Odmieniec

Odmieniec - tak nazwała mnie moja Rodzicielka, w pozytywnym raczej znaczeniu tego słowa. Zawsze starałam się być wobec wszystkich fair, użyczałam notatek, każdego witałam z uśmiechem, bo wychodziłam z założenia, że świat jest zbyt ponury i brzydki, by jeszcze miała go psuć moja zmarnowana smutkiem twarz. Patrząc na dzisiejsze czasy - no tak, w sumie to odmieniec. Będąc dobrą duszą, przyciągnęłam do siebie inne dobre dusze, z którymi fajnie było dzielić studenckie trudy. Te dobre dusze, to była najlepsza grupa pod słońcem. Piliśmy wino na wykładach, bo M. miał urodziny, śmialiśmy się na głos, co przerwę biegliśmy na papierocha i późną wiosną chodziliśmy nad jezioro na piwo między zajęciami. Dla nich chciało mi się tłuc prawię godzinę pociągiem do Poznania, nawet na jeden wykład. Jakoś tak zawsze ratowaliśmy sobie tyłki, kiedy któreś było w niedoli. Nie przeszkadzało mi nawet, gdy mówili do mnie po nazwisku, choć na ogół tego nie znoszę. Wtedy nie czułam się jak wspomniany odmieniec. Mogłam być sobą, bo taką mnie akceptowali i lubili. Dzięki nim czułam się wolna.

Kiedy obroniliśmy tytuły inżynierskie, większość tych moich dobrych dusz wykruszyła się. Ja początkowo również nie zakładałam dalszej edukacji. Właściwie zrobiłam to za namową rodziców, promotorki (u której kontynuuję pracę) i mojego szefa. I co? I trafiłam do bloku, do którego najmniej chciałam trafić. Nie ze względu na przedmioty, bo one akurat mi się bardzo przydadzą i pozwolą utrwalić wiadomości. Ale  ze względu na towarzystwo. Mało kto wyobraża sobie, jakimi świniami potrafią być ludzie (z całym szacunkiem do świń). W ostatnich dniach otacza mnie garstka osób, które poderżnęłyby innym gardło, żeby dopiąć swego. Dawniej nazwane przez nas "krzykaczkami". 

Prezentacje, czy inne publiczne wystąpienia w dawniejszej studenckiej karierze raczej nie sprawiały mi większych kłopotów, a trema trwała tylko przez pierwsze trzy zdania. Tym razem mam problemy z wysłowieniem się z nerwów. "Krzykaczki", jak sama nazwa wskazuje potrafią na zajęciach przekrzykiwać się wzajemnie, wyzywać się, nie odpowiadają "cześć", bez zastanowienia walą po nazwisku, kłócą się z wykładowcami, wpieprzają się w zdanie. Nie mogą zdzierżyć, że zgłosiłam się pierwsza do prezentacji, by moc zwolnić się na pociąg. Nie rozumieją, że kolejny mam za trzy godziny i w momencie, gdy one będą wygrzewać się w mieszkaniu pod kocem, z herbatą, ja będę trzęsła się, szlajając się po dworcu z kąta w kąt. Widzę czasem na sobie pogardliwe spojrzenia, choć nie do końca wiem dlaczego, bo przecież nic im nie zrobiłam.

Czuję swoją odmienność, z jednej strony ciesząc się, że nie jestem taka, jak one, a z drugiej zastanawiając się, jak ja właściwie przeżyję te półtora roku. A może w końcu nauczę się chamstwa? A co, jeśli nie chcę? Nie chcę żyć w świecie pełnym złości i przekrzykiwania się, bo jestem inna. Bo choć potrafię walczyć o swoje, to nie potrafiłabym zrobić komuś krzywdy dla własnej korzyści. Nie chcę, bo taka rzeczywistość mnie przygnębia. Wracając do domu w czwartkowe popołudnia, nie cieszy mnie nawet wizja weekendu, ani wszystkich innych dobrych rzeczy, które mnie otaczają. Chce mi się płakać i z trudem powstrzymuję łzy, gdy odczytuję sms'a od mojego P: "głowa do góry Kochanie, przecież masz duszę wojowniczki!"