Zachowaj ciepło dla tych, od których czerpiesz.

"Przestań wpieprzać się w cudze życie i zajmij się swoim, pieprzona Matko Tereso." - odezwał się wewnętrzny głos. Głos, którego tak naprawdę nigdy nie lubiłam. Głos, który w zakompleksionej nastolatce potęgował strach, kazał jej zadawać sobie wewnętrzne rany i powtarzał jej, że jest do niczego. Ale tym razem, gdy odezwał się w tę bezsenną mimo ciężkich powiek noc, byłam zmuszona przyznać mu rację. 

Triumfował.

Bo ja tak naprawdę przecież lubię swoje życie, paradoksalnie poświęcając mu tak mało uwagi. Ale zawsze jestem swoim przyjacielem. Uśmiecham się do zaspanej twarzy w lustrze, kiedy przemywam ją lodowatą wodą, by zmyć z niej resztki snu. "Dasz radę, maleńka" - mówię do niej. Zakładam ciężki plecak i wychodzę z domu, by stawić czoła codzienności. Nie zawsze jest łatwo. Są dni, że walczę o swoje, jak lwica, jak ta beztroska, harda i bitna nieraz dziewczyna, dokładnie taka, jaką wielu ludzi mnie właśnie postrzega. Ale są też chwile, kiedy mam ochotę osunąć się po ścianie i zniknąć w tłumie, zgasnąć, jak płomień zdmuchniętej nieoczekiwanie świecy, zamknąć się w tych jednych, silnych ramionach, dzięki którym wszystko ma sens i otrzeć łzy w jego koszulę. I wtedy pojawia się cichutki, łagodny głosik "weź się w garść, przecież sobie bez ciebie nie poradzą."

Bo do mnie przecież zawsze można zadzwonić, zawsze można się wygadać. Moja codzienność w dużej mierze składa się z historii innych ludzi, którzy siadają obok mnie na ławce i po prostu zaczynają opowiadać, bo ich do tego przyzwyczaiłam. A ja zawsze wysłucham i zawsze przytulę, bo przecież przytulać lubię czasem aż za bardzo. Słyszałam już miliony historii. Głównie nieszczęśliwych, bo z tymi przecież najprędzej przychodzi się do drugiego człowieka, to one wymagają rozmowy, ciepłych, lecz niekoniecznie szczerych słów, a ja mydlić oczu i owijać w bawełnę niestety nie potrafię.

"Zawsze jestem. Dbaj o siebie Promyczku" - przeczytałam w liście od Szki w zeszłym tygodniu. Łzy ciekły mi po policzku, bo w końcu znów poczułam się ważna. Ja. Nie cudze problemy. Ja. "Dbaj o siebie" - słowa tak proste, a tak wymowne, pośród tych przecież zalanych bólem, tęsknotą i "czasem nie daję rady, ale wiem, że jesteś Promyczku i dla ciebie muszę." Przecież ma prawo, straciła niedawno matkę, walczy o uśmiech każdego dnia, walczy o dobrą codzienność, o życie na nowo, stara się. Bo dla mnie musi. Bo wie, że jak się wkurwię, to i w środku nocy zadzwonię i będę za te śliczne loki do pionu ustawiać. 

Więc dbam o siebie. Znajduję dla siebie czas, odkładam notatki i sięgam po książkę. Wyprowadzam siebie na spacer i nie szukam wymówki "nie chce mi się uczesać włosów" albo "wyglądam paskudnie z podkrążonymi oczami." Nawet ostatnio trochę przytyłam i zrzucać mi się tego nie chce, bo przecież "cycki też urosły, a on i tak mnie kocha". Nie palę już papierosów. I za każdym razem, kiedy nachodzi mnie ochota na ćmika wkurwiam się, bo wolałabym kopcić jak smok, niż rzucić z tego powodu, z jakiego to zrobiłam.

- A kto był przy tobie, dwa miesiące temu? Kiedy ty miałaś problem? Kiedy to ty płakałaś? - zapytała Mama, kiedy opowiadałam jej znów o cudzych problemach i o tym, że muszę po raz kolejny zostać bohaterem czyjegoś życia.

