Nie tym razem, listopadzie

Listopad odszedł po cichu, zostawiając za sobą przejrzystą smugę mgły. Odszedł, nie zadając ran, choć próbował zebrać przykre żniwo. Zupełnie, jakby nie mógł się bez tego obyć. Odszedł, choć mógł skończyć się burzliwym rozstaniem, odszedł, choć mógł skończyć się nawet tragicznie. Odszedł, a ja mogłam odejść razem z nim. Tak samo cicho, tak samo spokojnie.

Ale listopadowi się nie udało. Nadszedł grudzień. Wyjątkowo ciepły grudzień, otulający dwukrotną potrzebą doceniania dobrych chwil i życzliwych ludzi.

Piszę dziś do Was, Przyjaciele z zupełnie nowego miejsca. Miejsca, którego nie nazywam jeszcze domem - mój dom jest wciąż w kamienicy obok. Piszę z mojego, naszego wspólnego mieszkania, w którym jest coraz mniej kartonów, a coraz więcej miłości. Nauki nowego życia. Całkiem nowego życia. Nowego związku, rzekłabym wręcz, na zupełnie nowych zasadach.

Dlaczego nowego?

Mogłam być dziś wolnym strzelcem, samotną wędrowniczką pośród pędzącego tłumu. Samotną, lecz szczęśliwą, bo przecież szczęśliwa być potrafię. Wybrałam jednak inaczej. Wybrałam nas. Ostatni raz, jak sobie obiecałam. Jak nam obiecałam. Gdy nagromadziło się zbyt wiele przykrych spraw, tajemnic i demonów między Nami, to, co budowaliśmy od ponad pięciu lat o mało nie zostało przygniecione gruzami murów, które miedzy sobą stworzyliśmy. Kiedy spędzałam noc u rodziców, a moje serce pękało niemal w dosłowności, myśląc o tym, że On leży w łóżku sam, a Jego serce pęka tak samo, jak moje, uświadomiłam sobie, na czym mi tak bardzo zależy. Kiedy dzwoniłam do Anji, tuż przed Naszą ostateczną rozmową, wymianą zdań, która miała rozstrzygnąć wszystko, moje serce, osłabione serce o mało nie wyskoczyło z piersi wraz z cieknącymi po policzkach łzami. Gdy Go zobaczyłam tamtej soboty, po prostu nie mogłam. Kolejny raz poczułam, że jesteśmy stworzeni dla siebie, że osobno się po prostu żyć nie da. Gdy padliśmy sobie w ramiona i mogłam po dniach rozłąki znów poczuć Jego zapach zrozumiałam, że musimy to naprawić. Że nie mamy po prostu innego wyjścia.

I naprawiamy. Robimy, co możemy. Wspólnie, we dwoje. Pilnujemy siebie wzajemnie, by ani jedno, ani drugie nie zaczęło wątpić. Dbamy o swoje szczęście, choć budujemy je na nowo. Rozmawiamy ze sobą tak, jakbyśmy dopiero co się poznali. Po prostu ze sobą jesteśmy. Bo o tym chyba zapomnieliśmy właśnie - że jesteśmy parą, szczęśliwą parą, która pogubiła się w tym byciu razem. Bo pogubić się w tym, jak się okazało, jest bardzo łatwo. Brnęliśmy prosto w ogień rozstania i gorzkich łez. Ale udało się. Budujemy nowy dom, uczymy się siebie na nowo. I staramy się być szczęśliwi.
Nie tym razem, listopadzie.

W poniedziałkowe przedpołudnie, gdy jeździłam z Marth po Poznaniu autem, załatwiając na uczelni ostatnie sprawy w celu odebrania dyplomu, w pewnym momencie życie stanęło mi przed oczami. Gdy jechałyśmy w kierunku głównego budynku naszej uczelni, nagle z podporządkowanej drogi wjechał tuż przed nas starszy mężczyzna. Gdy zamykam oczy, wciąż widzę srebrnego Matiza ze staruszkiem za kierownicą, który po prostu nas nie zauważył. Widzę go tuż przed nami. Słyszę nasze jedno, niecenzuralne słowo, które równocześnie wyrwało się z ust moich i Marth. Słyszę pisk opon i nasze niespokojne oddechy, czuję strach i łzy w oczach. Gdyby nie refleks Marth i kierowcy, który jechał tuż za nami, naprawdę nie wiem, co zostałoby z jej samochodu. I z nas. Od wypadku dzieliły nas milimetry. I Anioły, w które nieustannie wierzę, wciąż mocniej i mocniej.
Nie tym razem, listopadzie.

Wracam więc tu, cała i zdrowa, z bagażem nowych doświadczeń i dobrych myśli. Bo to podczas burzliwych dni uczymy się przecież ich najwięcej. Bez ulewy nie ma tęczy, a i ta się pojawiła na listopadowym niebie. Doceniam to wszystko jeszcze mocniej. Moją Rodzinę i Przyjaciół, którzy troszczyli się o mnie w tych trudnych dniach, którzy nie wyzywają już o to, że znów palę papierosy (i to prawie paczkę dziennie), którzy po prostu są, rozumieją i pomagają uspokoić moje drżące ręce. Doceniam każdy dzień, który teraz jakby podwójnie jest mi dany, bo przecież mogło mnie już nie być. Żyję tak, jakby jutro miało nie istnieć, jeszcze silniej, intensywniej. Doceniam jeszcze mocniej poranki, ich krwawiące niebo, budzące się do życia. I ja się budzę - wracam, choć wcale stąd nie odeszłam przecież. Wracam, by znów zarażać dobrą energią. Wracam, by Wam opowiadać, co u mnie.

A opowieści parę mam w rękawie. :)
I powiem, że - po prostu - dobrze Was znów widzieć. :)