Zamknęłam jedne drzwi, by otworzyć następne

Od jakiegoś czasu chwaliłam się wszystkim, że dawno nie byłam przeziębiona. No i przechwaliłam, bo dopadło mnie choróbsko. Ale żeby tylko mnie! Jak chorować, to zbiorowo, mój P. też przeziębiony. Żeby było mało, nasz Kotik też został kaleką, bo od wczoraj z niewiadomych przyczyn kuleje. Szpital w domu, serio. Ale wiecie, że i to ma swoje dobre strony?

W końcu mamy czas na to, by ze sobą pobyć, nawet, jeśli smarkamy na zmianę, a między nas na łóżko wskakuje kulawy kociak. Wreszcie mamy okazję zatroszczyć się o siebie. Mamy czas na to, by otulać się wzajemnie kocem, by dotykać czule czoła sprawdzając, czy te drugie ma gorączkę, by przynosić sobie herbatę z cytryną. Możemy w końcu oglądać śmieszne filmiki na Youtube i śmiać się do łez nawet, kiedy śmiech przerywa czasem duszący kaszel. Możemy odpalić kolejny odcinek serialu nie ważąc na to, że jest już późno. Tak dobrze jest usłyszeć "Leż, nie wychodź spod kołdry. Ja pójdę dorzucić do pieca, robi się chłodno. Chcesz jeszcze jedną herbatę?", by za moment powiedzieć dokładnie to samo.

Lubię ten spokój, te bycie we dwoje. "W zdrowiu i w chorobie" - jak będziemy sobie przecież niedługo przyrzekać. Brakowało mi tego. Paradoksalnie, bo przecież pomieszkujemy już tutaj od ponad dwóch miesięcy. Ale wciąż się mijaliśmy, a ja czasem nawet zasypiałam sama i przebudzałam się tylko na chwilę, gdy po powrocie z popołudniowej zmiany próbował jak najciszej wślizgnąć się pod kołdrę i przytulić mnie.

Nie myślcie sobie jednak, że często wolimy być tak sami. Owszem, nadrabiamy wspólny czas, czasem wyłączamy telefony, by w spokoju pobyć tylko we dwoje. Jednak to, co szczególnie mnie cieszy w tym mieszkaniu to to, że ono zaczęło tętnić szczęściem. I nie tylko moim i Jego śmiechem.

Właściwie nie ma dnia, by ktoś nas nie odwiedził. To Aga z Ibim wpadają na herbatę przed pociągiem, to Krzyś przychodzi z butelką "wyśmienitego trunku", jak mawia. Nieraz gnam chłopaków na podwórze, żeby palili szlugi tam, a nie w łazience, bo potem nie mogę wywietrzyć stamtąd dymu. To urządzamy sobie z Kaką i Adą babski wieczór, po którym pędzimy w nocy na huśtawki, a potem przeskakujemy przez krzaki biegnąc na skróty po pizzę. To Dżedaj wpadnie z czekoladą. To wpadnie Marth, znów woląc herbatę od wina, bo musi wracać samochodem do domu. Choć przecież nieraz znajdzie się kawałek wycieraczki do przenocowania. I kubek ciepłej herbaty w mrozie, kiedy ktoś akurat przechodzi przez centrum naszego więziennego miasta.

I cholera, kocham to. Kocham to, kiedy nieraz mówię przez telefon "Nie pukaj, nie dzwoń, tylko właź, zostawię otwarte." Albo śmieję się, że ktoś się dobrze załapał, bo akurat skończyłam smażyć nuggetsy, czy robić pizzę. Nawet nie pytam, czy ktoś jest głodny. Zawsze ściągają z talerza. A mnie to cieszy.

Cieszy mnie nawet, kiedy Krzyś przekomarza się ze mną, że z Asika przemieniłam się w panią domu. A ja tego określenia nie znoszę. Nie pasuje ono do mnie, po prostu. Nawet, jeśli po kolanach pucuję łazienkę, albo smażę schabowe. Chociaż... uwierzycie, że od bałaganiary stałam się jakąś dziwną pedantką? I serio, prędko próbuję się tego oduczyć, bo to mnie jakoś dziwnie wyniszcza. Zresztą, zbyt czysty dom jest oznaką zmarnowanego życia, jak mawiają. A ja życia zmarnować sobie nie zamierzam! Dlatego od nazywania mnie panią domu zdecydowanie wolę świadomość, że robię to po prostu zawsze dla nich. Dla ludzi, których kocham.

Bo oni przecież zawsze robią tak wiele dla mnie, dla nas. Jestem szczęśliwa, kiedy sobie pomyślę, że choćby tak mnóstwo rzeczy w tym mieszkaniu jest tu dzięki nim. Filiżanki, kubki, książki, kwiaty w doniczkach, stolik, a nawet biurko i fotele. I tablica korkowa, która mi o dobrych ludziach zawsze przypomina.

Przypomina nie tylko o tych, którzy mają do mnie po drodze na kawę, lecz także od tych, którzy w
mroźne dni otulają ciepłem słów płynących prosto z listów, czy pocztówek. Pamiętajcie, że i dla Was moje drzwi pozostaną zawsze otwarte. I niekoniecznie musi Waszą cząstkę przynosić tu listonosz. :)

"Rażące, prawie oślepiające światło,

Ciemna noc nadal się tam jarzy
Nie mogę zrobić kroku, wciąż tylko się wspinam,

Szukając tego co już mam.

Mówię ci, najlepszą rzeczą, 

jaką możesz teraz zrobić, 

to uśmiechnąć się,
Do kogoś, kogo przygniata smutek."