- No jak to kto? Dużo ludzi... - odpowiedziałam niepewnie, wyczuwając, co Mama ma na myśli.

- Gdzie niby? Tam, w maleńkim skrawku monitora?

Co Mama opowiada, myślałam. Przecież tylu ludzi mi tu pomogło, tyle dobrych maili dostałam,  tyle ciepłych słów.

Ale zawsze przychodził moment, kiedy trzeba było zamknąć laptopa, a wtedy znikali też ci wszyscy dobrzy ludzie. I zostawałam sama w pokoju. Pustym, cichym, zimnym. Tylu miało mój numer telefonu, ale nie dzwonili. Czasem też nie odbierali. Bo cudze nieszczęście peszy. To zupełnie tak, jak ze łzami. Dlatego nie płacze się przy ludziach. Bo kiedy nagle zacznie ci się trząść broda, a oczy zajdą łzami, to rozmówca nagle nie wie, co ma powiedzieć i robi mu się głupio. Jest w najgorszym położeniu ever. Nie wie, czy coś powiedzieć, czy milczeć, czy przytulić. Jest w położeniu, w którym ja jestem często na własne życzenie. Tylko ja, jakoś intuicyjnie zawsze wiem, co zrobić. Pieprzona Matka Teresa.

Ale drzwi do tego pustego, cichego i zimnego pokoju nie pozostawały nigdy do końca zamknięte. Kiedy leżałam skulona na łóżku rzucając chusteczkami na drugi koniec pokoju i wyzywając Boga, że to akurat Jego musiał zabrać, nagle się otworzyły.

- Skarbie, jesteś? - usłyszałam ciepły głos P. - Boże, znowu płakałaś? Źle wyglądasz... przyniosłem ci ciepłą herbatę. Chodź tu, nie płacz. On by tego nie chciał.

I nagle, kiedy zostaje się przytulonym, chce się wyć, ale jednocześnie czuje się ulgę, że nie jest się samemu. Mamy przecież siebie, mamy po co żyć. Mamy piękne plany i dobre życie. Kilka prostych myśli, momentalnie.

Do pokoju chwilę później weszli Rodzice i Brat, który choć bywa krnąbrny, to czasem jest ode mnie sto razy dojrzalszy, choć o całe pięć lat młodszy. I nagle, wychylając się z tych dobrych ramion widzę, komu na mnie zależy, widzę, że ja wcale nie muszę już na siłę szukać. Telefon dzwoni i widzę na wyświetlaczu imię mówiące "dla mnie jesteś ważna!"

Bezsenne myśli dały mi do zrozumienia, by skupić się na tych, którzy skoczyliby za mną w ogień. By ogrzewać te dłonie, które zawsze ogrzeją moje. Nie te, które pesząc się zakryją swe oczy, kiedy zauważą, że płaczę. Nie te, które wiedząc, że się martwię i chcę dobrze, uderzą boleśnie w twarz swoim egoizmem. 

Nie ma sensu wpierdalać się w cudze życie.

"We wszystkim trzeba wypośrodkować Promyczku (...)"

Wystarczy przecież kochać. I spożytkować tę dobrą energię we właściwy sposób. Nie szukać na siłę, niczego nie udowadniać. Bo po co? Ci, którzy mnie kochają, wiedzą, że się o nich troszczę. Nie muszę nic mówić. Znają mnie najlepiej. 

A dusza ma tysiące oczu. Te, które były dotychczas ślepe, nagle się otwierają. Widzą rzeczy, które wcześniej były niezauważalne. A to, że nie było ich widać nie oznacza przecież, że nigdy nie istniały.

"Świat jest górską kolejką,
  a ja nie jestem dobrze przymocowany
Może powinienem się mocniej trzymać,
ale moje ręce są zajęte w powietrzu,
Mówiąc
Chciałbym, byś tu był..." 

*   *   *

PS: Wybaczcie nieobecność - walczę z egzaminami, a na Waszych światkach bywam regularnie, choć brakuje mi czasu, by zostawić sensowny ślad.