Jestem kobietą-kumplem, czyli starcie z Panią Sierżant

- Panie, daj pan więcej tych gazet! - wypaliłam do faceta rozdającego poznańskie Metro. - No jeszcze!

- Ale... nie za dużo?

- Nie! W plenerze kanapy nie ma, a siedzieć na czymś trzeba, żeby dupa mokra nie była!

Wyszczerzyłam ząbki najładniej, jak potrafiłam i życzyłam zdziwionemu facetowi po trzydziestce miłego dnia. W aucie pod katedrą melioracji czekali na mnie Agnieszka z Bartkiem. Kochani zatroszczyli się o mnie, cobym nie musiała się tłuc tramwajami w te zabiegane, czwartkowe przedpołudnie. 

- Kierunek Ogrody! - zapiszczałam, choć nadal nie mogłam podarować Bartkowi, że musiał tego dnia prowadzić. No ale potrzeba zawiezienia babci do lekarza była faktem zrozumiałym i niezaprzeczalnym. 

Gdy mijaliśmy kochane, poznańskie uliczki, zadzwoniła do mnie Ruda. Moja kochana Ruda! Kompan od samego początku studiów. Kompan od prac "w parach", od picia piwa nad Rusałką, od rozrabiania, od narzekania i od... mierzenia drzew. Nigdy nikt nie rozumiał naszych żartów, nierzadko obleśnych i nieraz ludzie mierzyli nas wzrokiem. Ale nam to nie przeszkadzało. Najważniejsze było to, że było nie tylko zabawnie, ale że też zawsze mogłyśmy na siebie liczyć. 

- Durniu, kujonie zasrany! - przywitała mnie entuzjastycznie, jak zawsze. - Słyszałam, że zdałaś sesję, wszystko pozamiatałaś elegancko, jak zawsze! Gratuluję! Może teraz znajdziesz choć trochę czasu dla mnie, Babolu.

Znajdę na pewno, bo brakuje mi jej potwornie. Odkąd nie dała się namowić na kontynuację studiów i postanowiła poprzestać na inżynierze, widzimy się potwornie rzadko, choć kontakt utrzymujemy w miarę regularny. Dziś nie pasował jej wypad na piwo nad Rusałką, więc postanowiliśmy się wybrać tam "magisterską" ekipą. 

Umówiliśmy się pod sklepem, co by sobie kupić po piwku. Ruszyliśmy więc tam z Agnieszką i Bartkiem, a ja wspominałam sobie po cichu, jak z Rudą i Martą czytałyśmy po dwóch piwach porady seksualne z Cosmopolitanu (ale to nie była moja gazeta!) i płakałyśmy ze śmiechu, jeszcze nieświadome, że zza pobliskiego krzewu podsłuchuje nas naturysta. 

Śmiejac się pod nosem do tych wspomnień, zauważyłam resztę ekipy, a wśród nich znaną i (niekoniecznie) lubianą na roku Panią Sierżant.

Nie, żebym coś do niej miała. Bo ja, żeby kogoś "niepolubić" muszę mieć konkretny ku temu powód. Ludzie zazwyczaj mi nie przeszkadzają, ale od początku czułam, że to ja bardzo Pani Sierżant przeszkadzam. 

W tym miejscu muszę wyjaśnić Wam, skąd się wzięła taka, a nie inna ksywa dla tejże koleżanki. Otóż: pani chodząca zawsze "na baczność", ocena nie niższa niż pięć, głowa podniesiona wysoko, a książka, czy zeszyt na zajęciach zawsze równo z rogiem zawsze pierwszej ławki. Stąd też wzięło się - wcale nie złośliwe - wdzięczne określenie "Pani Sierżant".

Przywitaliśmy się, weszliśmy do sklepu.

- Asiu, podałabyś mi soczek? - zapytała Pani Sierżant.

- Nie pijesz piwa? - zapytałam, nie mając zamiaru jej do niczego zmuszać. 

- Nie chcę dostać mandatu.

Trochę mnie wmurowało. Ale zgodnie z prośbą sięgnęłam jej soczek.

- Nie no... jak wolisz. Myślałam, że nie pijesz alkoholu, czy coś... Ale jeśli chodzi o to, to wiesz, ja chodzę tam naprawdę często i nigdy nie było przypału. 

