Magisterko - czas start!

- O czym piszesz pracę? - zapytał mnie Krzyś podczas naszej ostatniej rozmowy. 

- Jak to o czym, o drzewach!

- Dziwna jesteś Asiu... - wyczułam nutkę niedowierzania w jego słowie pisanym. Choć był po drugiej stronie monitora, dobrze wiedziałam, że uśmiecha się pod nosem. Nie mógł uwierzyć, że znów wzięłam sobie to na głowę. 

Pamiętam, jak w styczniu, na tydzień przed oddaniem pracy inżynierskiej dzwoniłam do niego zaryczana, mówiąc że pilnie muszę wydrukować moje wypociny dla promotorki, bo musimy poprawić ostatnie błędy, a na monitorze, jak wiadomo, trudno wyłapać wszystkie chochliki. No i rzecz jasna i mi i Patrykowi padła drukarka w najbardziej potrzebnym momencie.

- Ile stron? - zapytał, jak zawsze nie potrafiąc odmówić mi pomocy.

- Yyy... no sto sześćdziesiąt osiem.

Siedzieliśmy u niego w mroźne, ciemne już popołudnie. Patryk zabawiał się gitarą, a ja nerwowo obracałam w dłoniach kubek z dostygającą herbatą zerkając od czasu do czasu, czy drukarka się oby nie zacina. 

- Dobrze, że przywiozłaś papier, bo tyle bym nie miał - śmiał się Krzyś.

- I czteropak! - dorzuciłam z uśmiechem.

Wiem, że jest najlepszym kumplem na świecie.

- Za to co zrobiłaś, powinni dać ci doktorat, a nie jakiegoś tam inżyniera!

Moja promotorka uważała nieco inaczej. Moim zadaniem była inwentaryzacja drzew na dwóch osiedlach w Poznaniu. Każdy z jej inżynierantów dostawał określony rodzaj. Jedni mieli pomierzyć dęby, inni kasztanowce, a mi przypadły lipy. Na początku mojej przygody z lipami, w sierpniu zeszłego roku byłam dość optymistycznie nastawiona do czasu, aż nie wybrałam się na poznańskie Rataje i nie zaczęłam ich liczyć. Gdy doliczyłam do sześciuset okazów, pojechałam do promotorki prawie z płaczem, że może jednak zrobimy jedno osiedle, że może o połowę mniej, że ja przecież nie dam rady. 

- Asia! - pamiętam podniesiony ton pani profesor, gdy przerwała moje biadolenie. - Co to jest sześćset drzew?!  - dodała z ironią w głosie, po czym pokazała mi pracę magisterską dziewczyny, która inwetaryzowała ponad dwa tysiące drzew gdzieś pod Poznaniem. - Ty? Ty nie dasz rady?

Nie wiedzieć czemu, złość, jaką wtedy we mnie wzbudziła, cholernie mnie zmotywowała do działania. Tak, jasne, że dam sobie radę!

Na czym polegała moja praca? Do każdej lipy na terenie wyznaczonych osiedli musiałam podejść, rozpoznać jej gatunek, bądź odmianę, zmierzyć obwód na wysokości 130 cm, wysokość drzewa, wysokość osadzenia korony, odległość od krawężników, chodników i każdego kolejnego mierzonego drzewa, spisać współrzędne geograficzne z GPS-u i każdą lipę ładnie opisać, dla przykładu: czy ma szczeliny mrozowe, niebezpieczne rozgałęzienia, obnażone korzenie, czy uschnięte konary. I tak razy dokładnie sześćset siedemdziesiąt dziewięć.

I wierzcie mi - byłam wykończona. Ale bardziej nerwowo, niż fizycznie. I chyba bardziej na własne życzenie. A pewnego dnia, chodząc od drzewa do drzewa, dotykając kory, sprawdzając, czy mają zdrowe liście, poczułam, że naprawdę to polubiłam.

Z obrony wyszłam uryczana ze szczęścia, jak małe dziecko. I nie było mi wstyd moich łez. Wszak mało kto mógł powiedzieć, że napisał pracę inżynierską na sto sześćdziesiąt stron z dwoma potężnymi podkładami graficznymi i z badaniem prawie siedmiuset drzew. Tak, byłam i jestem cholernie z siebie dumna. Tak dumna chyba pierwszy raz w życiu.

I po tym wszystkim, po tym płaczu, nerwach, zmęczeniu... powiedziałam mojej promotorce, gdy zadzwoniła do mnie przed rozpoczęciem studiów magisterskich: 

-Tak, chcę pisać u pani pracę!

Pozwoliła mi wybrać sobie teren w moich rodzinnych Wronkach, żebym miała bliżej. Tym razem zadanie mam trudniejsze. Muszę zinwentaryzować wszystkie drzewa, krzewy i pnącza w podobny sposób, jak w pracy inżynierskiej. Od razu wiedziałam, jaki teren sobie wybiorę. 

Nasze wronieckie tzw. "Olszynki", teren rekreacji i sportu ograniczony z jednej strony lasem, z drugiej rzeką, a z trzeciej drogą wojewódzką. Drzewa i krzewy zasadzone ręką człowieka, ale i sporo tych dzikich, zwanych "samosiewami". To one nadają temu miejscu szczególny urok.

I tak, odkąd posiadam sprzęt od ponad tygodnia "walczę" z moimi drzewkami i krzaczkami, powoli się do nich przyzwyczajając. Na razie naliczyłam i zmierzyłam około czterystu sztuk, a nie jestem pewna, czy to już połowa. Niektóre miejsca są tak zarośnięte, że nie da się w nie wejść. A mnie aż rwie do pracy. W głowie pojawiają się pomysły na rozdziały, zrywam sobie pędy roślin, których nie znam tylko po to, by po powrocie do domu wertować książkę Senety w poszukiwaniu odpowiedniego gatunku. Wymyśliłam sobie nawet pomysł na projekt i od razu musiałam nim się podzielić z promotorką, dzwoniąc do niej popołudniu - przyznała, że pomysł świetny i że możemy się za to zabrać. 

Słysząc mój entuzjazm, nawet nie powiedziała "...o ile dasz radę." Bo dam. Muszę i chcę. 

Na studiach każdy w pewnym momencie odnajduje jakąś swoją smykałkę. Odnajduje coś, co go interesuje szczególnie. Ja, studiując architekturę krajobrazu, zakochałam się w drzewach. Po prostu lubię być wśród nich, słyszeć ich szum, zachwycać się ich potęgą, zastanawiać się, ile razy są starsze ode mnie i ile pokoleń przeżyły. Za każdym razem będąc samotnie wśród nich wyobrażam sobie, że mieszkają w nich dobre duchy i czuję, że powietrze wokół nich jest zdrowsze, a moja dusza spokojniejsza.