Grzane wino i gorzka czekolada dobre na wszystko, czyli o dobrych myślach przykrytych białym puchem, o nadziei i o zmianach, z którymi trzeba będzie stanąć twarzą w twarz.

Czwartkowe popołudnie. Wyszłam z sali trochę poirytowana. Napisałam właśnie przedostatni egzamin i czeka na mnie jeszcze tylko "ukochana" entomologia, której szczerze nie trawię od czasu, kiedy prowadząca kazała nam pokroić chrabąszcza w celu poznania budowy anatomicznej owada przy pomocy pęsety i igły laboratoryjnej. Obrzydliwość, mówię Wam. Prawie wtedy zwymiotowałam przez okno.

Tymczasem byłam zła, bo czułam mi nie poszło.

- Tobie nigdy "nie idzie", panikujesz, a później przychodzisz dumna chwaląc się kolejną piątką w indeksie. - mówią mi zawsze Mama i P., a ja szczerze tych słów nienawidzę.

Bo czasem po prostu ma się te cholerne przeczucie, poczucie zawodu, że spędziło się cały poprzedni dzień nad notatkami, rwało się włosy z głowy próbując zapamiętać zupełnie niepotrzebne teorie i regułki, a tu nagle okazuje się, że wystarczyło improwizować. A czwartek to zdecydowanie nie był dzień na improwizację. Nie czwartek piątego. Nie po nieprzespanej dziwnie nocy.

- Asik, nie przejmuj się. Przynajmniej wpuścił cię na egzamin – wyszczerzyła zęby Marth. – Sama mówiłaś, że tego najbardziej się boisz. Że cię nie dopuści.

Uśmiechnęłam się pod nosem. No tak. Bałam się, że nie dopuści mnie do egzaminu, bo nie byłam na ani jednym wykładzie, a jakoś w połowie semestru dowiedziałam się, że facet co tydzień puszcza listę obecności mówiąc coś o legendzie zwanej regulaminem studiów. Zresztą, jako studentka piątego roku powinnam doskonale wiedzieć, że od trzech lat na naszej uczelni istnieje limit „dwudziestu procent nieobecności”. No ale to tylko moja uczelnia, a ona przecież już uchodzi za ewenement wśród poznańskich uniwersytetów. Poza tym nie można przecież mieć wszystkiego – pracować, studiować, dojeżdżać pociągiem „wte i wewte” i być pilną studentką.
No,  ale mam nieraz tę swoją manię, że wszystko musi być zrobione najlepiej i ”po mojemu”. A potem mam za swoje.

W każdym razie, prawie skończyłam walkę z sesją, do której musiałam przyłożyć się bardziej, niż kiedykolwiek. Bo teraz nie można nawalić, bo nie teraz nie można myśleć o zapleczu z warunkiem, którego tak naprawdę nigdy nie miałam, a który był jakąś taką alternatywą, by stresować się mniej. Bo przecież za pół roku obrona. Ale przecież to wszystko już prawie za mną. I to był nawet powód do uśmiechu.

Wyszłyśmy na zewnątrz. W końcu zima. Piękna pogoda, biały puch na Dąbrowskiego i rześkie powietrze wypełniające płuca… wraz z dymem.
- Cholera, musisz palić? – mruknęłam do Marth, która właśnie odpaliła papierosa. – Geez, jaką ja mam ochotę na ćmika, mam taką ochotę pierdolnąć w płuco, akurat dzisiaj sztachnęłabym się dymem – jęczałam.
- Aś, nie marudź ­– dostałam szturchańca od Agi. – Ciesz się, że masz czyste płuca. Mam termos z grzańcem, idziemy nad Rusałkę!

Nad Rusałkę. Idziemy. No okej.

Trochę się bałam tam iść, choć od pięciu lat to było moje ulubione miejsce „po zajęciach”. Ile tam się wypiło piw, ile opowieści wysłuchały wszystkie drzewa, ile uśmiechów posłało się do przypadkowych ludzi… nie sposób tego zliczyć.

Ale przecież Rusałka skrywała też to jedno, bolesne wspomnienie. To było też jedno z ulubionych miejsc Tego, którego i Wy dobrze znaliście. Te Jego jezioro, wokół którego biegał sobie codziennie te swoje dziesięć kilometrów.

Przypomina mi wymianę sms’ów z czwartego listopada. O siódmej rano.

