Ktoś do kochania

Spędzałam popołudnie dość spokojnie, próbując odreagować ostatnie uczelniane stresy, kiedy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Przyjechał mój P. ze swoją siostrzyczką. - Asia, a ja ci przywiozłam zaproszenie na moje urodzinki. Prawie sama je zrobiłam! Wiesz, niedługo będę miała pięć latek!

Jest niemożliwym dzieckiem. Wszędzie jej pełno, a do tego jest tak słodka, że nie mogę się przy niej nie uśmiechać. Zajęłam ją rysowaniem, chcąc pospiesznie posprzątać bałagan w pokoju, co - jak P. stwierdził - jest w moim przypadku normą. 

- Patrz! Narysowałam ci świnię! Zieloną! Przypnę ci na tablicę, żeby ci poprawiała humor, jak będziesz smutna.

No i oczywiście zielona świnia wylądowała obok zaproszenia na piąte urodzinki., a gdy P. poszedł porozmawiać z moimi rodzicami, my postanowiłyśmy pooglądać śmieszne koty na youtube - coś, co Młodą zawsze przyprawia o płacz ze śmiechu, chociaż te koty oglądała już ze mną setki razy. A ja uwielbiam jej śmiech. Taki szczery, dziecięcy, niewymuszony.

- A wiesz co? Ja cie tak kocham. Jesteś moją kochaną Asiunią, nawet, kiedy jesteś zmęczona i nie masz siły się bawić ze mną miśkami.

I wtuliła się we mnie, chichocząc pod nosem i nucąc sobie cichutko własną melodią: "Kocham tak, kocham! Kocham moją Asiunię". Coś mnie ścisnęło ze serce. 

W poniedziałek dowiedziałam się, że moja przyjaciółka jest w ciąży. Nieplanowanej, co prawda, co skończyło się szybkimi zaręczynami. Ucieszyłam się jak cholera i wracając w poniedziałkowe popołudnie do domu, myślałam już o prezencie dla maleństwa. Ale obok szczęścia, pojawiła się także nutka zazdrości...

Jakieś dwa lata temu myśl o ciąży przerażała mnie. "Ale jak to? Studiuję, chce pracować, co na to rodzice, nie ma pieniędzy, bla, bla bla..." Jednak od pewnego czasu, gdy zaczęliśmy z P. rozmawiać o zaręczynach i planować wspólną przyszłość, a w dodatku kiedy usłyszałam o ciąży przyjaciółki i gdy Mała tuliła się we mnie podśpiewując sobie pod nosem "Kocham moją Asiunię", zapragnęłam mieć takie maleństwo. Moje, własne. Najpierw czekać na nie dziewięć miesięcy. Patrzeć, jak po raz pierwszy się uśmiecha, jak rośnie, jak zaczyna chodzić. Jak zasypia przy mnie, słuchając czytanej książki. Uczyć je wiązania sznurowadeł, pisania, czytania i liczenia. Czuć, jak kocha. Ocierać łzy porażek, cieszyć się z sukcesów. Prowadzić przez życie. Mieć je. 

Przestałam się bać. Już teraz wiem, że oszalałabym ze szczęścia. :)