Wybaczyłam

Stąpa po tym świecie paru ludzi, których nie darzę sympatią. Mogłabym nawet użyć określenia "nienawidzę", choć to dzisiaj dla mnie za mocne i za ostre słowo. Są to ludzie, którzy mnie krzywdzili, źle traktowali, zadawali ból, lub budzili we mnie zazdrość. Za każdym razem, gdy mijałam któregoś z nich, budziłam w sobie (świadomie) najgorsze uczucia, przeklinałam i złorzeczyłam im. Jak myślicie, co czułam wtedy w sobie?

Frustrację. Jedną wielką frustrację, która sprawiała, że robiłam rzeczy, których dzisiaj żałuję i wstyd mi za siebie, że dałam ponieść się emocjom. I wiecie co? Zauważyłam coś, chociaż psycholog ze mnie żaden: każde negatywne uczucie jest jak demon, który gdy zagnieździ się w mojej duszy, rodzi kolejnego, unieszczęśliwia mnie. I dzieje się tak do czasu, aż sama sobie definitywnie i zdecydowanie nie powiem "stop". 

(Beata Pawlikowska)

Pomyślałam sobie, że ktoś może mieć mnie na takiej samej liście nienawiści. Osobiście znam parę takich osób i doskonale wiem, że nigdy nie zrobiłam im świadomie krzywdy. Okropnie poczułam się z taką świadomością, że znienawidzili mnie przez własne urojenia, a ja nie dostałam kolejnej szansy. 

Dlatego postanowiłam nauczyć się wybaczać. Wierzcie mi, że wcale nie jest mi łatwo, tym bardziej, że długo nawet nie zamierzałam próbować. Nie znosiłam ludzi, bałam się ich, bo wydawało mi się, że potrafią tylko ranić, a takim lękiem przecież zadawałam rany sobie sama. Dziś czuję się lepiej. Jestem spokojniejsza o własne sumienie i o siebie. Próbuję wpoić sobie tę neutralność, nie czuć nienawiści, nie czuć frustracji, nie czuć wstydu. Uśmiechać się do ludzi, uśmiechać się do siebie i zwyczajnie być szczęśliwym człowiekiem. 

Miłej reszty "tłustego" czwartku Kochani! :)

A na koniec zostawiam Was z Eddiem i Pearl Jam'em.