- Aś, ja odpadam. Sisi rzuca talerzami ze złości, możesz jednym oberwać przez przypadek, a tego wolałbym uniknąć, więc cholera… lepiej nie przychodź tutaj. Geez, przepraszam…
- Daj spokój Indie, rozumiem przecież. To chodź nad Rusałkę. I tak idę, bo robię sobie wagary. Pogadamy!
- Zawsze tak ma, jak zbliża się 7. Zwłaszcza 7 listopada. Nie, nie… właśnie wróciłem znad Rusałki. Nie pójdę drugi raz, bo „jeszcze umrę gdzieś po drodze” kurwa.

O ironio…

Jak tu pięknie, pomyślałam sobie, kiedy weszłyśmy do lasu miejskiego. Rusałka, nasza Rusałka. Piękna, jak zawsze. Kiedy Aga odkręcała termos z grzańcem, ja znów zaciągnęłam się zimnym powietrzem. I znów w płuca ukuł mnie dym.

- Sorry Asik – zaśmiała się Marth, widząc moje udawane poirytowanie. – Nie będę przy Tobie palić, obiecuję!

Kiedy ostatni raz tu byłam, spacerowałam po dywanie uschniętych liści. Wtedy to one skrzypiały pod glanami. W listopadowe przedpołudnie mijałam ludzi, którzy śmiali się, rozmawiali głośno, biegali, bawili się z dziećmi, a ja zazdrościłam im tej lekkości na sercu. Paliłam raz po raz papierosa i trzymałam kciuki za Fridę, która napisała mi właśnie „Dobra, to ja wyłączam telefon przed obroną. Odezwę się po!” Tęskniłam i gapiłam się w delikatnie falującą taflę jeziora, wsłuchiwałam się w głosy drzew. Moich ukochanych drzew. Czasami ocierałam łzy. I wkurzałam się, kiedy nie mogłam znaleźć zapalniczki. A parę godzin później wyściskałam Fridę, gratulując jej tytułu magistra i wyjmując z jej paczki ostatniego papierosa, jakiego zapaliłam. Trzynastego listopada rzuciłam palenie.

Teraz pod glanami skrzypiał śnieg. Krajobraz był nieco bardziej surowy, ale nie przygnębiał, jak ten listopadowy. Błękitne niebo zlewało się cudnie z nagimi konarami drzew, które tym razem nie odbijały się w tafli zamarzniętego jeziora. A ja nie płakałam. Gorzka czekolada i obecność tych, przy których nie sposób się nie śmiać podnosiła poziom endorfin, a grzane wino rozgrzewało od środka do tego stopnia, że ku zdziwieniu trzeźwej i zmarzniętej Marth rozpinałam co chwilę płaszcz. I śmiałam się, tak głośno się śmiałam, mimo tej piątki w dacie, mimo kolejnego wspomnienia, które pojawiało się w głowie.

Kolejna rozmowa, znów czwartego listopada, ale tym razem już popołudniu.

- Geez, wiesz co? Nam się chyba nie uda zgadać na ten spacer, ani kakao…
- Aś, z jedną znajomą umawiałem się przez rok. Wiesz, jak to bywa u zabieganych (lub chorych XD) ludzi, nie? Więc jak my się poznaliśmy w lutym, to by się spotkać, mamy czas do…
- Do lutego!
- Otóż to!
- Ale to się świetnie składa Indie! W lutym będzie na pewno śnieg, a śnieg jest fajny. Ty już wydobrzejesz i będziemy mogli pójść nad Rusałkę na… na wino, o! Może na grzane? Bo jak będzie mróz to trochę słabo piwo pić. Ale tak, wino będzie w sam raz. A ty już będziesz zdrowy.
- No i to mi pasuje, Promyczku. Tak właśnie będzie :)

O ironio. Ironio losu.

Kiedy wspominałam tę rozmowę, gapiłam się w zamarznięte jezioro, a dziewczyny za moimi plecami kwiczały ze śmiechu rozmawiając o jakichś facetach. Nie płakałam, jak w listopadzie. Wciągnęłam mocno powietrze. Moje płuca trochę się buntują, trochę jeszcze kaszlę i będę musiała zrobić badania, ale to… ale to już nie przez papierochy. Czasami udaje mi się po prostu odetchnąć. Pełną piersią odetchnąć. Uśmiechałam się. Wzięłam łyk ciepłego, cierpkiego wina i krzywiąc się lekko, pomyślałam: To za Ciebie, Indie. Dziękuję. 

