnie dotknąć. Coś jest nie tak. 

Ciężkie, burzowe powietrze przeplecione z ponurą ciszą i ciemnością towarzyszyły nam, kiedy się rozstawaliśmy. Mi ponadto towarzyszył smutek, kiedy szukałam w torebce kluczy, choć na pożegnanie posłał mi uśmiech. Ten sam uśmiech, który za każdym razem od prawie czterech lat hipnotyzuje moje serce. 

*  *  *

Oczy kleiły mi się niemiłosiernie, głowa bolała od nadmiaru myśli, marzyłam tylko o ciepłym łóżku i wyciszeniu burzy w mojej głowie. Zdziwiłam się, gdy wychodząc z łazienki zobaczyłam Tatę, palącego w kuchni papierosa. Przecież jest po północy, powinieneś spać, o piątej wstajesz! - powiedziałam, mu, ale za bardzo się moim biadoleniem nie przejął. 

- Coś jest nie tak... Asiu. Coooś jeeest nie taaak - powtórzył przeciągając leniwie każdą sylabę.

Nie do końca wiedziałam o co chodzi, choć po cichu domyślałam się. Wolałam się jednak upewnić. Zrobiłam coś źle? - zapytałam żywiąc nadzieję, że nie czekają mnie żadne kazania, że znów szlajam się po nocy, bo moje ciężkie powieki i pulsujący ból wręcz domagały się odpoczynku.

- Ty?! - zaśmiał się pod nosem. - Ty Asiu jesteś dobra. Czasem wydaje mi się, że aż za dobra.

Coś ścisnęło mnie za serce. Wiedziałam, że niekoniecznie chce przekazać mi, że myśli, że postępuję dobrze, choć czułam, że tak uważa. Między wierszami wyczytałam jednak jego pogląd o tym, kto ostatnio dobrze nie postępuje. Intuicja mnie nie zawiodła. 

- Jesteś dobra. Ale ktoś tego nie docenia. Czy ty widzisz, jak on cię ostatnio traktuje? Niczym sobie na to nie zasłużyłaś. Bo jesteś dobra.

Próbowałam Go bronić, chociaż doskonale wiedziałam, że Tata ma rację. Widział to, co i ja ostatnio zauważyłam. On zauważył, jak się męczę. Za dnia siałam uśmiech do każdego, kogo spotykałam na swej drodze, nawet, jeśli nie miałam siły się uśmiechać. W nocy kładłam się do łóżka samotna, telefon milczał, a ja coraz częściej usypiałam się łzami. Następnego dnia nie przyznawałam się do tego nawet sobie. Budząc się z zapuchniętymi oczyma mówiłam sobie: Głupia, o co ci chodzi? Weź się w garść. 

Ostatnio P. bardzo rzadko odwzajemniał mi uśmiech. Nawet, kiedy w poniedziałek mieliśmy jechać z Malką do lasu, bo pogoda była cudowna. Będziemy zbierać szyszki kochanie, wiesz? A potem budować z nich domek! - mówiłam jej, próbując wymusić uśmiech, w momencie, gdy P. burczał z boku: Jakby nikt inny nie mógł się tym kurwa zająć.

Jestem Jego, ale czuję się samotna. Bardzo samotna. Całymi dniami. I to nie tylko, kiedy załatwiam swoje małe sprawy, ale też, kiedy On jest dwa pokoje obok, a ja pomagam Mamie przy obiedzie. Nie przyjdzie do kuchni, jak kiedyś, tylko leży na łóżku i przegląda durne strony w internecie. Coraz częściej zapomina o tym, że moi Rodzice nie znoszą przeklinania przy stole. Coraz częściej mylą Mu się żarty z oczernianiem mnie. Przy Rodzicach. A Oni mają swoją cierpliwość i naprawdę podziwiam Ich, że jeszcze nie wybuchli. Nie rozumie tego, że mój dom charakteryzuje się tym, że panują w nim pewne zasady. Zasady, które zostały wpojone mi od dziecka. Nie szanuje tego, że jestem wierząca. Ma to gdzieś. Jakieś dwa lata temu powiedział mi: "Jak będziesz chciała, abym poszedł z tobą do kościoła, to powiedz mi wprost." Cieszyłam się wtedy, bo miałam nadzieję, że wcale nie jest tak do końca niewierzący - w sumie nigdy się tak konkretnie nie określił. Powiedziałam więc, prosząc go, by poszedł ze mną w Wielkanoc. Usłyszałam, pytanie: Ile razy będziesz mi wciskać tą twoją chrześcijańską wiarę?! Zatkało mnie. Co prawda do kościoła ostatecznie poszedł, ale zachowywał się tak, że szybko pożałowałam, że nie wybrałam się tam sama. 

* * *

Położyłam się do łóżka, a z czarnych chmur, w które jeszcze kilkadziesiąt minut temu się gapiłam, lunął deszcz. Uderzał bezlitośnie w parapet, ale burzy nie było. I znów zaczęłam płakać.

Brakuje mi Go. Nie pamiętam, kiedy ostatnio zapytał, co u mnie słychać, albo czy wszystko dobrze. Smutne jest to, że częściej dzwoni do mnie Mama, pytając, czy pociąg się nie opóźnił, czy wszystko dobrze na uczelni, albo czy nie odebrać mnie z dworca.

Masz rację tato, coś jest nie tak i to bardzo. A najgorsze, że było już na ten temat tyle rozmów, że ja nie mam pojęcia kompletnie, jak zacząć i czy jest jakikolwiek sens. Jaka jest recepta na prawie czteroletni związek? Powiecie mi, że pewnie powinnam wiedzieć, albo porozmawiać. Tylko, że On ostatnio nic nie rozumie, a każde moje słowo odbiera jako atak.

Coś jest nie tak...