Pięć lat jak z bicza strzelił...

- ...Asik, a znajdzie się czas na jakieś piwko jutro, co? - zapytała mi się Agnieszka, kiedy kończyłyśmy wczorajszą, ponad godzinną rozmowę przez telefon. 

Jasne, że się znajdzie czas! Bo jutro przecież luźne zajęcia, bo jutro przecież "tylko" szkoła i jedne, jedyne zajęcia z "psychoowocnikiem", na świeżym powietrzu, pewnie będzie można się pośmiać... jasne, jam na piwo chętna zawsze.

Ale zaraz... jutro właściwie... ostatnie zajęcia.

Ale że jak? - zapytałam samą siebie. - To już?!

No tak. Przecież w przyszłym tygodniu zaczynają się zaliczenia.

Ale że jak? 

I nie będzie już "kawy trzy w jednym w białym kubeczku" na Ogrodach, pogawędek z tą miłą, siwą panią z portierni, ani wbiegania na najwyższe miejsca na sali wykładowej? Nie będzie wiosennych spacerów nad Rusałkę po zajęciach, picia wina na wykładzie z historii ogrodów, mandatów za picie piwa, ani chodzenia na ćwiczenia na haju? I nie będzie codziennych powrotów pociągiem, chodzenia na tanie spaghetti i narzekania na terenówki? Nie będzie?

Boże, jak to zleciało...

Gdzie, kiedy? Przecież dopiero co jechałam na egzamin z rysunku, a kilka dni później popłakałam się ze szczęścia widząc, że go zdałam. Dopiero co o mało nie udusiłam ojca wieszając mu się na szyi z radości i krzycząc "dostałam się, dostałam!"

Pięć lat studiów jak z bicza strzelił. Pięć lat, które wyglądały zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałam, ale przecież... były cudowne.  

Bo studia miały być początkiem nowego życia, po nieudanym związku. Studia miały być mieszkaniem w Poznaniu, poznaniem nowych ludzi, nowych przyjaciół. Miały być spełnieniem marzeń, życiem w większym mieście, niż moje rodzinne, kochane Wronki.

Okazały się zupełnie inne. Bowiem trzy dni po euforii z powodu dostania się na studia zostałam "dziewczyną mojego chłopaka" który teraz jest już moim narzeczonym. No jakżebym mogła wyjechać? Zatęskniłabym się na śmierć!

Zamiast wynajmować zatem studencki pokój, przez pięć lat dojeżdżałam pociągiem godzinę w jedną stronę. I nie, wcale mi to nie zbrzydło, choć czasami spałam przytulona do plecaka w nieczynnych oknach kas czekając na opóźniony pociąg na starym, poznańskim dworcu, albo marzłam na stacji Pole Szczere, kiedy zbuntowany maszynista nagle oznajmiał ludziom, że "pociąg się spierdolił i dalej nie jadymy!" W domu zawsze czekał na mnie ciepły obiad nawet, kiedy można by go nazwać "późną kolacją". Dni były czasami od rana do wieczora zawalone zajęciami. Nocki zarwane nad projektami, mój P. klęczący nad moimi planszami i pomagający mi je sklejać... Kiedyś na to narzekałam, dziś wspominam miło... wszystkie te zaproszenia na herbatę od kolegów i koleżanek z roku, wszystkie wypalone ćmiki, wszystkie powierzone sekrety. Żal mi niektórych urwanych kontaktów. Potwornie żal. Zwłaszcza gdy sobie przypomnę wymyślanie pośród papierosowego dymu nazwy naszej trzyosobowej firmy, obietnice, że nigdy nie stracimy kontaktu. Ludzie przychodzą i odchodzą i tego nauczyłam się w ostatnim czasie.

Jednak siedząc z Agą, Marth i chłopakami nad Wartą w piątek znów poczułam nadzieję, że może tym razem będzie inaczej. Oj, ile ja bym dała, żeby było inaczej... żeby wypalił nam ten wspólny wypad na Woodstock i żeby nie zabrakło chęci by wpaść do siebie na herbatę, czy piwo od czasu do czasu. I oby to było częściej, niż raz na rok.

A więc jutro pójdziemy na piwo. Na ostatnie piwo "po zajęciach". Później ewentualnie będziemy mogli iść na piwo po egzaminach i na srogą flaszkę po obronie, kiedy już zyskamy miana magistrów inżynierów architektów krajobrazu... 

Póki co jednak przed nami wizja kolejnej sesji (Boziu, znów?), oddawania prac, absolutorium i obron. A ja już zaczynam tęsknić.

"Urodzona i wychowana
Po złej stronie miasta,
Stajesz się taka wysoka
Aż nie możesz się rozpaść.

Widzę nierówną drogę,
Wiesz nie poddaję się...

(...)"