Dobrze jest mieć swojego Anioła

Wspomnienia z dzieciństwa zacierają się w mojej pamięci z wiekiem, jednak jedno nie odstępuje mnie na krok. Miałam nie więcej, niż cztery lata. Lubiłam być utwierdzana w tym jak wszyscy w domu kochają swoją małą jeszcze wtedy jedynaczkę. Biegłam do Mamy: "Mamusiu, a kochasz mnie?" Odpowiadała: "Tak, kocham cię". To samo pytanie zadawałam Tacie, odpowiadał: "No pewnie, kocham cię". Podobne odpowiedzi słyszałam od Babci i Wuja. Dobrze pamiętam, że o mało nie zamęczałam ich tym pytaniem na śmierć i wcale nie dziwię się, że czasem mieli dość.

Była jednak jedna Osoba, która nigdy mnie nie miała dość, nawet, kiedy okazywałam się małym szatanem. Na pytanie, czy mnie kocha, Dziadek nie odpowiadał tak, jak reszta domowników. Do dziś pamiętam jego: "Asieńko, a kto by cię nie kochał? Ciebie nie da się nie kochać." Zawsze szłam do Niego z tym pytaniem na końcu, bo chciałam się upewnić, że nikt nie odpowie mi tak, jak On. Nigdy się na mnie nie zezłościł, nigdy nie nakrzyczał, nawet kiedy skradałam się do Jego łóżka o czwartej nad ranem i darłam się na całą papę: "Dziadku ja chcę grać w karty!" Albo jak budziłam Go prezentując moją nową wymowę słów "rower" i "rura", gdyż właśnie nauczyłam się wymawiać głoskę "r". Nie przeszkadzały Mu nawet tak brutalne pobudki, jak próba ugrzania lodowatych stóp o Jego stopy. A kiedy zobaczył, jak traktuję Jego kury kijem, zamiast na mnie nakrzyczeć, usiadł na schodach i popłakał się ze śmiechu na widok mojej wystraszonej miny. Nigdy nie był na mnie zły. Zawsze spoglądał na mnie z uśmiechem. Tak, byłam Jego oczkiem w głowie. Bawił się ze mną w piaskownicy, pamiętam nawet Jego ulubioną foremkę. Lubiłam patrzeć na Jego twarz. Było na niej dobro, miał takie ciepłe oczy, pamiętam je do dziś. Dziś wiem, że było też na niej cierpienie, choć wtedy nie zdawałam sobie z tego sprawy. Był moim najlepszym Przyjacielem.

Kiedy miałam siedem lat dziadek zachorował na chorobę Alzheimera. Mama przygotowywała mnie do tego, że Dziadek się zmienia, że z czasem może nie pamiętać mojego imienia. Tak też się stało - zaczął mylić mnie z Mamą. Mówił: "Jak to nie jesteś Gosią? Przecież masz takie same, zielone oczy." Powoli przyzwyczaiłam się do bycia moją Mamą dla Niego. Z czasem bardzo schudł, potrzebował opieki. Próbowałam oswoić się z myślą, że odchodzi. On, mój najlepszy Przyjaciel. Kiedy nie otaczało Go grono pielęgniarek i lekarzy, siedziałam na poręczy fotela i przyglądałam Mu się. Nie miał już ciepła w oczach. Na jego zmęczonej i wychudzonej twarzy widziałam tylko cierpienie. Nie podchodziłam już do Niego, bo wiedziałam, że znów pomyli mnie z Mamą. Nie rozpoznawał mnie już ponad pół roku.

Pewnego, niedzielnego wieczoru idąc pokazać Mamie zadanie z matematyki, przechodziłam przez pokój w którym leżał. Próbowałam Go zignorować, Jego widok był dla mnie już zbyt przykry. Wtedy usłyszałam: "Asieńka moja kochana... Moja malutka. Kto by ciebie serduszko nie kochał?" Pamiętam tylko, że zeszyt z matematyki wylądował z hukiem na podłodze, a ja się do Niego mocno tuliłam, trzymając Go za rękę i rycząc jak bóbr - jak teraz. Nie mogli mnie od Niego odciągnąć. Nie chciałam Go zostawiać, bo w końcu wiedział, kim jestem. Tamtego wieczoru rozpoznał mnie po raz ostatni. Dokładnie tydzień później, w następną niedzielę, odszedł na zawsze.

Zmarł 27 lipca 1998 roku. Długo nie mogłam przyzwyczaić się, ze Go nie ma. Widziałam, jak cierpiała Mama, jak codziennie chodziła na cmentarz, jak płakała po nocach.

Śmiejcie się z mej przesądności, jednak po śmierci Dziadka (początkowo trochę nieświadomie) związałam swoje życie z liczbą 27. Widzę ją, gdy spoglądam na zegar, na rejestrację przypadkowego samochodu, czy numer mijanego domu. Kiedy zdarzały się jakieś małe cuda w moim życiu, szczęśliwe chwile - przeważnie był to 27 dzień miesiąca. Mój numer w dzienniku w gimnazjum - 27. Dzień, w którym dowiedziałam się, że dostałam wymarzoną pracę - 27 kwietnia. Dzień, w którym dowiedziałam się, że zdałam egzamin z rysunku - 27 czerwca. 27 było wszędzie, gdzie działo się coś dobrego w moim życiu, lub kiedy pojawiała się przestroga. Z czasem, jak z datą egzaminu, zaczęłam doszukiwać się tej liczby, bo wiedziałam, że Dziadek wtedy jest przy mnie, że czuwa nade mną i nadal jestem Jego oczkiem w głowie, choć minęło już wiele lat.

Rzadko mi się śni, jednak kiedy taki sen się już przytrafi, zapamiętuję go na bardzo długo. Zwykle śni mi się przed wydarzeniami, których się boję, lub które mnie stresują. Przyśnił mi się pierwszy raz po paru latach przed moją obroną. Siedział na moim łóżku i mówił: "Dasz sobie radę, przecież jesteś najlepsza, a ja przy tobie będę, Asieńko, jak zawsze." Nagle pospiesznie dodał: "O, ale już mój czas. Zobacz na zegar, zbliża się 8:00, zaraz zadzwoni ci budzik, muszę iść..." Kiedy był przy drzwiach, budzik zadzwonił o godzinie 8:00. Wyskoczyłam z łóżka, jak z procy, jeszcze w półśnie, miałam nadzieję, że choć na chwilę Go zobaczę, ale Jego już nie było. Podobny sen miałam po kłótni z P. Śniło mi się, że Dziadek znów siedział na moim łóżku i mówił: "Daj spokój, nie złość się na niego, to dobry chłopak. Kocha cię przecież nad życie, tak jak ja."

"Dobrze, że masz swojego Anioła" - powiedział mi kiedyś P., kiedy opowiedziałam Mu o Dziadku, chociaż sam jest niewierzący. On daje mi siłę i wiarę w siebie, myślę o Nim przed każdym egzaminem, przed każdą trudną rozmową, przed każdym ciężkim dniem. 

Dzięki Niemu wiem, że nie jestem sama.