- Ale ja czytałam w Metrze, że oni tam teraz patrolują!

Nadal nie mając zamiaru jej do niczego zmuszać, wybrałam sobie jakiegoś sikowatego Reddsa, żeby nie wyjść na alkoholika wśród reszty dziewczyn i biednego kierowcy - Bartka, choć ze smutkiem zerkałam na wielkopolskiego Pilsa. Boże, gdzie jest moja Ruda - jęknęłam w myślach. 

- A swoją drogą Asiu... widzę, że kupiłaś sobie nowe trampki. Trochę wstyd już było chodzić w tak podartych, co?

- Ano zgadza się - odparłam z uśmiechem, wcale (jeszcze) nieurażona. - Tylko wiesz, żałuję trochę, bo tych nowych szkoda, tam jest trochę błota.

Mina jej zrzedła, a ja dopiero po chwili załapałam, zauważywszy jej obcasy, że naprawdę chyba bidulkę przeraziłam na maxa. 

Kiedy szliśmy już okupieni nad jezioro, wędrowałam z przodu, z Martą opowiadając jej o moim rzucaniu palenia. Kawałek za nami podążała reszta ze stukającą obcasami Panią Sierżant na czele. Nagle zobaczyłam Bartka u swego boku.

- Asiiik... a ile średnio minut jest potrzebne, żeby wiedzieć, że się kogoś nie lubi?

Wybuchnęłam głośnym śmiechem. Oj, czuję, że będzie wesoło, myślałam.

I było. Najpierw bała się pana, który kulturalnie się opalał, w slipach - Bo to może być zboczeniec.

- Boże, dziewczyno... to park miejski, w dodatku jezioro, no... gdzie ludzie mają się opalać, jak nie tutaj? - śmiałam się wierząc jeszcze, że Pani Sierżant ma jakiekolwiek poczucie humoru. 

Później nie lada wyzwaniem było dla niej przejście przez "zarośla", żeby móc usiąść nad samym jeziorem. Bo kleszcze. Nawet wzięłabym biedne dziewczę "na barana", gdybym miała więcej siły i gdyby nie była taka irytująca. Gdy Marta zapaliła fajkę, cały czas powtarzała "Ojej, fuj, fuj", a kiedy wspmniałam coś o chrabąszczach, to myślałam, że stamtąd ucieknie. Natomiast dopijając sikowatego Reddsa (na boga, jak ja nie lubię tych kompotów) przez przypadek udało mi się porządnie beknąć, to miałam wrażenie, że zabije mnie wzrokiem.

- No sorry!

- Boże. To, co mówią o rudych, to jednak prawda!

Zrobiłam wielkie oczy i spojrzałam na Bartka, który zwijał się ze śmiechu. 

- Ale ja jestem farbowana! - odparłam zdumiona.

- To tym bardziej! 

Nie potrafiłam zrozumieć jej oburzenia, które z jednej strony było zabawne, a z drugiej lekko niepokojące. Naprawdę nie sądziłam, że robię tak kiepskie wrażenie na ludziach nieraz. Ja po prostu... jestem kobietą-kumplem. Kobietą o mózgu płci męskiej, jak to stwierdziła pani pedagog jeszcze w liceum. Nie znoszę zakupów, jestem bałaganiarą, nie lubię sukienek i mam aż trzy pary butów: sandały, trampki i glany. Zazwyczaj przebywam z chłopakami, lubię głośno wybuchnąć śmiechem, przeklnąć, albo beknąć. Przy mnie można opowiadać sobie obrzydliwe kawały, mówić o rzyganiu, czy puścić bąka. I właśnie taką drugą kobietą-kumplem była Ruda, moja wierna kompanka. 

- Hej, hej, wyluzuj - zaśmiałam się znów. - Chodź, zrobimy sobie spacer wokół Rusałki. Zobaczysz, fajnie będzie.

Usłyszałam triumfalny okrzyk Bartka za plecami.

- Nie. Ja już mam dość. Tu są komary, śmierdzi i nie ma słońca. A jest tu może gdzieś jakaś toaleta?

Wierzcie mi, lub nie, ale to był moment, w którym ręce opadły mi do reszty.