Bo w końcu, mimo wszystko przecież żyje się dalej i jest dobrze. Kiedy człowiek wyzbywa się tego zbyt przyziemnego myślenia zawsze pozostaje jeszcze nadzieja. A nadzieją dobrze żyć. Przecież wszystko będzie dobrze. Spotkamy się jeszcze i wypijemy słodkie wino nad jeziorem stokroć piękniejszym od Rusałki. Jak pięknie jest w to wierzyć nawet, jeśli trudno sobie to wyobrazić.

Lekko podpita, żegnając się z dziewczynami wsiadłam do pociągu. Zapomniałam włączyć telefon po egzaminie, a przecież miałam dać znać. Cała ja, cholera jasna, cała ja…

Obok troskliwych sms'ów od kochanych RedCar i Fridy zobaczyłam sms’a od P.
„Jak tam Skarbie, wszystko okej? Jak poszło? Daj zaraz znać!”
 
Kochany, zawsze się martwi.

”Poszło słabo… Chyba zawaliłam. Ale trudno się mówi. Byłam z dziewczynami nad Rusałką na winie, trochę mi się humor poprawił. A u Ciebie jak? W pracy dobrze? Kocham cię!”- odpisałam.

Wiedziałam, że u niego w pracy nie jest okej. Firma plajtuje, zaczęły się zwolnienia. Życie jak na szpilkach. Zwłaszcza teraz, kiedy zaczęliśmy planować, szukać mieszkania i odkładać pieniądze. Modliłam się, by go nie zwalniali. Nie teraz. Przecież nie możemy mieć aż takiego pecha.

„Jasne, wszystko dobrze Skarbie. Też cię kocham. Wpadnę wieczorem.”
Do wieczora jeszcze trochę czasu chyba – pomyślałam, rzucając torbę w kąt i padając na łóżko.

Nieprzespana noc, stres i trochę nieodpowiedzialne wino dały mi się we znaki. Potworne zmęczenie. Siedemnasta – spojrzałam na zegarek. Najwyżej mnie obudzi, drzwi otwarte przecież.

Zasnęłam momentalnie, mimo pulsującego bólu głowy. Czasem śnią mi się głosy. Widzę ciemność i słyszę głos. Dawniej słyszałam tak często głos Dziadka, dobrze go pamiętałam, choć zmarł, kiedy miałam osiem lat. Pamiętałam aż za dobrze. Tym razem usłyszałam inny głos – ciepły i łagodny. Choć nigdy go nie usłyszałam na żywo, od razu wiedziałam, do kogo należał.

„Ze wszystkim sobie ostatecznie poradzisz. Wy sobie poradzicie. Ze szkołą, pracą, życiem. Ze wszystkim, Promyczku. Tylko się nie poddawaj.”

Przecież się nie podaję, Indie – pomyślałam dziwiąc się, że mogę świadomie kierować swoimi myślami we śnie. Rzadko tak mi się udawało. Właściwie to nigdy.

„Wiem. Dlatego tylko cię zapewniam. Wiesz, obiecałem, że moje myśli nadal będą się tobą opiekować. Nic się nie bój. Wszystko będzie dobrze.”

Znów się zdziwiłam czując, jak po moim policzku spływa łza. Tym razem mimowolnie. Kapie na poduszkę. Przełknęłam ślinę. I wtedy poczułam znane ciepło na plecach. Ciepło drugiego ciała.

- Skarbie, wszystko okej? – to mój P.
Lubię, kiedy mnie tak budzi, ale wtedy zerwałam się momentalnie.
- Która godzina? – zapytałam ochrypłym głosem. – Co jest? Cholera… spałam…
- Wiem kochanie – odpowiedział z troską w oczach. – Oczka ci się zaszkliły – otarł.

„Przecież wiem, że ma się kto tobą zająć. Ma ci kto łzy i nosek zapuchnięty obetrzeć.” – znów ten głos w głowie. Przecież już nie śpię. Cholera…

Usiadłam na łóżko, próbując się dobudzić. Nie znoszę tkwić w takim półśnie. Owinęłam się kocem.
- Nie spałam w nocy, jestem cholernie zmęczona – powiedziałam. – Wiesz, byłam na winie z dziewczynami, fajnie było. Kazały cię pozdrowić.
- Dzięki – powiedział, przytulając się do mnie. Śmieję się że on nigdy "nie odzdrawia" tylko uśmiecha się.
Trochę się zdziwiłam. To zawsze ja ładuję mu się pod pachę, kiedy oglądamy film, albo kiedy po prostu chcemy pogadać. Przecież tam jest najwygodniej.
- Kochanie? Na pewno wszystko gra? – zapytałam.
- Zwolnili mnie.

