Nominacja dobrych myśli

Moja chandra trwała już od kilku dni. Wsiadłam do pociągu, strzepując krople deszczu z parasola i klnąc pod nosem, ubolewałam nad przemoczonymi butami. Zajęłam miejsce i zakładając słuchawki zagłuszyłam rozmawiających głośno ludzi. Marzyłam o gorącej kąpieli, earl grey'u z cytryną i ciepłym łóżku. To tylko niecała godzinka, wytrzymam przecież - myślałam, próbując odegnać złe myśli i uśmiechnąć się, a w słuchawkach, całkiem przypadkowo włączyło się "Trifle" Fismoll'a. 

Ta piosenka zawsze mnie jakoś tak pozytywnie rozczula. Tym razem skierowała moje myśli w kierunku kilku najpiękniejszych wspomnień, których nie oddałabym nikomu za nic na świecie. 

Pierwsza myśl powędrowała do sierpnia 2009, kiedy moja pierwsza blogowa przyjaźń przeniosła się do świata realnego. Jako dziewiętnastolatka, z bagażem (jak bardzo ważnych i trudnych wtedy) problemów, żyjąca w depresji po nieszczęśliwej (olaboga!) miłości, tłukłam się ponad osiem i pół godziny do Krakowa. Do dziś pamiętam tę niepewność pomieszaną z podnieceniem i ogromną radością. Kiedy pociąg minął ostatnią stację przed Krakowem, stałam przy oknie, ze słuchawkami w uszach, a po policzkach ciekły mi łzy. Pamiętam, jak trzęsły mi się nogi, kiedy wysiadłam z pociągu. Pamiętam rozglądanie się po dworcu. Gdzie ona jest? Gdzie te czerwone włosy? - myślałam. I wtedy zobaczyłam ją, moją Anję. Uśmiecham się pod nosem, przypominając sobie, jak mocno trzymała moją koszulkę, kiedy rzuciłyśmy się w sobie w ramiona... Zupełnie tak, jakby nigdy nie chciała mnie wypuścić. Spędziłam wtedy najlepszy tydzień w życiu, poznałam wspaniałych ludzi, za którymi cholernie dziś tęsknię. W starych pamiętnikach dokładnie opisany mam każdy dzień, na płytkach setki zdjęć... Ilekroć do nich wracam, czuję łzy w oczach. Łzy, nie dlatego, że to minęło. Są to zdecydowanie łzy szczęścia - szczęśliwa jestem, że mi się przydarzyło. Dzięki tym kilku dniom, odmieniłam się o 180 stopni. Odstawiłam złe myśli, odstawiłam przeszłość i użalanie się nad tym, co było. Zwyczajnie zaczęłam na nowo żyć. 

Druga myśl pobiegła do lipca 2010. Chyba nie byłabym w stanie zliczyć, ile kilogramów szczęścia spadło na mnie w tym jednym miesiącu. Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie jeden z tych "kilogramów". Poczułam na policzkach ciepły wiatr tamtych, letnich dni. Na dość spontanicznym ognisku poznałam mojego P. i kilku cudownych ludzi, z którymi przyjaźnię się do dzisiaj. Pamiętam, że wracałam w swetrze założonym na lewą stronę i rozładowanym telefonem. I pamiętam ochrzan od Rodziców, że gdzie ja do cholery mam telefon i gdzie się szlajam do czwartej nad ranem!? Szlajanie się jednak nie poszło na marne, bo niecałe dwa tygodnie później P. pocałował mnie po raz pierwszy, jakoś tak strzała amora trafiła w nasze serducha i tkwi w nich po dziś dzień. 

Zbliżałam się powoli do mojej stacji, uśmiechając się już od ucha do ucha i pozwoliłam jeszcze jednej myśli powędrować w swoje miejsce. Nie poszła daleko. Zatrzymała się na lutym tego roku. Dokładnie na dziesiątym dniu miesiąca i na mojej obronie inżyniera. Mówiłam sobie od paru tygodni: to będzie cudowny dzień. I był, bo otaczali mnie ludzie, których kocham. Nie zwracałam uwagi na tych, którzy mierzyli mnie wzrokiem, gdy wyszłam z pokoju dziekana uryczana jak małe dziecko. Pamiętam, jak dziekan powiedział mi, że jestem wspaniałą osobą, bo nie wstydzę się okazywać emocji. Pamiętam, jak mój Tata czekał na mnie na korytarzu, a ja wpadłam w jego ramiona, mówiąc: piątkę dostałam! I byłam z siebie tak cholernie dumna, że dałam radę, że doszłam do tego sama, własnym trudem i wysiłkiem.

Mój pociąg dojechał. Wysiadłam. I wiecie co? Nawet nie rozkładałam parasola, bo nie przeszkadzał mi już deszcz. Śmiejąc się przez łzy, pomachałam do mojego P., który stał niedaleko. Kochany, przyjechał po mnie na dworzec. Zrozumiałam, jakie ogromne mam szczęście. Doceniłam to, dzięki tym kilku wspomnieniom, które dają mi siłę i sprawiają, że czuję się wolna i nie mogę przestać się uśmiechać. Dzięki nim nawet najbardziej ponura rzeczywistość jest jakaś taka łatwiejsza do strawienia. 

Chciałabym Was z całego serca zmotywować do radości z takich chwil. Dlatego nominuję do opisania dobrych chwil Anelise, Kordiana, Anonimową A., Gemini i Gwiazdkę. Rozsiewajcie pozytywnego wirusa dalej. Enjoy! I miłego weekendu Kochani :)