Kubeł lodowatej wody na łeb. Od razu się rozbudziłam. Zerwałam się, spojrzałam na jego zmartwioną twarz. Zupełnie, jakby czuł się winny.
- Ale… jak? Czemu nie mówiłeś? Mogłeś zadzwonić... Cholera…
- Nie chciałem cię martwić. Zostawiłem to na wieczór. Pisałaś, że egzamin nie poszedł, że miałaś paskudny dzień, że idziesz z dziewczynami na wino. Chciałem, żebyś się wiesz… rozerwała trochę. Komu jak komu, ale tobie się to przyda. 

Poczułam się okropnie, choć wiem, że trochę bezpodstawnie. Widziałam, jak mu źle, rozmawiałam z nim długo. Czas na zmiany. Na dobre zmiany. Nie wiedziałam, skąd we mnie tyle wiary, ale… znalazłam w sobie siłę, by go pocieszyć. Pogłaskałam go po zmartwionej twarzy, chwyciłam za brodę i spojrzałam w te czarne, wielkie oczy, które tak kocham.

- Ze wszystkim sobie poradzimy Skarbie. Ze wszystkim – powiedziałam, powtarzając słowa usłyszane we śnie. – Nic się nie bój.

Przytuliłam go mocno. Nawet nie zauważyłam, gdy zasnął mi w ramionach, kiedy gapiłam się w telewizor, myśląc zupełnie o czymś innym. Patrzyłam, jak spokojnie oddycha i wiedziałam, że i dla niego ten dzień był paskudnie ciężki. Dzień naznaczony piątką. Dzień pewnego przełomu.

Gdy pojechał, a ja weszłam do pustego, zabałaganionego notatkami pokoju pozwoliłam się sobie rozpłakać. Trochę z bezradności, trochę z poczucia niesprawiedliwości. Patrzyłam na kolejne wiadomości od Szki, o którą tak paskudnie się martwię i płakałam. Napisałam do Red i do Fridy. Do tych, które zawsze się martwią, do tych, od których dostaję nieraz kilka sms’ów dziennie, nie nadążając czasem odpisywać. No bo kto potrafił tak cudownie łączyć ludzi?

Parę ciepłych słów, nadzieja skierowana do mnie. Ciepły głos słyszany znów przed snem w który zapadłam momentalnie. Wszystko będzie dobrze. Nie wiem, skąd we mnie tyle wiary i nadziei, ale jestem spokojna. Znajdziemy mieszkanie, weźmiemy ślub w czerwcu przyszłego roku i niczego, niczego nie będziemy odkładać na potem. Przecież nie jesteśmy sami, nie jesteśmy samotni. Ze wszystkim sobie ostatecznie poradzimy. Bo przecież kiedy jest miłość i kiedy jest przyjaźń reszta prędzej, czy później układa się sama. A tego przecież nam nie brakuje.

- Chcesz coś ładnego? Ładnego muzycznie w sensie. Pewnie znasz, ale co tam. Łap. Dobre myśli przywołuje. - przeczytałam w mailu od Indiego z linkiem do powyższej piosenki. W mailu z czasu, gdy leżał jeszcze w szpitalu po operacji.

Zapomniałam wtedy odsłuchać tej piosenki. Zapomniałam odsłuchać jej w ogóle. Wyszperałam ją w stercie naszych maili dziś, przypominając sobie o niej. Nie, nie boję się już tam zaglądać. Już nie boli tak.

I owszem. Przywołuje dobre myśli. Nie mogę przestać jej słuchać i się uśmiechać widząc, jak niebo staje się błękitne. Tylko skąd cholera pada ten śnieg?

"Przetrwaliśmy.
Niezmienni jak te gwiazdy w lasach,
z takimi rozradowanymi sercami...
i to ciepło brzmiało prawdziwie wewnątrz tych kości,
podczas gdy ta stara sosna upadła na ziemię, zaśpiewaliśmy
tylko po to by uczcić poranek."